Opis
Bartłomiej Zawiła to twórca wizualny związany z warszawskim środowiskiem teatralnym i artystycznym, którego działalność obejmuje zarówno realizację wideo, jak i fotografię. Jest członkiem zespołu w Nowym Teatrze, gdzie pełni funkcję kierownika pracowni wideo, odpowiadając za kształt warstwy audiowizualnej spektakli oraz rozwój języka wizualnego współczesnego teatru. Istotnym obszarem jego twórczości jest fotografia teatralna, bowiem został on wyróżniony w X edycji Konkursu Fotografii Teatralnej organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, zdobywając drugą nagrodę za zdjęcia do spektaklu Elizabeth Costello w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego. Nagrodzona seria stanowi przykład świadomego operowania obrazem jako narzędziem interpretacji przedstawienia. Nie ogranicza się do dokumentacji sceny, lecz tworzy autonomiczne narracje wizualne, wydobywając emocjonalne i formalne napięcia spektaklu. Równolegle rozwija praktykę fotografii ulicznej, w tym obszarze koncentruje się na rejestrowaniu codzienności w przestrzeni miejskiej, operując estetyką „decydującego momentu". Jego zdjęcia charakteryzuje uważność na przypadek, zdolność uchwycenia krótkotrwałych układów znaczeń oraz wrażliwość na relacje między człowiekiem, a otoczeniem. Buduje kadry oparte na subtelnych kontrastach, geometrii przestrzeni i często nieoczywistym humorze sytuacyjnym, wpisując się w tradycję klasycznej fotografii ulicznej, a jednocześnie adaptując ją do współczesnych form dystrybucji obrazu. Fotografia zarówno teatralna, jak i uliczna stanowi w jego działalności autonomiczne pole twórcze, ale też naturalne rozszerzenie pracy z obrazem w teatrze. W obu przypadkach kluczowa pozostaje umiejętność obserwacji, wyczucie momentu i świadome komponowanie kadru. Dzięki temu funkcjonuje jako artysta operujący na styku różnych mediów, konsekwentnie rozwijający wizualny język opowiadania o rzeczywistości, zarówno tej scenicznej, jak i codziennej. Wystawa Oczy Szeroko Otwarte to projekt, w którym autor mówi o nim w sposób następujący: "Przez ostatnie lata fotografowałem w podróży, najczęściej szkło swojego obiektywu zatrzymując na człowieku i jego działaniach w przestrzeni publicznej. W myśl idei "idealnego momentu", który w rzeczywistości nie istnieje, wyselekcjonowałem ponad czterdzieści zdjęć oddających ducha czasu i miejsca. Wystawa jest swego rodzaju relacją między człowiekiem, a ulicą. Jego emocjami, a chwilą, w której się narodziły. Moim czujnym okiem, szeroko otwartym, a obiektem, który fotografuję. Zaistniałe syntezy zatrzymane w kadrze czasem dziwią, czasami bawią, lecz na pewno dają spore pole do interpretacji. Fotografuje z bliska, lubię stary styl dobrego reportażu, który nie boi się dotknąć obiektywem człowieka i wywołać w nim emocje ze świadomością, że to właśnie na nim zatrzyma się klatka filmu czy cyfrowy zapis na karcie pamięci. W fotografii szukam niebanalności, geometrii przestrzennej oraz połączenia kolorystycznego tak, by sam kolor wnosił ciekawość, a wszystko razem było perfekcyjnym układem scalonym. Nienawidzę dystansu, jeśli mogę opisać sytuacje włączając przestrzeń oddaje jej pole do popisu, kiedy głównym bohaterem jest człowiek podchodzę tak blisko by czuł, że moja uwaga jest skupiona w stu procentach na nim." Fotografie będzie można oglądać do 14.06.2026
Bartłomiej Zawiła to twórca wizualny związany z warszawskim środowiskiem teatralnym i artystycznym, którego działalność obejmuje zarówno realizację wideo, jak i fotografię. Jest członkiem zespołu w Nowym Teatrze, gdzie pełni funkcję kierownika pracowni wideo, odpowiadając za kształt warstwy audiowizualnej spektakli oraz rozwój języka wizualnego współczesnego teatru. Istotnym obszarem jego twórczości jest fotografia teatralna, bowiem został on wyróżniony w X edycji Konkursu Fotografii Teatralnej organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, zdobywając drugą nagrodę za zdjęcia do spektaklu Elizabeth Costello w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego. Nagrodzona seria stanowi przykład świadomego operowania obrazem jako narzędziem interpretacji przedstawienia. Nie ogranicza się do dokumentacji sceny, lecz tworzy autonomiczne narracje wizualne, wydobywając emocjonalne i formalne napięcia spektaklu. Równolegle rozwija praktykę fotografii ulicznej, w tym obszarze konce...