Opis
Arabeski: fantazje form ukrytych Jest to zaproszenie do tajemniczego świata, w którym tytułowe arabeski są nie tylko dekoracyjnym wzorem, ale i formą narracyjną - nieskończoną figurą, która zamiast się domykać, rozrasta się na marginesie rzeczywistości. To sposób patrzenia na świat jako nieskończony, rozgałęziający się wzór, w którym nieustannie przenika się to, co materialne, psychiczne, duchowe i wyobrażone. Nie mamy tu do czynienia z linearną narracją, czy logicznym porządkiem, lecz z ruchem, zawieszeniem i migotaniem, w którym człowiek nie jest głównym bohaterem, a jedynie elementem uwikłanym w rzeczywistość zdominowaną przez zmysłowy nadmiar. Powstała ekspozycja jest fotograficzną częścią dialogu dwojga artystów - malarki Anny Herman i fotografa Pawła Piaskiewicza, którzy potraktowali roślinne wzory jak labirynt, rodzaj pięknego chaosu i teatr form. Wydobywając zastygłe na chwilę kształt i struktury efemeryczną, wspólnie tworzą zawieszoną w półśnie narrację. Zarówno każda praca z osobna, jak i całość ekspozycyjna to wizualna arabeska - opowieść bez początku i końca - w której każdy detal może prowadzić do innej, często intymnej przestrzeni duszy. Paweł Piaskiewicz - Rocznik '91, fotografuje od 19 lat. Absolwent kursów Dwa Bieguny Fotografii, zajmuje się głównie fotografią portretową oraz inscenizowaną. Ma na swoim koncie wystawy indywidualne ("Malizm", "Madonny", "Anonimy", "ANO/MONO") oraz uczestnictwo w wystawach zbiorowych i festiwalach ("Podwodny Wrocław", "Noc Muzeów", „Wrocławskie Święto Fotografii"). Zdobywca II miejsca na Fine Art Photography Awards 2024 w kategorii „Fotografia konceptualna". W swoich zdjęciach kładzie nacisk na kompozycję i kolor, w projektach - na proste historie. WWW: piaskiewicz.photo IG: piahov
Arabeski: fantazje form ukrytych Jest to zaproszenie do tajemniczego świata, w którym tytułowe arabeski są nie tylko dekoracyjnym wzorem, ale i formą narracyjną - nieskończoną figurą, która zamiast się domykać, rozrasta się na marginesie rzeczywistości. To sposób patrzenia na świat jako nieskończony, rozgałęziający się wzór, w którym nieustannie przenika się to, co materialne, psychiczne, duchowe i wyobrażone. Nie mamy tu do czynienia z linearną narracją, czy logicznym porządkiem, lecz z ruchem, zawieszeniem i migotaniem, w którym człowiek nie jest głównym bohaterem, a jedynie elementem uwikłanym w rzeczywistość zdominowaną przez zmysłowy nadmiar. Powstała ekspozycja jest fotograficzną częścią dialogu dwojga artystów - malarki Anny Herman i fotografa Pawła Piaskiewicza, którzy potraktowali roślinne wzory jak labirynt, rodzaj pięknego chaosu i teatr form. Wydobywając zastygłe na chwilę kształt i struktury efemeryczną, wspólnie tworzą zawieszoną w półśnie narrację. Zarówno każda praca...