XVI KMT: Jadwiga

Spektakl w ramach XVI edycji festiwalu Krakowskie Miniatury Teatralne Organizator - Krakowskie Forum Kultury Piotr Rowicki, J͟A͟D͟W͟I͟G͟A͟ Mazowiecki Instytut Kultury, Warszawa 📅 12 lipca 2026, 19:00 Gdyby szukać jednego słowa, który można spróbować opisać życie Jadwigi Stańczakowej, byłoby to słowo: cień. Utrata wzroku, wejście w cień. Cień ojca. Cień żydowskiego pochodzenia. Cień getta. Cień utraconego brata i przyjaciół. Cień Mirona Białoszewskiego. Cień depresji. Tym jednym słowem nie da się jednak opisać całego życia. Bo droga ociemniałej Jadwigi Stańczakowej to też niewyobrażalna, mozolna i często beznadziejna walka o wyjście z cienia. Z każdego cienia. Do jasności. Do własnej twórczości, do własnego ja, do samostanowienia, samoakceptacji i decydowania o swoim losie. O losie kobiety, matki, babki, dziennikarki i poetki. Sama o sobie mówiła: „ja ślepak". I jako jedna z pierwszych odważyła się pisać o utracie wzroku i depresji, tak jak jeszcze nikt wtedy nie pisał. Monodram w wykonaniu Agnieszki Przepiórskiej nie jest opowieścią o życiu zapomnianej, chorej poetki, którą literaturoznawcy zaszufladkowali jaką, „tę od Mirona". To poetycka podróż przez życie kobiety odważnej, dzielnej, twardej i wrażliwej jednocześnie, o szerokich horyzontach i zainteresowaniach, widzącej dużo więcej i dalej, niż większość, którym wydawało się, że z ich wzrokiem wszystko w porządku. To jazda bez trzymanki, na latającym dywanie, do gwiazd, do barw, do zieleni. „To nie jest rola w klasycznym sensie; nie tylko próbuję grać Jadwigę, próbuję zbliżyć się do jej wewnętrznego świata, do sposobu w jaki doświadczała rzeczywistości: ludzi, poezji, ciszy. Staram się przybliżyć do jej zmysłu widzenia poprzez słowa, dźwięki, obecność. Dla mnie Jadwiga była poetką, która słyszała świat tak głęboko i w takich tonacjach, że sama próba zbliżenia się do tego odczucia mnie porusza. Nie chcę jej „odgrywać". Nie chcę tworzyć postaci. Szukam doświadczenia - prawdziwego, czułego spotkania z tym, co mogło być w niej. Z tą ciszą, którą w sobie niosła. Z tą odwagą bycia sobą. To ogromne wyzwanie, ale jeszcze większy zaszczyt, że mogę nieść tę historię. Historię niezwykłej kobiety." /Agnieszka Przepiórska/ 👉 Po przedstawieniu zapraszamy na spotkanie z twórcami i wykonawcami! Obsada: Jadwiga Stańczakowa: Agnieszka Przepiórska Reżyseria: Anna Gryszkówna Muzyka: Piotr Skotnicki Scenografia i kostiumy: Matylda Kotlińska Choreografia: Karolina Kraczkowska Światło: Michał Głaszczka Produkcja: Mazowiecki Instytut Kultury, Act&Flow Agnieszka Przepiórska, Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie Premiera: 1 czerwca 2025, Mazowiecki Instytut Kultury, Warszawa Czas trwania: 80 minut Bilety: 100/80/60 zł

Spektakl w ramach XVI edycji festiwalu Krakowskie Miniatury Teatralne Organizator - Krakowskie Forum Kultury Piotr Rowicki, J͟A͟D͟W͟I͟G͟A͟ Mazowiecki Instytut Kultury, Warszawa 📅 12 lipca 2026, 19:00 Gdyby szukać jednego słowa, który można spróbować opisać życie Jadwigi Stańczakowej, byłoby to słowo: cień. Utrata wzroku, wejście w cień. Cień ojca. Cień żydowskiego pochodzenia. Cień getta. Cień utraconego brata i przyjaciół. Cień Mirona Białoszewskiego. Cień depresji. Tym jednym słowem nie da się jednak opisać całego życia. Bo droga ociemniałej Jadwigi Stańczakowej to też niewyobrażalna, mozolna i często beznadziejna walka o wyjście z cienia. Z każdego cienia. Do jasności. Do własnej twórczości, do własnego ja, do samostanowienia, samoakceptacji i decydowania o swoim losie. O losie kobiety, matki, babki, dziennikarki i poetki. Sama o sobie mówiła: „ja ślepak". I jako jedna z pierwszych odważyła się pisać o utracie wzroku i depresji, tak jak jeszcze nikt wtedy nie pisał. Monodra...