Opis
Zapraszamy na seminarium naukowe, które poprowadzi dr hab. Tadeusz Cegielski. Z punktu widzenia rozważań prelegenta, które dotyczą relacji pomiędzy kabałą a wolnomularstwem, istotne znaczenie ma konstatacja, iż zarówno w dobie renesansu, jak i w XVII wieku, kiedy narodziła się doktryna różokrzyżowców, chrześcijańska formuła kabały stanowiła ważny element - przecież tylko jeden z wielu - nowożytnej heterodoksji oraz szerokiej tradycji ezoterycznej. Kabała chrześcijańska pozostawała w nieustannym dialogu z neoplatonizmem, filozofią hermetyczną, alchemią, astrologią czy dyscyplinami magicznymi. Swoją rangę ma również fakt, że chrześcijańska wersja kabały rodziła się równolegle i niezależnie od jej właściwego, żydowskiego pnia. Wydarzenia polityczne schyłku XV wieku sprawiły wszakże, iż myśl rozwijająca się dotąd w zamkniętych ośrodkach kultury żydowskiej w Hiszpanii, wskutek wypędzenia Żydów z tego kraju w 1492 roku, znalazła szerszy rezonans w świecie łacińskim. Wyświetlenie związków masonerii z kabałą - w obu jej wersjach, hebrajskiej i łacińskiej, chrześcijańskiej - wymaga ujęcia fenomenu wolnomularstwa w szerokim kontekście nurtów i tradycji ezoterycznych. Pójścia śladem włoskiego filozofa i wolnomularza, Giuliano Di Bernardo (ur. 1939), autora traktatu Filosofia della Masoneria (1987). Uczony zauważa, że masoneria ani nie jest systemem filozoficznym, ani też nie stworzyła skończonego systemu: „Wolnomularstwo stanowi pewną koncepcję człowieka - konstatuje - zgodnie z którą powinien on dążyć do osiągniecia celów etycznych, nacechowanych pierwiastkiem transcendencji - a to dzięki obrzędom wtajemniczenia. […] Zasada wtajemniczenia, zakorzeniona w odwiecznej Tradycji ezoterycznej jest właśnie tym, co stanowi o wyjątkowości wolnomularstwa, i co pozwala odróżnić je od wszystkich innych koncepcji człowieka (religijnych lub świeckich)". W podobnym ujęciu fenomenu masonerii niżej podpisany znajduje jedną z przyczyn, dla których ruch ten od swych początków w XVII wieku nie tylko inspirował się kabałą, ale też poszukiwał wspólnych źródeł z mistyką żydowską. W kolejnym, XVIII stuleciu, prawdziwe czy tylko domniemane związki rodzącej się masonerii spekulatywnej ze świętą kabałą stanowiły istotny element legitymizacji nowego ruchu w oczach brytyjskich elit. *** Fot.: Żydowski uczony trzymający kabalistyczne drzewo życia. Rycina z książki Paulusa Riciusa „Portae lucis" (Augsburg 1516), będącej łacińskim przekładem dzieła Josefa ben Abrahama Gikatilli „Szaare ora" („Bramy światłości") (The British Museum, domena publiczna).
Zapraszamy na seminarium naukowe, które poprowadzi dr hab. Tadeusz Cegielski. Z punktu widzenia rozważań prelegenta, które dotyczą relacji pomiędzy kabałą a wolnomularstwem, istotne znaczenie ma konstatacja, iż zarówno w dobie renesansu, jak i w XVII wieku, kiedy narodziła się doktryna różokrzyżowców, chrześcijańska formuła kabały stanowiła ważny element - przecież tylko jeden z wielu - nowożytnej heterodoksji oraz szerokiej tradycji ezoterycznej. Kabała chrześcijańska pozostawała w nieustannym dialogu z neoplatonizmem, filozofią hermetyczną, alchemią, astrologią czy dyscyplinami magicznymi. Swoją rangę ma również fakt, że chrześcijańska wersja kabały rodziła się równolegle i niezależnie od jej właściwego, żydowskiego pnia. Wydarzenia polityczne schyłku XV wieku sprawiły wszakże, iż myśl rozwijająca się dotąd w zamkniętych ośrodkach kultury żydowskiej w Hiszpanii, wskutek wypędzenia Żydów z tego kraju w 1492 roku, znalazła szerszy rezonans w świecie łacińskim. Wyświetlenie związków...