Opis
Autorski cykl „Lumiflora" Agnieszki Zawiszy zapowiada bardzo ciekawe doświadczenie artystyczne. Moje zaglądanie do pracowni artystki było ważnym przeżyciem, które w mojej intuicji odczytuję jako spotkanie dwóch porządków: żywiołu natury i świadomej, malarskiej konstrukcji. Artystka wychodzi z doświadczenia abstrakcyjnych form inspirowanych przestrzenią i naturą, zakorzenionych w kontekście krajobrazu, by stopniowo kierować się ku temu, co mniejsze, bardziej skupione i intymne - ku kwiatom, strukturom i światłu. Nie są one jednak przedstawiane dosłownie, lecz raczej „tłumaczone" na język malarski - jakby przechodziły przez filtr wrażliwości, pamięci i emocji. Faktury, plamy koloru i napięcia między nimi układają się w żywy organizm obrazu, budując wrażenie wzrostu, rozkwitu i wewnętrznego pulsowania życia. To, co widzialne, zostaje tu rozproszone i ponownie złożone w rytmie gestu i materii. Natura nie jest tu obrazowana w sposób mimetyczny - nie chodzi o jej odtworzenie, lecz o doświadczenie. Zostaje przeżyta, przepuszczona przez ciało i świadomość artystki, a następnie przekształcona malarsko w formę, która zachowuje jej energię, lecz wymyka się dosłowności. Jednocześnie w tej ekspresji nie ma chaosu - jest ruch, napięcie i nieustanna dynamika. Obrazy sprawiają wrażenie zatrzymanych kadrów większego procesu stwarzania się świata, jakby uchwyconych w momencie, który trwa i jednocześnie wymyka się zatrzymaniu. Przypadek bywa tu zapraszany, lecz nie pozostaje bez kontroli. Wyraźnie obecna jest świadomość warsztatu i akademickiego doświadczenia - gest zostaje uchwycony, uporządkowany i wpisany w strukturę kompozycji. To, co intuicyjne, spotyka się z tym, co świadome, a emocja przechodzi przez filtr wiedzy, zyskując formę, która równoważy spontaniczność i dyscyplinę. „Lumiflora" nie jest więc jedynie cyklem o kwiatach, lecz opowieścią o procesie - o nieustannym stawaniu się obrazu i samej artystki. To przestrzeń napięcia między spontanicznością a kontrolą, między naturą a jej malarską interpretacją, w której wszystko pozostaje w ruchu, w nieustannej dynamice. Obrazy zdają się nie być nigdy ostatecznie domknięte - raczej trwają, wydarza się w nich coś, co wciąż się rozwija i przekształca. W tym procesie ujawnia się także szczególna wrażliwość artystki - uważność na to, co dostrzeżone, ulotne i zmienne, obecne, a jednocześnie jeszcze nienazwane. Jej malarstwo staje się nie tylko zapisem obserwacji stanu materii, lecz także śladem wewnętrznej przemiany, jakiej sama podlega. Można odnieść wrażenie, że „Lumiflora" jest momentem przejścia - subtelną zapowiedzią czegoś, co dopiero ma się wydarzyć, progiem prowadzącym ku kolejnym etapom jej twórczej drogi. Robert Manowski
Autorski cykl „Lumiflora" Agnieszki Zawiszy zapowiada bardzo ciekawe doświadczenie artystyczne. Moje zaglądanie do pracowni artystki było ważnym przeżyciem, które w mojej intuicji odczytuję jako spotkanie dwóch porządków: żywiołu natury i świadomej, malarskiej konstrukcji. Artystka wychodzi z doświadczenia abstrakcyjnych form inspirowanych przestrzenią i naturą, zakorzenionych w kontekście krajobrazu, by stopniowo kierować się ku temu, co mniejsze, bardziej skupione i intymne - ku kwiatom, strukturom i światłu. Nie są one jednak przedstawiane dosłownie, lecz raczej „tłumaczone" na język malarski - jakby przechodziły przez filtr wrażliwości, pamięci i emocji. Faktury, plamy koloru i napięcia między nimi układają się w żywy organizm obrazu, budując wrażenie wzrostu, rozkwitu i wewnętrznego pulsowania życia. To, co widzialne, zostaje tu rozproszone i ponownie złożone w rytmie gestu i materii. Natura nie jest tu obrazowana w sposób mimetyczny - nie chodzi o jej odtworzenie, lecz o doświa...