Opis
„Ojciec" Agaty Dudy Gracz, to spektakl, w którym tytułowy bohater za pomocą nadludzkich sił i w drastyczny sposób tworzy dzieło idealne - krucyfiks wiszący w kościele Najświętszej Marii Panny w Gdańsku. Scenariusz inspirowany jest opowiadaniem Oskara Jana Tauschinskiego „Świętokradztwo". Agata Duda-Gracz sięga po trudny i gęsty znaczeniowo utwór austriackiego pisarza, aby poruszyć problem człowieka - twórcy. Twórcy, który w trakcie tworzenia utożsamia siebie z bogiem, a swój proces artystyczny - z boskim aktem. Jako artysta totalny, w swym artystycznym szaleństwie, stwierdza, że dzieło doskonałe może powstać tylko w wyniku obcowania z prawdą - w myśl idei, że prawdziwa sztuka jest zawsze okrucieństwem zadanym ludziom. Takie podejście wpływa na konstrukcję spektaklu, w którym wytworzona iluzja ma bliski kontakt z realnością. W ten sposób widz zadaje sobie pytania: gdzie jest moralna granica artysty? Kto daje mu prawo do bycia katem? Czy tworząc w imię ludzkości może dokonać diabelskich czynów? Czy sztuka uprawnia go do stawiania się ponad prawem? Spektakl rekomendowany dla widzów dorosłych. W spektaklu wykorzystywane są wyroby tytoniowe oraz sucha glina, w związku z czym prosimy osoby z problemami oddechowymi o zachowanie szczególnej ostrożności. Czas trwania spektaklu: 1h 55 minut Dyplom studentek i studentów IV-ego roku kierunku aktorstwo, specjalność: aktorstwo dramatyczne. ____ reżyseria, tekst, scenografia, kostiumy: Agata Duda-Gracz muzyka: Łukasz Wójcik-Zawierucha reżyseria światła i wokal: Cezi Studniak współpraca choreograficzna: Piotr Wach Asystentury: Karolina Bondaronek Kinga Cybul Malwina Dutkiewicz Anna Kryńska Aleksander Raczek Marta Sitarz Obsada: Stanisław Kawecki Klementyna Lamort de Gail Mikołaj Łukasiewicz Norbert Panert Agnieszka Rajda Jan Sałasiński
„Ojciec" Agaty Dudy Gracz, to spektakl, w którym tytułowy bohater za pomocą nadludzkich sił i w drastyczny sposób tworzy dzieło idealne - krucyfiks wiszący w kościele Najświętszej Marii Panny w Gdańsku. Scenariusz inspirowany jest opowiadaniem Oskara Jana Tauschinskiego „Świętokradztwo". Agata Duda-Gracz sięga po trudny i gęsty znaczeniowo utwór austriackiego pisarza, aby poruszyć problem człowieka - twórcy. Twórcy, który w trakcie tworzenia utożsamia siebie z bogiem, a swój proces artystyczny - z boskim aktem. Jako artysta totalny, w swym artystycznym szaleństwie, stwierdza, że dzieło doskonałe może powstać tylko w wyniku obcowania z prawdą - w myśl idei, że prawdziwa sztuka jest zawsze okrucieństwem zadanym ludziom. Takie podejście wpływa na konstrukcję spektaklu, w którym wytworzona iluzja ma bliski kontakt z realnością. W ten sposób widz zadaje sobie pytania: gdzie jest moralna granica artysty? Kto daje mu prawo do bycia katem? Czy tworząc w imię ludzkości może dokonać diabelskich...