Dziwne Krewne | wystawa Ľudmily Bubánovej w Serwisie

Dziwne Krewne Ľudmila Bubánová Soundscape: Sepersa ࿓ Mój dziecięcy zwyczaj - przeszukuję szafy u babci na wsi. Wyciągam ubrania po dawno zmarłych krewnych. Czuję fascynację ich bliskością i jednocześnie paraliżującą obcość. Przymierzam je, choć czuję opór - a może nie powinno się tego robić? Może oni to widzą? Może im się to nie podoba? Odzież, która niegdyś wypełniona była tkanką, pulsem i ciepłem, dziś trwa w bezruchu, zakonserwowana zapachem naftaliny. Przechowuje jednak mikro-ślady: zaschnięty pot, drobiny naskórka, włos zaplątany w strukturę guzika. Wystawa stawia pytania o ciągłość ciała - czy moje ciało jest kontynuacją ich ciał? Myślę o tym, że może zrozumiałabym więcej, gdybym w nich zamieszkała. Gdyby mnie obrosły. Gdyby ich i moja skóra stopiły się w jedno, a oni by mnie pochłonęli. ࿓࿓࿓࿓ Ľudmila Bubánová (ur. 1992) jest słowacką artystką tekstylną i scenografką mieszkającą w Warszawie. Rdzeniem jej praktyki twórczej są włókno i techniki dziewiarskie. Wykorzystuje materiały z odzysku, ubrania należące w przeszłości do jej babci, matki czy przyjaciółek, które następnie dekonstruuje i przekształca w nowe formy, zgłębiając tematy pamięci i codziennej materialności. Jest absolwentką ASP w Warszawie. Współpracowała przy wielu przedstawieniach i międzynarodowych produkcjach filmowych, wystawiając swoje prace na wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce, Słowacji i Czechach. www.instagram.com/ludmila_bubanova ࿓࿓࿓࿓࿓ Zapraszamy do zwiedzania wystawy w dniach 23.03-20.04.2026 Godziny otwarcia proszę śledzić na instastory: www.instagram.com/serwispracownia lub pisać do nas w wiadomości prywatnej Wernisaż wraz z oprowadzaniem autorskim: 23.03.2026, godz. 19:00 !uwaga! nowa lokalizacja Św. Wincentego 21, Wrocław wstęp oczywiście wolny ࿓࿓࿓࿓࿓

Dziwne Krewne Ľudmila Bubánová Soundscape: Sepersa ࿓ Mój dziecięcy zwyczaj - przeszukuję szafy u babci na wsi. Wyciągam ubrania po dawno zmarłych krewnych. Czuję fascynację ich bliskością i jednocześnie paraliżującą obcość. Przymierzam je, choć czuję opór - a może nie powinno się tego robić? Może oni to widzą? Może im się to nie podoba? Odzież, która niegdyś wypełniona była tkanką, pulsem i ciepłem, dziś trwa w bezruchu, zakonserwowana zapachem naftaliny. Przechowuje jednak mikro-ślady: zaschnięty pot, drobiny naskórka, włos zaplątany w strukturę guzika. Wystawa stawia pytania o ciągłość ciała - czy moje ciało jest kontynuacją ich ciał? Myślę o tym, że może zrozumiałabym więcej, gdybym w nich zamieszkała. Gdyby mnie obrosły. Gdyby ich i moja skóra stopiły się w jedno, a oni by mnie pochłonęli. ࿓࿓࿓࿓ Ľudmila Bubánová (ur. 1992) jest słowacką artystką tekstylną i scenografką mieszkającą w Warszawie. Rdzeniem jej praktyki twórczej są włókno i techniki dziewiarskie. Wykorzystuje ...