Opis
👉 Jak opowiadać o krajobrazie, który nie jest już tylko tłem, ale staje się archiwum katastrofy, śladem przemocy i przestrzenią długiego trwania skażenia? 👉 Druga odsłona spotkań wokół numeru „Skażone pejzaże" kwartalnika „Czas Literatury" wyrasta z pytań o to, jak literatura i sztuka wizualna mierzą się z tym, co rozproszone, niewidzialne i trudne do oswojenia: z promieniowaniem, lękiem, pamięcią miejsca, a także z tym wszystkim, co pozostaje po katastrofie w ludzkich ciałach, relacjach i języku. 👉 Do rozmowy zapraszamy Marcina Pryta, autora komiksu publikowanego w numerze, oraz Katarzynę Boni, autorkę tekstu Czas połowicznego rozpadu, prowadzącego przez pejzaże Fukushimy i współczesnego świata naznaczonego niewidzialnym, lecz realnym skażeniem. W jej eseju/reportażu zielony, piękny las okazuje się zarazem przestrzenią zagrożenia, a opowieść o katastrofie nuklearnej przechodzi w opowieść o mikroplastiku, dziedziczeniu lęku i życiu w epoce, w której katastrofa nie tyle się kończy, ile trwa i rozlewa się na kolejne obszary codzienności. Będzie to też spotkanie o wyobraźni po katastrofie: o pejzażach postczarnobylskich i wojennych, o skażeniu materialnym i symbolicznym, o relacji między świadectwem a formą. Z jednej strony pojawi się obraz, kadr, komiksowy skrót i materialność rysunku; z drugiej - świadectwo, reporterska czułość i język próbujący uchwycić to, co wymyka się prostemu opisowi. Porozmawiamy o tym, jak opowiadać o przemocy wpisanej w przestrzeń, jak przedstawiać katastrofę rozciągniętą w czasie i jakich form potrzebuje doświadczenie świata, w którym granica między naturą, technologią i zagrożeniem staje się coraz mniej wyraźna. 👉 Będzie to także rozmowa o wyobraźni po katastrofie: o ruinach, strefach, odpadach, śladach i organizmach uczących się żyć w cieniu skażenia. O tym, czy sztuka i literatura potrafią uchwycić nie tylko sam moment katastrofy, ale również jej długi pogłos - zapisany w krajobrazie, w ciele, w pamięci i w codziennych gestach ostrożności. I o tym, czy mogą stać się czułym instrumentem pomiaru świata: jego szkód, pęknięć, przemilczeń, ale też nowych form wrażliwości. 👉 Zapraszamy do rozmowy, lektury i wspólnego namysłu nad tym, jak literatura radzi sobie z „długim cieniem katastrofy". Uczestnicy spotkania: Katarzyna Boni, Iwona Boruszkowska, Marcin Pryt, Zofia Ulańska 👉 11.04.2026 r., godz. 18.00, Najlepsza Księgarnia, ul. Augusta Cieszkowskiego 1/3, Warszawa - zapraszamy.
👉 Jak opowiadać o krajobrazie, który nie jest już tylko tłem, ale staje się archiwum katastrofy, śladem przemocy i przestrzenią długiego trwania skażenia? 👉 Druga odsłona spotkań wokół numeru „Skażone pejzaże" kwartalnika „Czas Literatury" wyrasta z pytań o to, jak literatura i sztuka wizualna mierzą się z tym, co rozproszone, niewidzialne i trudne do oswojenia: z promieniowaniem, lękiem, pamięcią miejsca, a także z tym wszystkim, co pozostaje po katastrofie w ludzkich ciałach, relacjach i języku. 👉 Do rozmowy zapraszamy Marcina Pryta, autora komiksu publikowanego w numerze, oraz Katarzynę Boni, autorkę tekstu Czas połowicznego rozpadu, prowadzącego przez pejzaże Fukushimy i współczesnego świata naznaczonego niewidzialnym, lecz realnym skażeniem. W jej eseju/reportażu zielony, piękny las okazuje się zarazem przestrzenią zagrożenia, a opowieść o katastrofie nuklearnej przechodzi w opowieść o mikroplastiku, dziedziczeniu lęku i życiu w epoce, w której katastrofa nie tyle się kończy...