Opis
Czujesz się czasem samotna? Tak samotna, że aż przeszywający smutek rozchodzi się po Twoim ciele na samą myśl o tych kilkunastu godzinach sam na sam ze swoim brzuchem lub małym człowiekiem, które jutro znów spędzisz w większości w domu? I na myśl o kolejnym spacerze, na którym najlepsze co może Cię czekać to zakupy w warzywniaku i rozmowa telefoniczna ze znajomą, która akurat ma urlop? Twoja rodzina najprawdopodobniej mieszka kilka godzin drogi od Ciebie. Przyjaciele biegną gdzieś ciągle za swoimi sprawami, a Ty desperacko wypatrujesz codziennie powrotu męża / partnera z pracy. Czy to znaczy, że nie kochasz swojego dziecka? Absolutnie nie! Przeszywająca samotność i miłość do dziecka się nie wykluczają. Może kochasz je już mocniej niż byś sobie kiedykolwiek wyobrażała. Może nie możesz się doczekać aż je poznasz i pogłaskasz pomarszczoną skórkę. Może dopiero się poznajecie i ta miłość rodzi się powoli. W codzienności. A może na razie możesz powiedzieć bardziej o poczuciu obowiązku i odpowiedzialności za człowieka, którego sprowadziłaś na nasz świat, niż o fali czułości zalewającej Cię na jego widok... W Czułym Plemieniu nie malujemy trawy na zielono. Jeśli wyschła z powodu suszy, to jest pożółkła i nieprzyjemnie wbija się w bose stopy. I to jest w porządku. Taka teraz jest. Na spotkaniach grupy wsparcia i rozwoju rozmawiamy otwarcie i szczerze o tym, jak przeżywacie początki macierzyństwa. Ale nie martw się! Każda z Was mówi tak szczerze i otwarcie, jak w danej chwili jest gotowa. Najważniejsze jest zaufanie. Ono musi przyjść najpierw. Później przychodzą odpowiednie słowa. I zrozumienie. To samotność i potrzeba bycia zrozumianą najczęściej skłaniają kobiety, żeby dołączyć. I emocje, których się nie spodziewały. Chęć, by być dobrą mamą i niepokój, że mogłoby się nią nie stać. I trudności w karmieniu piersią, które nie idzie tak gładko, jak sobie wyobrażały. Jeśli czujesz, że Plemię mogłoby być czymś dla Ciebie, to napisz do mnie. 15 września rusza grupa na Mokotowie, a 16go spotykamy się pierwszy raz online.
Czujesz się czasem samotna? Tak samotna, że aż przeszywający smutek rozchodzi się po Twoim ciele na samą myśl o tych kilkunastu godzinach sam na sam ze swoim brzuchem lub małym człowiekiem, które jutro znów spędzisz w większości w domu? I na myśl o kolejnym spacerze, na którym najlepsze co może Cię czekać to zakupy w warzywniaku i rozmowa telefoniczna ze znajomą, która akurat ma urlop? Twoja rodzina najprawdopodobniej mieszka kilka godzin drogi od Ciebie. Przyjaciele biegną gdzieś ciągle za swoimi sprawami, a Ty desperacko wypatrujesz codziennie powrotu męża / partnera z pracy. Czy to znaczy, że nie kochasz swojego dziecka? Absolutnie nie! Przeszywająca samotność i miłość do dziecka się nie wykluczają. Może kochasz je już mocniej niż byś sobie kiedykolwiek wyobrażała. Może nie możesz się doczekać aż je poznasz i pogłaskasz pomarszczoną skórkę. Może dopiero się poznajecie i ta miłość rodzi się powoli. W codzienności. A może na razie możesz powiedzieć bardziej o poczuciu obowiązk...