U Srzednickiego z Cykl Polscy Poeci na wygnaniu- Na nieludzkiej ziemi-Aleksander Wat.

Fundacja imienia Stanisława Pomian-Srzednickiego zaprasza na audycje literacką Konrada Tatarowskiego z cyklu Polscy Poeci na Wygnaniu - na nieludzkiej ziemi- Aleksander Wat. Biogram Urodzony 1 maja 1900 w Warszawie w rodzinie mieszczańskiej; syn Mendla Michała Chwata, znawcy Talmudu, zarabiającego dorywczo buchalterią oraz handlem, i Rozalii z Kronsilberów; brat Seweryny Broniszówny, aktorki. Uczył się w domu, a także uczęszczał w 1911-14 do rosyjskiego gimnazjum rządowego, w 1916 do Gimnazjum Jakuba Finkla, od 1917 do Gimnazjum Rocha Kowalskiego w Warszawie, w którym w 1918 zdał maturę. Następnie studiował do 1926 (z przerwami) filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. W 1918 zapoczątkował wraz z Anatolem Sternem działalność warszawskiej grupy futurystów (drugiej po krakowskiej). Od 1919 brał udział w jej wystąpieniach oraz ogłaszał utwory w almanachach i jednodniówkach futurystycznych: „Tak" (1919), „To są niebieskie pięty, które trzeba pomalować" (1920), „Gga. Pierwszy polski almanach poezji futurystycznej" (1920), „Nieśmiertelny tom futuryz" (1921), „Nuż w bżuhu" (1921), a także w czasopiśmie awangardy poetyckiej „Nowa Sztuka" (1921-22). Związany był również z Awangardą Krakowską, skupioną wokół czasopisma literacko-artystycznego „Zwrotnica", na którego łamach publikował swoje wiersze (1922). Ogłaszał też artykuły i wiersze w „Nowej Kulturze" (1923-24) i „Almanachu Młodej Sztuki" (1924-25), ostatnim piśmie futurystów. Równocześnie w 1919-21 pisał dla zarobku opowieści fantastyczne, które publikował anonimowo w wydawnictwach literatury popularnej. Latem i jesienią 1920 odbywał służbę wojskową w Ostrowie Wielkopolskim. W 1924 założył ze Stanisławem Bruczem i Henrykiem Berlewim agencję reklamową Reklamo-Mechano (działała bardzo krótko). Od tegoż roku należał do Związku Zawodowego Literatów Polskich (ZZLP). W 1926 odwiedził po raz pierwszy Paryż. W 1927 zawarł związek małżeński z Olą (Pauliną) Lewówną (zmarła 1991 w Paryżu). Współpracował z Towarzystwem Wydawniczym „Rój" jako redaktor Biblioteczki Historyczno-Geograficznej i lektor. Zajął się również w drugiej połowie lat dwudziestych pracą przekładową z literatury rosyjskiej, amerykańskiej, francuskiej i niemieckiej. Uczestniczył w spotkaniach tzw. kółka marksistowskiego, które powstało po zamknięciu w 1928 czasopisma „Dźwignia". Był współzałożycielem i redaktorem utworzonego w 1929 z inicjatywy tego środowiska „Miesięcznika Literackiego", nieoficjalnego organu Komunistycznej Partii Polski, zamkniętego w 1931 po aresztowaniu zespołu redakcyjnego; przebywał wówczas około trzech miesięcy w więzieniu. W 1929 odbył podróże do Berlina (nawiązał tu kontakty z komunizującymi pismami „Die Linkskurve" i „Die Sturm") oraz do Paryża. Od tegoż roku do 1931 kierował Spółdzielnią Wydawniczą „Tom". W 1930 został członkiem Polskiego PEN Clubu. Działał w Lidze Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Od 1932 pracował jako kierownik literacki wydawnictwa Gebethner i Wolff. Po wybuchu II wojny światowej udał się do Lwowa, zajętego wkrótce przez Armię Czerwoną. Został członkiem Komitetu Organizacyjnego Pisarzy Lwowskich. Wszedł do zespołu redakcyjnego „Czerwonego Sztandaru", dziennika w języku polskim, wydawanego przez okupacyjne władze radzieckie, dla którego przygotowywał reportaże miejskie i wykonywał prace korektorskie. Aresztowany wraz z grupą polskich pisarzy w zorganizowanej przez NKWD prowokacji 24 stycznia 1940, przebywał najpierw w lwowskich więzieniach na Zamarstynowie i na Brygidkach, a następnie kolejno w więzieniach w Kijowie i na Łubiance w Moskwie. Po wybuchu wojny radziecko-niemieckiej został ewakuowany do więzienia w Saratowie. W tym okresie zbliżył się duchowo do chrześcijaństwa. Zwolniony na podstawie amnestii 20 listopada 1941, dotarł do Ałma-Aty, gdzie działała Delegatura Ambasady Rzeczpospolitej Polskiej, która udzieliła mu pomocy. Odnalazł w tym czasie żonę i syna Andrzeja, zesłanych wiosną 1940 do Kazachstanu. Po opuszczeniu w 1942 Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR) przez Polskie Siły Zbrojne w ZSRR pozostał jednym z dwu przedstawicieli polskiego rządu emigracyjnego na obszarze Kazachstanu. Otrzymawszy od władz radzieckich nakaz opuszczenia Ałma-Aty, przeniósł się wraz z rodziną na początku 1943 do Ili. W marcu tegoż roku został aresztowany za odmowę przyjęcia radzieckiego paszportu i przewieziony do więzienia w Ałma-Acie, gdzie przebywał około trzech miesięcy. Po zwolnieniu mieszkał wraz z rodziną nadal w Ili, gdzie pracował m.in. jako nauczyciel w polskiej szkole, kierownik stołówki, a potem sklepu. W kwietniu 1946 (głównie dzięki pomocy zaprzyjaźnionego Adama WażykaPrzejdź do pozycji) powrócił do Polski i zamieszkał w Warszawie. Pełnił do 1948 funkcję redaktora naczelnego Państwowego Instytutu Wydawniczego. Był członkiem Zarządu Głównego (do 1948) i wiceprezesem Oddziału Warszawskiego ZZLP (członkostwo w Związku Zarządu odnowił już w 1944), członkiem Prezydium Rady Związków Artystycznych oraz Zarządu Polskiego PEN Clubu (1947-63). W 1947-49 współredagował tygodnik „Odrodzenie." Publikował swoje utwory także w „Kuźnicy" (tu m.in. w 1948 nr 6-7 referat pt. Antyzoil albo rekolekcje na zakończenie roku, wygłoszony na spotkaniu młodych pisarzy w Nieborowie) i „Twórczości" (1949, 1955-57). Kontynuowaną początkowo twórczość literacką przerwał, odrzucając proklamowany na szczecińskim Zjeździe Pisarzy Polskich w 1949, realizm socjalistyczny. Utrzymywał się z tłumaczeń literatury rosyjskiej. W 1953 zapadł na chorobę powodującą ostre dolegliwości bólowe (zespół opuszkowy Wallenberga). Na przełomie sierpnia i września 1954 przebywał na leczeniu w Sztokholmie, a od listopada 1955 do lipca 1957 we Francji, korzystając z subwencji rządu polskiego. Leczył się w szpitalach w Paryżu i w uzdrowiskach na południu Francji, m.in. dłuższy czas w Menton Garavan (Alpy Nadmorskie). Powróciwszy do kraju kontynuował pracę literacką; w 1957-62 drukował wiersze, prozę i artykuły m.in. w „Nowej Kulturze." Otrzymawszy stypendium Fundacji Forda, powtórnie pojechał do Francji w lipcu 1959. Początkowo mieszkał w Paryżu. Uczestniczył w międzynarodowym spotkaniu poetów w Knokke-le Zoute. W styczniu 1960 przeniósł się do Nervi pod Genuą, gdzie pracował w wydawnictwie Umberto Silvy (Silva Editore) jako redaktor kolekcji polskiej i rosyjskiej. We wrześniu 1961 powrócił do Francji, mieszkał okresowo w Maisons Laffitte pod Paryżem (w siedzibie redakcji „Kultury"). Dłuższe okresy spędzał w domu pisarzy La Messuguière w Cabris pod Grasse w Prowansji. Otrzymywał przez dwa lata stypendium New Land Foundation. W 1962 uczestniczył z referatem w konferencji poświęconej literaturze radzieckiej zorganizowanej w St. Anthony's College w Oxfordzie. W 1963 ze względu na trudności czynione przez władze polskie z rozszerzeniem ważności paszportu na Stany Zjednoczone, przyjął status emigranta. Wiersze, prozę, artykuły i przekłady ogłaszał sporadycznie w paryskiej „Kulturze" (1963-64) i londyńskich „Wiadomościach" (1964). Występował niekiedy w Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. Od grudnia 1963 do lipca 1965 przebywał na stypendium Research Fellow przy Center for Slavic and East European Studies w University of California w Berkeley. W tym okresie, ciężko chory, zaczął nagrywać swoje wspomnienia na taśmy magnetofonowe w czasie rozmów z Czesławem Miłoszem (ogłoszone pt. Mój wiek w 1977). Po powrocie do Francji zamieszkał w Antony pod Paryżem. Kontynuował sesje nagraniowe z Miłoszem. Pracował nad książką o Józefie Stalinie (nieukończona). Stan jego zdrowia stale się pogarszał, co doprowadziło go do śmierci samobójczej 29 lipca 1967 w Antony; pochowany na Cmentarzu Les Champeaux w Montmorency . Twórczość

Fundacja imienia Stanisława Pomian-Srzednickiego zaprasza na audycje literacką Konrada Tatarowskiego z cyklu Polscy Poeci na Wygnaniu - na nieludzkiej ziemi- Aleksander Wat. Biogram Urodzony 1 maja 1900 w Warszawie w rodzinie mieszczańskiej; syn Mendla Michała Chwata, znawcy Talmudu, zarabiającego dorywczo buchalterią oraz handlem, i Rozalii z Kronsilberów; brat Seweryny Broniszówny, aktorki. Uczył się w domu, a także uczęszczał w 1911-14 do rosyjskiego gimnazjum rządowego, w 1916 do Gimnazjum Jakuba Finkla, od 1917 do Gimnazjum Rocha Kowalskiego w Warszawie, w którym w 1918 zdał maturę. Następnie studiował do 1926 (z przerwami) filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. W 1918 zapoczątkował wraz z Anatolem Sternem działalność warszawskiej grupy futurystów (drugiej po krakowskiej). Od 1919 brał udział w jej wystąpieniach oraz ogłaszał utwory w almanachach i jednodniówkach futurystycznych: „Tak" (1919), „To są niebieskie pięty, które trzeba pomalować" (1920), „Gga. Pierwszy polski almanach...