MEMORIA. Magdalena Piwko-Chudzik | Wernisaż wystawy w Galerii Stara Prochownia SCEK

MEMORIA Zawsze wydawało mi się, że pamięć najdłużej pozostaje w rzeczach. W tkaninie zachowującej kształt cudzego ciała. W fotografii przechowującej na swej powierzchni kolejne dotknięcia. W ubraniu pamiętającym ruch, zapach, emocje, choć nikt już go nie nosi. Przedmioty milczą, ale to wcale nie znaczy, że są nieme. Tworzę, żeby wsłuchać się w tę ciszę… Nie zaczynam od gotowej opowieści. Pozwalam, aby prowadziła mnie materia - jej ciężar, faktura, przypadkowe spotkania i ślady czasu. Sens pojawia się dopiero po drodze. Czasem odkrywam go wtedy, gdy praca jest już niemal gotowa. Dlatego wystawa Memoria nie opowiada o zamkniętej w ramy przeszłości. Skupia się na obecności. Na tym, co zostaje w nas i wokół nas, nawet kiedy wydaje się, że wszystko przeminęło. Każdy obiekt stanowi rejestr spotkania z pamięcią rozumianą nie jako wspomnienie, lecz żywa tkanka wpisana w ciało, przedmioty i relacje. W tej przestrzeni nie ma wyraźnej granicy między tym, co osobiste i wspólnotowe. Są tylko ślady, z których każdy może odczytać własną historię. Niech więc ta podróż do świata Memorii stanie się dla Ciebie chwilą spotkania z tym, co nosisz w sobie. Może odnajdziesz w nim własną opowieść… ~Magdalena Piwko-Chudzik ____ Galeria Stara Prochownia SCEK ul. Boleść 2, Stare Miasto, Warszawa Zapraszamy na wernisaż wystawy, który odbędzie się 30 lipca 2026 (czwartek), godz. 18:00. To wyjątkowa szansa na spotkanie i rozmowy z Autorką. ▪ Czas trwania wystawy: 30 lipca - 24 sierpnia 2026. ▪ Galeria czynna w godz. 14:00-19:00, od poniedziałku do soboty. ▪ Wstęp wolny. scek.eduwarszawa.pl

MEMORIA Zawsze wydawało mi się, że pamięć najdłużej pozostaje w rzeczach. W tkaninie zachowującej kształt cudzego ciała. W fotografii przechowującej na swej powierzchni kolejne dotknięcia. W ubraniu pamiętającym ruch, zapach, emocje, choć nikt już go nie nosi. Przedmioty milczą, ale to wcale nie znaczy, że są nieme. Tworzę, żeby wsłuchać się w tę ciszę… Nie zaczynam od gotowej opowieści. Pozwalam, aby prowadziła mnie materia - jej ciężar, faktura, przypadkowe spotkania i ślady czasu. Sens pojawia się dopiero po drodze. Czasem odkrywam go wtedy, gdy praca jest już niemal gotowa. Dlatego wystawa Memoria nie opowiada o zamkniętej w ramy przeszłości. Skupia się na obecności. Na tym, co zostaje w nas i wokół nas, nawet kiedy wydaje się, że wszystko przeminęło. Każdy obiekt stanowi rejestr spotkania z pamięcią rozumianą nie jako wspomnienie, lecz żywa tkanka wpisana w ciało, przedmioty i relacje. W tej przestrzeni nie ma wyraźnej granicy między tym, co osobiste i wspólnotowe. Są tylko ś...