Opis
CZY PAŁAC KARSKICH WE WŁOSTOWIE OŻYJE? Spotkanie z Andrzejem Nowakiem-Arczewskim, autorem publikacji „My z pałacu"; rzecz o Włostowie, przedwojennej własności ziemiańskiej rodziny Karskich. Liderzy społeczności lokalnych (wiejskich, gminnych, miejskich, powiatowych) którzy niejednokrotnie tradycją rodziną wyszli z chłopskiej „chaty", coraz bardziej dostrzegają brak jednego z dawnych elementów wsi - dworu. Zauważają, że dwory ziemiańskie były nie tylko miejscem pracy ich przodków, ale też stanowiły wzór i przykład w wielu dziedzinach życia. Po okresie wojennych zniszczeń, powojennego niedbalstwa (oczywiście z wyjątkami, bo zdarzały się przykłady znakomitych gospodarzy zabytków) oraz po załatwieniu najpilniejszych spraw bieżących, jak oświata, służba zdrowia czy drogi po 1989 roku, nadszedł czas, aby zwrócić większą uwagę na dziedzictwo kulturowe. W ramach prac, tworzenia projektów itd. na polu lokalnej historii, właśnie zagospodarowanie, wyremontowanie lub wręcz odbudowanie dworu czy pałacu, może być już nie balastem, jak dotychczas, ale czymś ożywiającym, rozwijającym i wzbogacającym region. Nie dziwne, że dziennikarz, publicysta, pisarz Andrzej Nowak-Arczewski najpierw jednak wchodzi w głąb historii, aby znaleźć odpowiedź na niewygodne i trudne pytanie: jak to się stało, jak to możliwe, że jeden z najpiękniejszych zabytków "ziemi opatowskiej" (powiat opatowski, wchodzący dawniej w skład ziemi sandomierskiej, a potem województwa sandomierskiego, ob. woj. świętokrzyskie), czyli pałac Karskich we Włostowie, już na naszych oczach dzień po dniu znikał z powierzchni; że rozpadały się kolejne cegły, przełamywały stropy, a całość zarosła chwastami… Analiza zaistniałej sytuacji zbiegła się ze słusznymi roszczeniami spadkobierców przedwojennych właścicieli ze społeczną myślą, aby na tej historii, nawet trudnej, zbudować coś pozytywnego. Ośrodek, dostępny dla wszystkich, który przynajmniej w jakimś wymiarze przywróciłby temu miejscu godny wygląd. Aby na razie ruiny, a za jakiś czas odbudowany pałac Karskich, stał się atrakcją turystyczną. Książka „My z pałacu", opowiadająca o dziejach rezydencji Karskich i tej rodziny z perspektywy mieszkańców wsi, to może przede wszystkim publikacja, przywracająca pamięć i starająca się ruszyć sumienia ludzkie. Autor nie wskazuje nikogo, nie obwinia, ale ukazuje smutny fakt, że dziś obudzona społeczność lokalna, kiedyś dopuściła do zniszczenia własnej spuścizny dziejowej. O kulisach powstawania książki, o historii Włostowa z punktu widzenia wsi, ale uzupełnionej przez członków rodziny, m.in. śp. Juliusza Karskiego, opowie jej autor, red. Andrzej Nowak-Arczewski. To co napisał, jest refleksją nad czasem minionym, ale tekst ten (zarówno w pierwszym, jak i obecnym, poszerzonym wydaniu) wywołał dyskusję i konkretne działania. Powiat opatowski bowiem - jako państwowy człon samorządu lokalnego - od rodziny Karskich kupił zrujnowany kompleks pałacowo-parkowy we Włostowie i zamierza tchnąć w niego nowe życie. Co zamierzają włodarze, na co liczą mieszkańcy - o tym z kolei opowie Tomasz Staniek, starosta opatowski. Spodziewamy się również potomków Michała Szymona Karskiego - p. Rafała Karskiego i innych członków Rodziny. Na spotkanie z Andrzejem Nowakiem-Arczewskim, autorem książki „My z pałacu" (w rozmowie z Marcinem Schirmerem i Piotrem S. Łosiem), Oddział Warszawski Polskiego Towarzystwa Ziemiańskiego zaprasza 27 maja (środa) o godz. 17.30 do sali „Przystanku Historia" IPN, ul. Marszałkowska 21/25.
CZY PAŁAC KARSKICH WE WŁOSTOWIE OŻYJE? Spotkanie z Andrzejem Nowakiem-Arczewskim, autorem publikacji „My z pałacu"; rzecz o Włostowie, przedwojennej własności ziemiańskiej rodziny Karskich. Liderzy społeczności lokalnych (wiejskich, gminnych, miejskich, powiatowych) którzy niejednokrotnie tradycją rodziną wyszli z chłopskiej „chaty", coraz bardziej dostrzegają brak jednego z dawnych elementów wsi - dworu. Zauważają, że dwory ziemiańskie były nie tylko miejscem pracy ich przodków, ale też stanowiły wzór i przykład w wielu dziedzinach życia. Po okresie wojennych zniszczeń, powojennego niedbalstwa (oczywiście z wyjątkami, bo zdarzały się przykłady znakomitych gospodarzy zabytków) oraz po załatwieniu najpilniejszych spraw bieżących, jak oświata, służba zdrowia czy drogi po 1989 roku, nadszedł czas, aby zwrócić większą uwagę na dziedzictwo kulturowe. W ramach prac, tworzenia projektów itd. na polu lokalnej historii, właśnie zagospodarowanie, wyremontowanie lub wręcz odbudowanie dworu czy...