Opis
Spektakl „Po co babie sztuka?" to refleksja nad naturą twórczości, wewnętrzną wolnością i granicami, które społeczeństwo, historia i okoliczności nakładają na człowieka - szczególnie na kobietę. W centrum opowieści znajdują się losy dwóch artystek: białoruskiej Alony Kisz i polskiej Tamary Łempickiej. Dwa życia, dwa spojrzenia na sztukę, dwie drogi - i jedno wspólne pytanie: co definiuje artystę? Status społeczny, pochodzenie, uznanie? A może wewnętrzna potrzeba tworzenia - pomimo wszystkiego? Twórczynie spektaklu prowadzą paralelę między osobistymi historiami bohaterek a historią dwóch krajów - Polski i Białorusi. Krajów, które dzielą wspólną przeszłość, ale podążają odmiennymi drogami. To nie tylko portrety artystek, lecz także refleksja nad pamięcią kulturową, tożsamością, pęknięciami i punktami styku. W spektaklu poruszony zostaje także temat emigracji - zarówno zewnętrznej, jak i wewnętrznej. Co wybiera twórczyni: zostać w swoim kraju i zmagać się z niewidzialnością, czy wyjechać i próbować zaistnieć w obcym świecie? Gdzie kończy się wolność, a zaczyna wygnanie? Gdzie jest dom artysty - tam, gdzie się urodził, czy tam, gdzie go słyszą? „Po co babie sztuka?" to dialog między epokami, między kobietami a społeczeństwem, między krajami i losami. To próba odnalezienia własnego głosu - i ocalenia go. Spektakl realizowany w ramach Programu Stypendialnego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Gaude Polonia obsada: Katarzyna Jermołowicz - aktorka Lietucienie - osoba towarzysząca twórczynie reżyseria - Yuliya Shauchuk tekst - Shauchuk / Jermołowicz muzyka - Olga Podgajska reżyseria światła - Danila Gancharoǔ kostiumy - Alena Lukina czas trwania 60 min. Język spektaklu - Polski
Spektakl „Po co babie sztuka?" to refleksja nad naturą twórczości, wewnętrzną wolnością i granicami, które społeczeństwo, historia i okoliczności nakładają na człowieka - szczególnie na kobietę. W centrum opowieści znajdują się losy dwóch artystek: białoruskiej Alony Kisz i polskiej Tamary Łempickiej. Dwa życia, dwa spojrzenia na sztukę, dwie drogi - i jedno wspólne pytanie: co definiuje artystę? Status społeczny, pochodzenie, uznanie? A może wewnętrzna potrzeba tworzenia - pomimo wszystkiego? Twórczynie spektaklu prowadzą paralelę między osobistymi historiami bohaterek a historią dwóch krajów - Polski i Białorusi. Krajów, które dzielą wspólną przeszłość, ale podążają odmiennymi drogami. To nie tylko portrety artystek, lecz także refleksja nad pamięcią kulturową, tożsamością, pęknięciami i punktami styku. W spektaklu poruszony zostaje także temat emigracji - zarówno zewnętrznej, jak i wewnętrznej. Co wybiera twórczyni: zostać w swoim kraju i zmagać się z niewidzialnością, czy wyj...