Konferencja dla Kobiet

„Kwiaty kupię sobie sama"… …ale kiedy, czy mogę, przecież nie mam za co… W klatce nierównych praw żyje wiele Polek. Jak pokazują badania: co 3 z nich doświadczyła przemocy psychicznej, co 7 fizycznej i/ lub seksualnej ze strony swojego partnera. To zdecydowanie za dużo… Strach przed ujawnieniem światu, że w relacji dzieje się coś niepokojącego, jest paraliżujący - kobiety boją się osądu społecznego, ale często również nie widzą jak mogą sobie pomóc. Dlatego zostają w ułudzie szczęśliwego związku, za którego fasadą jest całkiem inny świat: to karzący milczeniem partner, to konieczność „kombinowania" funduszy na artykuły higieniczne a czasem również na jedzenie dla siebie i dzieci, to cichy krzyk rozpaczy tłumiony przez zagryzane wargi i łzy połykane tak, by nikt nie widział, to stosunki seksualne, które muszą być bo przecież tak nakazuje zwyczaj, to udawany uśmiech dla świata, gdy poniżenie rozrywa serce na kawałki… Życie pisze dla nas różne scenariusze, ale nie możemy pozwolić by ktokolwiek skazał kobiety na życie w klatce, czego konsekwencją mogą być stany depresyjne, napady lękowe, utrata wiary w siebie i zaufania do siebie. Niech ta Konferencja da kobietom nadzieję, i pokaże sprawdzone drogi, przygotowane ośrodki, gdzie otrzymując profesjonalne wsparcie, będą mogły sięgnąć po swoje prawa, upomnieć się o swoją godność i rozpocząć nowy etap życia na swoich warunkach. Zapraszamy do wspólnego wyjazdu na Konferencję w Sejmie Rzeczypospolitej już 2 marca 2026 r. Zapisy pod numerem: 733 311 801 Wyjazd o godzinie 6.00 z parkingu przy hotelu Qubus. Autokar jest bezpłatny. Niezbędne jest podanie numeru pesel jako bilet wstępu na teren Sejmu. Po konferencji zaplanowane jest zwiedzanie Sejmu. Zapraszamy! Organizatorzy: Wicemarszatek Seimu MONIKA WIELICHOWSKA Fundacja WIATR W SKRZYDŁA Fundacja Tomka Manikowskiego DOGONIĆ MARZENIA

„Kwiaty kupię sobie sama"… …ale kiedy, czy mogę, przecież nie mam za co… W klatce nierównych praw żyje wiele Polek. Jak pokazują badania: co 3 z nich doświadczyła przemocy psychicznej, co 7 fizycznej i/ lub seksualnej ze strony swojego partnera. To zdecydowanie za dużo… Strach przed ujawnieniem światu, że w relacji dzieje się coś niepokojącego, jest paraliżujący - kobiety boją się osądu społecznego, ale często również nie widzą jak mogą sobie pomóc. Dlatego zostają w ułudzie szczęśliwego związku, za którego fasadą jest całkiem inny świat: to karzący milczeniem partner, to konieczność „kombinowania" funduszy na artykuły higieniczne a czasem również na jedzenie dla siebie i dzieci, to cichy krzyk rozpaczy tłumiony przez zagryzane wargi i łzy połykane tak, by nikt nie widział, to stosunki seksualne, które muszą być bo przecież tak nakazuje zwyczaj, to udawany uśmiech dla świata, gdy poniżenie rozrywa serce na kawałki… Życie pisze dla nas różne scenariusze, ale nie możemy pozwolić by...