Dotykam spokojnie, nie trzymam. Małgorzata Widomska + Ania Witkowska / wernisaż

Dotykam spokojnie, nie trzymam Małgorzata Widomska + Ania Witkowska wernisaż: 22.07.2026 (śr), 19:00 wystawa trwa do 10.08.2026 Nie każdy dotyk kończy się uściskiem. Są takie, które uczą puszczania. Ta wystawa mówi o bliskości, która nie oznacza posiadania. O patrzeniu, które zachowuje zdolność zachwytu, nie próbując zawłaszczać. Nasze spotkanie po latach stało się początkiem rozmowy. Interesuje nas moment, w którym przestajemy budować siebie poprzez gromadzenie doświadczeń, przedmiotów czy znaczeń. Uczymy się dotykać, ale nie zatrzymywać. Widzieć, ale nie posiadać. Pozwalać rzeczom być, nie zmuszając ich do pozostania. Z wiekiem taka postawa przestaje być wyborem moralnym czy estetycznym, a staje się koniecznością. Ciało wyznacza własne granice, pamięć pracuje inaczej, uścisk traci swoją siłę. A kiedy ręka słabnie, zmienia się sposób dotykania świata. Mniej w nim chwytu, więcej podążania za kształtem. Świat, który coraz wyraźniej wymyka się naszym planom, staje się ważnym tematem sztuki. Z czasem wiemy już, że sztuka nie naprawia świata, ale uczy go przyjmować. Uczymy się też, że można utracić siłę chwytu, nie tracąc zdolności zachwytu. Prace zgromadzone na wystawie powstały z potrzeby bycia w relacji ze światem, ludźmi i materią. Nie są wyrazem próby zatrzymania rzeczy, lecz obrazem ich doświadczenia. Raz patrzymy dłonią, raz dotykamy okiem. Spokojnie. Nie trzymając. ______ Zrealizowano ze środków Miasta Gdańska w ramach Gdańskiego Stypendium Kulturalnego Fundusz Twórczy

Dotykam spokojnie, nie trzymam Małgorzata Widomska + Ania Witkowska wernisaż: 22.07.2026 (śr), 19:00 wystawa trwa do 10.08.2026 Nie każdy dotyk kończy się uściskiem. Są takie, które uczą puszczania. Ta wystawa mówi o bliskości, która nie oznacza posiadania. O patrzeniu, które zachowuje zdolność zachwytu, nie próbując zawłaszczać. Nasze spotkanie po latach stało się początkiem rozmowy. Interesuje nas moment, w którym przestajemy budować siebie poprzez gromadzenie doświadczeń, przedmiotów czy znaczeń. Uczymy się dotykać, ale nie zatrzymywać. Widzieć, ale nie posiadać. Pozwalać rzeczom być, nie zmuszając ich do pozostania. Z wiekiem taka postawa przestaje być wyborem moralnym czy estetycznym, a staje się koniecznością. Ciało wyznacza własne granice, pamięć pracuje inaczej, uścisk traci swoją siłę. A kiedy ręka słabnie, zmienia się sposób dotykania świata. Mniej w nim chwytu, więcej podążania za kształtem. Świat, który coraz wyraźniej wymyka się naszym planom, staje się ważnym tematem ...