Opis
W swoim eksperymentalnym filmie Schody (1987) Zbigniew Rybczyński niespodziewanie umieścił grupę amerykańskich turystów w samym środku słynnej sceny masakry na schodach odeskich z Pancernika Potiomkina Eisensteina. Turyści ci beztrosko robią zdjęcia i jedzą hamburgery pośród rozgrywającej się rzezi - pozostając jedynie zdystansowanymi obserwatorami cudzego cierpienia. Ten przewrotny gest stał się dla nas punktem wyjścia do refleksji nad tym, jak przemoc jest oglądana, konsumowana i reprezentowana. Na scenie ofiary spotykają się z obserwatorami, historyczne obrazy przenikają się ze współczesnymi spojrzeniami, a monumentalna przemoc zderza się z banalnością turystycznego doświadczenia. Wychodząc od koncepcji Rybczyńskiego, przedstawienie zadaje pytanie o to, co dzieje się dziś z naszym współczuciem, kiedy wojna staje się obrazem, atrakcją albo towarem. Patrzymy na sposoby ukazywania konfliktów w świecie, w którym doświadczenia wojenne zostały skapitalizowane i wchłonięte przez kulturę masową. Dawne dyskursy oswajające grozę wojny przestają działać, a język opisu wojennej traumy szybko się wyczerpuje. Po pierwszym szoku następuje zobojętnienie - widzowie przyzwyczajają się do obrazów przemocy, które przenikają do głównego nurtu. Schody, schody, schody stają wobec wyzwania: jak dzisiaj „zagrać wojnę" na scenie? Jak opowiadać o współczesnych konfliktach zbrojnych, by naprawdę poruszyć widza, zamiast dostarczać mu kolejnych „atrakcyjnych" obrazów przemocy do obejrzenia? W tekście wykorzystano fragmenty następujących utworów: „Kniaź Potiomkin" Tadeusz Miciński „Monsieur, albo książę ciemności" Lawrence Durrell W spektaklu wykorzystywany jest dym sceniczny i efekt stroboskopowy (światło pulsujące z dużą częstotliwością). Osoby wrażliwe na ten rodzaj efektów, prosimy o zachowanie szczególnej ostrożności. Czas trwania spektaklu: 1 h 50 minut bez przerwy. ___ Reżyseria i koncepcja wizualna: Wojciech Faruga Dramaturgia i opracowanie muzyczne: Maciej Jaszczyński Scenariusz: Wojcech Faruga Maciej Jaszczyński Asystentki reżysera: Nela Maciejewska Olga Głowińska Konsultacje fortepianowe: Ewa Bukała Asystentka reżysera światła: Helena Rakovich Obsada: Zofia Derwich Oliwia Hołozubiec Jakub Jankiewicz Katarzyna Łubik Nela Maciejewska Małgorzata Nowińska Damian Pelc Piotr Zapert
W swoim eksperymentalnym filmie Schody (1987) Zbigniew Rybczyński niespodziewanie umieścił grupę amerykańskich turystów w samym środku słynnej sceny masakry na schodach odeskich z Pancernika Potiomkina Eisensteina. Turyści ci beztrosko robią zdjęcia i jedzą hamburgery pośród rozgrywającej się rzezi - pozostając jedynie zdystansowanymi obserwatorami cudzego cierpienia. Ten przewrotny gest stał się dla nas punktem wyjścia do refleksji nad tym, jak przemoc jest oglądana, konsumowana i reprezentowana. Na scenie ofiary spotykają się z obserwatorami, historyczne obrazy przenikają się ze współczesnymi spojrzeniami, a monumentalna przemoc zderza się z banalnością turystycznego doświadczenia. Wychodząc od koncepcji Rybczyńskiego, przedstawienie zadaje pytanie o to, co dzieje się dziś z naszym współczuciem, kiedy wojna staje się obrazem, atrakcją albo towarem. Patrzymy na sposoby ukazywania konfliktów w świecie, w którym doświadczenia wojenne zostały skapitalizowane i wchłonięte przez kulturę m...