,,Serce chłodne świeci jak kryształ."

,,Serce chłodne świeci jak kryształ." spektakl sł. muz. poświęcony 80 rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego Tytuł spektaklu zaczerpnięty z wiersza Tadeusz Gajcego ,,Żegnając się z matką'', poległego w Powstaniu Warszawskim. TADEUSZ GAJCY ur. 1922, zm. 1944. Poeta, dramatopisarz. Jego pierwsze próby poetyckie pochodzą z 1938. W czasie okupacji mieszkał z rodzicami w przy ul. Dzikiej 43/45 w Warszawie, od 1940 przy ul. Międzychodzkiej 27. Wiosną 1941 zdał konspiracyjną maturę, następnie studiował polonistykę na podziemnym Uniwersytecie Warszawskim. Pod koniec 1941 wstąpił do konspiracyjnej organizacji politycznej Konfederacja Narodu (KN), wywodzącej się z przedwojennego Obozu Narodowo Radykalnego Falanga. Związał się z grupą młodych pisarzy skupionych wokół pisma „Sztuka i Naród" („SiN") oraz tzw. Ruchu Kulturowego - powołanych przez KN. Debiutował wierszem Wczorajszemu, opublikowanym w 1942 w „SiN". W ramach konspiracyjnej serii miesięcznika wydał poemat katastroficzny Widma (1943) oraz zbiór wierszy Grom powszedni (1944). W 1943 napisał także dramaty Misterium niedzielne, Homer i Orchidea. Aktywny w konspiracyjnym życiu literackim. Jego teksty ukazywały się w prasie podziemnej („SiN", „Kultura Jutra", „Dźwigary"). 25 V 1943 z redaktorami „SiN", Z. Stroińskim i W. Bojarskim, wziął udział w pierwszej bojowej akcji ,,SiN" - składania wieńca pod pomnikiem M. Kopernika w Warszawie (jej skutkiem była śmierć Bojarskiego i uwięzienie Stroińskiego). Od listopada 1943 redaktor naczelny „SiN". Od tegoż roku członek Armii Krajowej (AK) wskutek przystąpienia do niej formacji zbrojnych KN; współpracował z referatem literackim Biura Informacji i Propagandy AK. Po wybuchu powstania warszawskiego walczył na Starym Mieście w grupie szturmowo wypadowej. Zginął 16 VIII; są różne wersje jego śmierci i jej miejsca: razem z Z. Stroińskim w wysadzonej przez Niemców kamienicy przy ul. Przejazd 1/3, lub później i gdzie indziej. Analizuje je wnikliwie z zacięciem dedektywa St. Bereś w książce Gajcy. W pierścieniu śmierci (Czarne, 2016). Zob. znaleziony przy jego zwłokach powstańczy wiersz Święty kucharz od Hipciego. ________________________________________ * Tadeusz Gajcy zginął 16 VIII 1944 razem ze Zdzisławem Leonem Stroińskim w wysadzonej przez Niemców kamienicy przy ul. Przejazd 1/3, walcząc w grupie szturmowo wypadowej por. Ryszarda (Jerzego Bondarowskiego). Przy jego zwłokach znaleziono powstańczy wiersz Święty kucharz od Hipciego. ________________________________________ Zeszyty Literackie | Copyright ©2024

,,Serce chłodne świeci jak kryształ." spektakl sł. muz. poświęcony 80 rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego Tytuł spektaklu zaczerpnięty z wiersza Tadeusz Gajcego ,,Żegnając się z matką'', poległego w Powstaniu Warszawskim. TADEUSZ GAJCY ur. 1922, zm. 1944. Poeta, dramatopisarz. Jego pierwsze próby poetyckie pochodzą z 1938. W czasie okupacji mieszkał z rodzicami w przy ul. Dzikiej 43/45 w Warszawie, od 1940 przy ul. Międzychodzkiej 27. Wiosną 1941 zdał konspiracyjną maturę, następnie studiował polonistykę na podziemnym Uniwersytecie Warszawskim. Pod koniec 1941 wstąpił do konspiracyjnej organizacji politycznej Konfederacja Narodu (KN), wywodzącej się z przedwojennego Obozu Narodowo Radykalnego Falanga. Związał się z grupą młodych pisarzy skupionych wokół pisma „Sztuka i Naród" („SiN") oraz tzw. Ruchu Kulturowego - powołanych przez KN. Debiutował wierszem Wczorajszemu, opublikowanym w 1942 w „SiN". W ramach konspiracyjnej serii miesięcznika wydał poemat katastroficzny Widma (194...