Requiem dla Dudziarskiej - spacer performatywny

Stowarzyszenie "Akademia Umiejętności Społecznych" oraz kolektyw Limen Butoh zapraszają na pierwsze wydarzenie w ramach projektu "Nie-miejsca. Miasto, które oddycha - Butoh jest wszędzie." Projekt współfinansowany przez m.st. Warszawa "REQUIEM DLA DUDZIARSKIEJ" - spacer performatywny z tancerzami butoh i przewodnikiem-opowiadaczem. 16 lipca 2026 r. (czwartek), godz. 18.00-19.15. Udział bezpłatny. Bywają miejsca, o których zapomina miasto. Trzy bloki wciśnięte między kolejowe tory przez lata obrosły grubą warstwą narracji - o marginesie, o izolacji, o cieniu. My jednak nie przychodzimy tam z lamentem. Zamiast lamentować, szukamy tego, co pulsowało pod powierzchnią tych murów: szeptanych na dobranoc życzeń, dziecięcych snów o lataniu i uniwersalnej tęsknoty za dobrym, bezpiecznym życiem. Butoh, jako taniec zrodzony z tego, co odepchnięte na bocznicę, staje się tu narzędziem czułej transformacji. Każdy z nas, niezależnie od adresu, nosi w sobie mapę marzeń o przyszłości bez lęku. Zapraszamy na spacer performatywny i taniec butoh, będący próbą przepisania energii jednego z najbardziej stygmatyzowanych miejsc w Warszawie. Poprzez ruch zrodzony z najgłębszych rejestrów ludzkiego doświadczenia, chcemy uwolnić zamknięte w tych ścianach sny. Odczarowujemy przestrzeń i tkamy nową opowieść o Dudziarskiej - opowieść utkaną z marzeń, które mają ten sam kolor pod każdym adresem. Bo sny i marzenia nie znają wykluczenia. W trakcie spaceru z przewodnikiem-opowiadaczem dowiecie się m.in. w jakich wagonach kolejowych najchętniej sypiał Andrzej Stasiuk, gdzie wariuje GPS w powieści Mariusza Czubaja, o czym marzy Heniek Małolepszy w swojej piosence na temat Polskich Kolei Olszyńskich. Zobaczycie też zabytkową elektrowozownię, staw Benzynówka, a przede wszystkim legendarną „kolonię karną" przy ulicy Dudziarskiej - a raczej to, co z niej pozostało. Zobacz świat za „gigantyczną plątaniną szyn", gdzie zapach starych podkładów kolejowych miesza się z wonią owocowych drzew. Koncepcja: Marek Kowalski Opracowanie i performance: Sylwia Hanff, Magdalena Jakubów, Marek Kowalski. Przewodnik spaceru: Paweł Łęczuk Wsparcie plastyczne: Beata Kaczurba Miejsce zbiórki: pętla Olszynka Grochowska, róg ul. Chłopickiego i ul. Makowskiej Dojazd autobusami 102, 135, 523 lub SKM S1 na stację PKP Olszynka Grochowska https://maps.app.goo.gl/GVBKnoTS5HJLbnos8 Trasa: 1,6 km HISTORIA OSIEDLA DUDZIARSKA Osiedle Dudziarska na warszawskiej Pradze-Południe to jeden z najbardziej kontrowersyjnych projektów urbanistyczno-społecznych w historii współczesnej Warszawy. Często nazywane „osiedlem wstydu" lub „warszawskim gettem", Trzy bloki przy ul. Dudziarskiej wybudowano w połowie lat 90. Miały służyć jako lokale socjalne dla osób z wyrokami eksmisyjnymi. Osiedle celowo ulokowano w miejscu skrajnie odciętym od cywilizacji - między torami kolejowymi a bocznicą Olszynka Grochowska, z dala od sklepów, szkół i przychodni. Budynki nie miały dostępu do gazu ani miejskiej sieci ciepłowniczej (ogrzewanie elektryczne lub piecyki), co generowało ogromne koszty dla i tak ubogich lokatorów. Aby „naprawić" wizerunek miejsca, na elewacjach namalowano murale nawiązujące do sztuki (m.in. czarny kwadrat Malewicza), co paradoksalnie jeszcze bardziej odcięło wizualnie te bloki od reszty otoczenia i zostało odebrane przez mieszkańców jako kpiące z ich trudnej sytuacji. W 2015 roku władze Warszawy oficjalnie uznały osiedle za "nieudany eksperyment społeczny" i podjęły decyzję o jego wygaszeniu. Ostatni lokatorzy opuścili budynki w 2019 r.. Mieszkańcy zostali przeniesieni do lokali o wyższym standardzie w innych częściach miasta. Po wykwaterowaniu, aby zapobiec zasiedlaniu przez dzikich lokatorów, okna i drzwi zostały zamurowane. Zgodnie z aktualnymi informacjami, na rok 2026 zaplanowano fizyczne wyburzenie trzech bloków - Dudziarska 40, 40A, 40B. Nie ma jeszcze ostatecznej decyzji co do nowej zabudowy. Dudziarska powoli znika z mapy Warszawy, pozostawiając po sobie wspomnienie izolacji i wykluczeniu. ARTYŚCI Sylwia Hanff - pionierka i najbardziej rozpoznawalna polska performerka butoh, reżyserka, choreografka, menadżerka kultury, kuratorka projektów artystycznych oraz z zakresu edukacji artystycznej i kulturalnej. Na scenie od 30 lat, do tej pory wystąpiła w niemal 50 spektaklach teatrów instytucjonalnych i niezależnych. Od 2002 prowadzi (teatr) Limen Butoh, w którym stworzyła 30 autorskich spektakli solowych i zespołowych oraz wiele etiud i improwizacji. Występuje w Polsce i na świecie (USA, Japonia, Francja, Włochy, Holandia, Austria, Bułgaria, Norwegia, Niemcy, Łotwa). Była aktorką zespołu Warszawskiego Teatru Pantomimy/ Teatr Żydowski w Warszawie, 10 lat współpracowała z Teatrem Narodowym i Operą Narodową. Od ponad 20 lat prowadzi współpracę międzynarodową, organizuje wydarzenia artystyczne, a także zaprasza zagranicznych artystów do udziału w swoich projektach. Stworzyła Butohpolis. Międzynarodowy Festiwal Sztuki Butoh, którego jest Dyrektorką Artystyczna. Od 24 lat prowadzi warsztaty pracy z ciałem i ruchem, w tym długoterminowe projekty edukacyjne. Od wielu lat współpracuje z niezależnymi ośrodkami oraz instytucjami kultury w Warszawie. Magdalena Jakubów - performerka butoh. Od 2016 roku współpracuje z warszawskim Teatrem Limen Butoh. Ukończyła socjologię ze specjalizacją psychologia społeczna i coaching. Tańca butoh uczyła się m.in. od Sylwii Hanff, Imre Thormana i Ruiego Ishihary. Uczestniczka projektów teatralnych „Grochów Grochów", „Nie wiem kim był Grotowski. Laboratorium kultury czynnej" oraz międzynarodowego warsztatu prowadzonego przez artystów VestAndPage. W sztuce performance najczęściej eksploruje tematy związane z tożsamością, mitem i rytuałem. Tematem jej pracy magisterskiej był teatr ze społecznością jako narzędzie przywracania pamięci i tożsamości na ziemiach zachodnich. Od kilku lat realizuje projekt performatywny site specific „Figura utraconego_Chinkon" poświęcony pamięci miejsc wykluczonych ze zbiorowej pamięci Myśliborza. Realizuje oddolnie projekt animacyjny grając swój performance butoh „Domy Obecności. Anamnesis" oraz prowadząc warsztat butoh Ciało Dom. Od 2019 aktywnie wspiera międzynarodowy Festiwal Butohpolis w Warszawie. Marek Kowalski - aktor pantomimy (dyplom aktora mima Ministerstwa Kultury i Sztuki). Współtwórca Teatru Akt, animator wydarzeń artystycznych w Warszawie i na Mazowszu. Po zakończeniu edukacji w Studium Pantomimy Teatru Żydowskiego, w 1989 roku, w Klubie Stodoła zakłada, wspólnie z adeptami tego Studia, Teatr Akt, od 1991 roku istniejący w formie stowarzyszenia. Zainteresowany tańcem butoh bierze udział w licznych warsztatach tanecznych prowadzonych przez Mina Tanakę, Sylwię Hanff, Krzysztofa Jerzaka, Joan Laage, Marushkę Ronchi, Valentina Tchina, Yoshito Ohno i Atsushiego Takenuchi. Tworzy krótkie akcje i zdarzenia oraz spektakle i performanse inspirowane tańcem butoh. Paweł Łęczuk - poeta, animator kultury, autor książek biograficznych, pedagog, geograf, pilot wycieczek, dziennikarz i marketingowiec. Jest autorem kilkunastu książek, w tym tomów poetyckich i albumów fotograficzno-poetyckich, publikacji biograficznych oraz przewodnika literackiego. Czterokrotny stypendysta Stowarzyszenia Autorów ZAiKS oraz stypendysta Prezydenta Miasta Gorzowa Wielkopolskiego i Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy. Uczestnik Międzynarodowego Programu Pisarskiego w Chinach w 2014 roku. Twórca oryginalnych spacerów literackich po Warszawie i literackich wycieczek rowerowych. Finalista Konkursu Perełki Warszawy 2024. Wsparcie plastyczne: Beata Kaczurba - arteterapeutka, animatorka kultury. Prowadzi warsztaty dla dzieci i dorosłych w oparciu o wybrane techniki arteterapii. Współtworzy i realizuje projekty społeczne w zakresie integracji i przeciwdziałania wykluczenia społecznegoPasjonuje się rzemiosłem artystycznym i starymi technikami zdobniczymi.

Stowarzyszenie "Akademia Umiejętności Społecznych" oraz kolektyw Limen Butoh zapraszają na pierwsze wydarzenie w ramach projektu "Nie-miejsca. Miasto, które oddycha - Butoh jest wszędzie." Projekt współfinansowany przez m.st. Warszawa "REQUIEM DLA DUDZIARSKIEJ" - spacer performatywny z tancerzami butoh i przewodnikiem-opowiadaczem. 16 lipca 2026 r. (czwartek), godz. 18.00-19.15. Udział bezpłatny. Bywają miejsca, o których zapomina miasto. Trzy bloki wciśnięte między kolejowe tory przez lata obrosły grubą warstwą narracji - o marginesie, o izolacji, o cieniu. My jednak nie przychodzimy tam z lamentem. Zamiast lamentować, szukamy tego, co pulsowało pod powierzchnią tych murów: szeptanych na dobranoc życzeń, dziecięcych snów o lataniu i uniwersalnej tęsknoty za dobrym, bezpiecznym życiem. Butoh, jako taniec zrodzony z tego, co odepchnięte na bocznicę, staje się tu narzędziem czułej transformacji. Każdy z nas, niezależnie od adresu, nosi w sobie mapę marzeń o przyszłości bez lęku. ...