Opis
Tkanie sensu To nie jest klasyczna superwizja. To przestrzeń, w której materiał kliniczny zaczyna żyć. Nie tylko jako historia pacjenta, ale jako pole psychiczne, które obejmuje terapeutę, grupę i to, co nieświadome. Pracujemy metodą inspirowaną podejściem Weaving Thoughts (Bion, Norman, Salomonsson), wzbogaconą o perspektywę jungowską, szczególnie o rozumienie: • pola jako przestrzeni archetypowej, • obrazu jako nośnika transformacji, • nieświadomości jako współtworzącej relację terapeutyczną. Grupa nie analizuje przypadku wprost. Zamiast tego tworzy wokół niego żywe pole skojarzeń, obrazów i odczuć. To, co się pojawia, nie jest przypadkowe. To często pierwszy język nieświadomości, zanim zostanie zamknięty w interpretacji. To podejście jest bliskie jungowskiemu myśleniu, że znaczenie nie jest „wydobywane", ale wyłania się w czasie, a obraz nie jest ilustracją, tylko jest wydarzeniem psychicznym. Na czym polega praca? - wstrzymanie szybkiej interpretacji - podążanie za obrazem, afektem, skojarzeniem - tworzenie „sieci znaczeń" wokół materiału klinicznego - uważność na to, co dzieje się między uczestnikami (pole relacyjne) - praca w rytmie: doświadczenie → obraz → refleksja → integracja Celem jest: - pogłębienie rozumienia przeciwprzeniesienia jako zjawiska pola i symbolicznego - uchwycenie nieświadomej dynamiki relacyjnej - rozwój zdolności myślenia obrazem i symbolem - kontakt z tym, co jeszcze „nie ma języka" - doświadczenie procesu, w którym myślenie wydarza się w grupie Superwizja obejmuje również etap integracji klinicznej, kiedy to, co się wyłoniło, może zostać powiązane z konkretną pracą terapeutyczną. Dla kogo? Dla czynnych psychoterapeutów oraz osób w szkoleniu, które: • pracują z materiałem klinicznym, • chcą pogłębić jungowskie rozumienie przeciwprzeniesienia, • czują, że „coś się dzieje", ale trudno to nazwać, • są gotowe pracować w przestrzeni, gdzie nie wszystko od razu musi być jasne. Forma spotkania To nie są pojedyncze spotkania, ale proces pracy w stałej grupie, w którym znaczenie wyłania się stopniowo poprzez powracanie, pogłębianie i transformację. Stałość grupy pozwala na wytworzenie pola psychicznego, które „pamięta" proces - dzięki temu możliwe jest uchwycenie powtarzalnych wzorców, subtelnych przesunięć i dynamiki relacyjnej, która nie ujawnia się w pracy jednorazowej. Spotkanie ma strukturę moderowaną, obejmującą: • analizę tekstu (lista lektur oraz materiały zostaną udostępnione Uczestnikom), • pracę na jednym lub dwóch przypadkach, • etap pracy w polu i z polem (skojarzenia, obrazy, rezonans grupowy), • zatrzymanie i ciszę jako część procesu, • przejście do refleksji i integracji klinicznej, Kameralna grupa (ok. 6-8 osób) oraz 5-godzinny czas pracy umożliwiają wejście w proces głębiej - poza poziom szybkiej analizy - i pozwalają, by materiał mógł się rozwinąć i odsłonić w swoim tempie. Z czasem uczestnicy doświadczają, że proces ten przypomina bardziej wspólne śnienie niż analizowanie i właśnie dzięki temu umożliwia uchwycenie momentu, w którym znaczenie dopiero się rodzi. Prowadząca dr Marta Kotarba-Zaczek - analityczka jungowska (PSPJ, IAAP), psychoterapeutka, pedagożka, filozofka Szczegóły Terminy spotkań: 17.10, 14.11, 5.12, 16.01, 20.02, 20.03, 17.04, 22.05 Godziny: 10:00-15:00 Spotkania odbywają się stacjonarnie w Warszawie - Al. Niepodległości 161. Koszt: 500 zł / spotkanie Udział poprzedza krótka rozmowa wstępna (telefonicznie lub online), która pozwala sprawdzić, czy ta forma pracy jest adekwatna do Twoich potrzeb oraz czy grupa będzie dla Ciebie odpowiednią przestrzenią. Zgłoszenia i pytania: 📩 [email protected]
Tkanie sensu To nie jest klasyczna superwizja. To przestrzeń, w której materiał kliniczny zaczyna żyć. Nie tylko jako historia pacjenta, ale jako pole psychiczne, które obejmuje terapeutę, grupę i to, co nieświadome. Pracujemy metodą inspirowaną podejściem Weaving Thoughts (Bion, Norman, Salomonsson), wzbogaconą o perspektywę jungowską, szczególnie o rozumienie: • pola jako przestrzeni archetypowej, • obrazu jako nośnika transformacji, • nieświadomości jako współtworzącej relację terapeutyczną. Grupa nie analizuje przypadku wprost. Zamiast tego tworzy wokół niego żywe pole skojarzeń, obrazów i odczuć. To, co się pojawia, nie jest przypadkowe. To często pierwszy język nieświadomości, zanim zostanie zamknięty w interpretacji. To podejście jest bliskie jungowskiemu myśleniu, że znaczenie nie jest „wydobywane", ale wyłania się w czasie, a obraz nie jest ilustracją, tylko jest wydarzeniem psychicznym. Na czym polega praca? - wstrzymanie szybkiej interpretacji - podążanie za obrazem, afekt...