Opis
PL Wystawa stanowi analityczne studium nieprzystawalności oraz szczelin powstających na styku dwóch odrębnych systemów wizualnych i językowych. Tytułowy zapis fonetyczny sugeruje prymat dźwięku i bezpośredniego komunikatu nad utrwaloną strukturą zapisu, odwołując się do wieloletniego dialogu artystów, którego fundamentem stały się codzienne small talki prowadzone w przestrzeni sąsiadujących pracowni. Narracja wystawy opiera się na rygorystycznym zestawieniu przeciwieństw, które zamiast dążyć do syntezy, podkreślają autonomię poszczególnych postaw. W warstwie formalnej dochodzi do konfrontacji geometrii z biologią. Praktyka Janysta, zakorzeniona w architektonicznej dyscyplinie, operuje na styku technologii i entropii. Z kolei Hernandez posługuje się językiem realizmu, osadzonego w obserwacji natury i organicznego trwania. Rozbieżność ta znajduje kontynuację w haptyczności dzieł: autorska metodologia print painting Janysta generuje gęste, reliefowe struktury będące zapisem napięcia między sygnałem a materią. Przeciwstawiona zostaje jej malarska płaskość prac Hernandeza, budująca iluzję głębi bez fizycznego spiętrzenia pigmentu. Zderzenie systemów dotyczy również doboru artefaktów. Archiwum Janysta stanowią odpady informacyjne, wyeksploatowane odbiorniki telewizyjne i błędy transmisji. Hernandez lokuje badanie w obiektach pierwotnych, takich jak kamienie, przenosząc ciężar z wirtualnego szumu na fizyczną trwałość geologii. Projekt dekonstruuje w ten sposób pojęcie niedopasowania jako błędu systemowego (glitch). W ujęciu Janysta błąd jest jedynym momentem autentyczności medium, demaskującym mechanizmy kontroli. W relacji z Hernandezem tytułowy mismatch staje się aktywnym protokołem komunikacyjnym. Różnice narodowościowe i lingwistyczne nie funkcjonują tu jako bariery, lecz jako tarcie generujące nową energię poznawczą. Jest to przestrzeń, w której abstrakcyjny szum informacyjny koliduje z konkretnym, realistycznym obrazem świata, zmuszając widza do nawigowania wewnątrz ontologicznej wyrwy między tym, co cyfrowe i zapośredniczone, a tym, co analogowe i pierwotne. EN The exhibition constitutes an analytical study of incommensurability and the fissures emerging at the intersection of two distinct visual and linguistic systems. The phonetic spelling of the title suggests the primacy of sound and direct communication over fixed written structures, referencing the multi-year dialogue between the artists, founded upon daily small talk conducted within the space of adjacent studios. The narrative of the exhibition is based on a rigorous juxtaposition of opposites, which, rather than striving for synthesis, emphasize the autonomy of individual positions. On the formal layer, a confrontation between geometry and biology occurs. Janyst's practice, rooted in architectural discipline, operates at the nexus of technology and entropy. Conversely, Hernandez employs the language of realism, embedded in the observation of nature and organic duration. This divergence continues in the haptics of the works: Janyst's proprietary print painting methodology generates dense, relief-like structures acting as a record of the tension between signal and matter. This is countered by the painterly flatness of Hernandez's works, constructing an illusion of depth without the physical accumulation of pigment. The collision of systems also applies to the selection of artifacts. Janyst's archive consists of informational waste, obsolete television receivers, and transmission errors. Hernandez locates his research in primal objects, such as stones, shifting the weight from virtual noise to the physical permanence of geology. The project thus deconstructs the concept of a mismatch as a systemic error (glitch). In Janyst's framework, the error remains the sole moment of medium authenticity, unmasking control mechanisms. In the relationship with Hernandez, the titular mismatch becomes an active communication protocol. National and linguistic differences do not function here as barriers, but as friction generating new cognitive energy. It is a space where abstract informational noise collides with a concrete, realistic image of the world, compelling the viewer to navigate within the ontological rift between the digitalized and mediated, and the analog and primal.
PL Wystawa stanowi analityczne studium nieprzystawalności oraz szczelin powstających na styku dwóch odrębnych systemów wizualnych i językowych. Tytułowy zapis fonetyczny sugeruje prymat dźwięku i bezpośredniego komunikatu nad utrwaloną strukturą zapisu, odwołując się do wieloletniego dialogu artystów, którego fundamentem stały się codzienne small talki prowadzone w przestrzeni sąsiadujących pracowni. Narracja wystawy opiera się na rygorystycznym zestawieniu przeciwieństw, które zamiast dążyć do syntezy, podkreślają autonomię poszczególnych postaw. W warstwie formalnej dochodzi do konfrontacji geometrii z biologią. Praktyka Janysta, zakorzeniona w architektonicznej dyscyplinie, operuje na styku technologii i entropii. Z kolei Hernandez posługuje się językiem realizmu, osadzonego w obserwacji natury i organicznego trwania. Rozbieżność ta znajduje kontynuację w haptyczności dzieł: autorska metodologia print painting Janysta generuje gęste, reliefowe struktury będące zapisem napięcia międz...