Opis
Pełne symboli kantaty, które Johann Sebastian Bach pisał przez całe życie, dają wyraz obfitości znaczeń zaklętych w barokowym języku muzycznym. Podczas koncertu wyrafinowanie warsztatu muzycznego lipskiego kantora będzie można podziwiać w interpretacji Andreasa Scholla, jednego z najwybitniejszych kontratenorów na świecie. Ten znakomity artysta specjalizujący się w wykonawstwie muzyki dawnej wystąpi w Warszawie po raz pierwszy. Koncert zainauguruje solowa kantata Ich habe genug BWV 82 przeznaczona na głos basowy, napisana na święto Ofiarowania Pańskiego 2 lutego 1727 roku. Do tego utworu Bach powracał jednak jeszcze trzykrotnie: w 1731 powstała wersja sopranowa, w 1735 - mezzosopranowa, a w lutym 1747 partia solowa powierzona została śpiewającemu altem zięciowi kompozytora. Zawarte w libretcie mistyczne pragnienie śmierci, podyktowane nadzieją na zjednoczenie z Chrystusem, znajduje głęboki, niepoddający się jednoznacznym interpretacjom wyraz w zastosowanych środkach muzycznych. Początkową arię i nawiązujący do niej ustęp końcowy wzbogaca zachwycająca partia oboju. We fragmentach nasyconych dysonansami i figurami westchnień pobrzmiewają troski związane z ziemskim bytowaniem, ale i napełniająca serce radością wiara w rychłe spotkanie z Bogiem. Kołysankowa część trzecia stanowi słodkie utulenie do snu, po którym nastąpi przebudzenie już dla nieba. Tęsknota za spotkaniem z Bogiem stanowi także temat kantaty Vergnugte Ruh, beliebte Seelenlust BWV 170, która po raz pierwszy zabrzmiała 28 lipca 1726 roku. Dzieło otwiera poruszająca aria, której pastoralny charakter dla XVIII-wiecznego słuchacza był jasnym nawiązaniem do obrazu Chrystusa jako dobrego pasterza. „Błogiego spokoju" i „radości duszy" zbawieni doświadczą zatem na niebiańskich pastwiskach. Droga do nich wiedzie przez porzucenie grzesznych zamiarów i wstąpienie na drogę cnoty. Doskonałą jej ilustrację znajdujemy w zabiegach muzycznych zastosowanych przez Bacha - instrumentacyjnych, melodycznych i wyrazowych. Między kantatami zabrzmi Ouverture in g minor autorstwa dalekiego krewnego lipskiego kantora - Johanna Bernharda Bacha (1676-1749). Twórca ten przez większość życia był związany z dworem książęcym w Eisenach i tamtejszym kościołem św. Jerzego. Jego znakomite kompozycje instrumentalne szybko jednak dotarły do Lipska i zostały włączone przez Johanna Sebastiana do repertuaru tamtejszego Collegium Musicum. ▪️PROGRAM▪️ Johann Sebastian Bach - Kantata Ich habe genug BWV 82 Aria: Ich habe genug Recytatyw: Ich habe genug Aria: Schlummert ein, ihr matten Augen Recytatyw: Mein Gott! wenn kommt das schone: Nun! Aria: Ich freue mich auf meinen Tod Johann Bernhard Bach - Ouverture-Suite g-moll Ouverture | Air | Rondeau | Loure | Fantaisie | Passepied Johann Sebastian Bach - Kantata Vergnugte Ruh, beliebte Seelenlust BWV 170 Aria: Vergnugte Ruh, beliebte Seelenlust Recytatyw: Die Welt, das Sundenhaus Aria: Wie jammern mich doch die verkehrten Herzen Recytatyw: Wer sollte sich demnach wohl hier zu leben wunschen Aria: Mir ekelt mehr zu leben ▪️WYKONAWCY▪️ ANDREAS SCHOLL kontratenor ZESPÓŁ INSTRUMENTÓW DAWNYCH POLSKIEJ OPERY KRÓLEWSKIEJ CAPELLA REGIA POLONA KRZYSZTOF GARSTKA klawesyn/pozytyw, dyrygent Mecenasem Polskiej Opery Królewskiej jest TOTALIZATOR SPORTOWY. • • • 📍Teatr Królewski w Starej Oranżerii w Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie 🕰️ Czas trwania: 1h 10 min Miejsca na widowni są nienumerowane Uwaga: dojście do Teatru Królewskiego w Łazienkach od ul. Agrykola. W razie pytań jesteśmy do dyspozycji na miejscu wydarzenia lub telefonicznie 📞+48 500 309 424
Pełne symboli kantaty, które Johann Sebastian Bach pisał przez całe życie, dają wyraz obfitości znaczeń zaklętych w barokowym języku muzycznym. Podczas koncertu wyrafinowanie warsztatu muzycznego lipskiego kantora będzie można podziwiać w interpretacji Andreasa Scholla, jednego z najwybitniejszych kontratenorów na świecie. Ten znakomity artysta specjalizujący się w wykonawstwie muzyki dawnej wystąpi w Warszawie po raz pierwszy. Koncert zainauguruje solowa kantata Ich habe genug BWV 82 przeznaczona na głos basowy, napisana na święto Ofiarowania Pańskiego 2 lutego 1727 roku. Do tego utworu Bach powracał jednak jeszcze trzykrotnie: w 1731 powstała wersja sopranowa, w 1735 - mezzosopranowa, a w lutym 1747 partia solowa powierzona została śpiewającemu altem zięciowi kompozytora. Zawarte w libretcie mistyczne pragnienie śmierci, podyktowane nadzieją na zjednoczenie z Chrystusem, znajduje głęboki, niepoddający się jednoznacznym interpretacjom wyraz w zastosowanych środkach muzycznych. Począt...