Konferencja dla nauczycieli - Kompetencje relacyjne nauczyciela jako fundament efektywnej nauki

W czasie studiów przyszli nauczyciele zgłębiają przedmioty kierunkowe, zajmują się metodyką, tworzą scenariusze lekcji i uczą się pisać rozkłady materiału. Jednak po pięcioletnim przygotowaniu do pracy, w konfrontacji ze szkolną codziennością często czują się bezradni. Największym problemem są trudne zachowania uczniów. Dlatego warto poszukać rozwiązań i zdobyć nowe narzędzia. Model pracy oparty na dyscyplinowaniu, wpisywaniu uwag i punktów ujemnych oraz podpisywaniu „kontraktów", w których uczeń obiecuje poprawę, nie sprawdził się. Wie to każdy sfrustrowany nauczyciel, wpisujący w poczuciu bezradności i bezsensu kolejną uwagę do dziennika. Przejście od modelu opartego na posłuszeństwie do modelu opartego na odpowiedzialności, od karania do szukania strategii umożliwiających zmianę zachowania wymaga dobrych relacji i współpracy. Aby dorosły mógł towarzyszyć dziecku w rozwoju na zasadach opartych na wzajemnym szacunku, potrzebuje zarówno wiedzy o etapach rozwojowych dziecka i wynikających z nich ograniczeń, jak również bycia w kontakcie z własnymi emocjami. Nawet najwyższy poziom wiedzy przedmiotowej i przygotowania metodycznego nie przyniesie pożądanych efektów, jeśli nauczyciel nie ma kompetencji relacyjnych, gdy brakuje mu narzędzi pozwalających na nawiązanie z uczniami autentycznego kontaktu. Dzieci i nastolatki mogą w pełni wykorzystać swój potencjał tylko wtedy, gdy na lekcjach panuje dobra atmosfera. Największymi wrogami efektywnej nauki są lęk i stres. Dzieci nie mogą się też efektywnie uczyć, gdy czują, że ktoś ich nie lubi lub nie jest po ich stronie. Jak zatem być „po stronie" dziecka, pomagać w regulowania emocji, radzeniu sobie z problemami, z którymi z powodu niedojrzałości ich systemu nerwowego je przerastają? Jak odróżniać celowe trudne zachowania, od tych, na które dziecko nie ma wpływu? Efektem braku kompetencji relacyjnych u nauczyciela jest ciągła walka z uczniami i sięganie po rozwiązania dyscyplinujące, które przynoszą tylko chwilowy efekt, personalne odbieranie trudnych zachowań dzieci, niepotrzebne konflikty i słowne przepychanki, które nie poprawiają sytuacji. Niezwykle ważne są narzędzia pomagające w regulacji emocji dorosłego. Bo nauczyciel pracuje sobą. Jeśli często tonie w złości, frustracji, rozczarowaniu, bezradności, a szkolna klasa staje się polem bitwy, to o efektywnej nauce nie ma mowy. Po powrocie do domu wylewa się tsunami emocji i napięcia, bo nauczyciel jest tylko człowiekiem, a pojemność jego układu nerwowego ma ograniczenia. Na toruńską konferencję zapraszamy wszystkich nauczycieli, którzy chcieliby zdobyć wiedzę i konkretne narzędzia, dzięki którym będą umieli rozumieć trudne zachowania uczniów i umieć sobie z nimi radzić, bez narażania własnego zdrowia.

W czasie studiów przyszli nauczyciele zgłębiają przedmioty kierunkowe, zajmują się metodyką, tworzą scenariusze lekcji i uczą się pisać rozkłady materiału. Jednak po pięcioletnim przygotowaniu do pracy, w konfrontacji ze szkolną codziennością często czują się bezradni. Największym problemem są trudne zachowania uczniów. Dlatego warto poszukać rozwiązań i zdobyć nowe narzędzia. Model pracy oparty na dyscyplinowaniu, wpisywaniu uwag i punktów ujemnych oraz podpisywaniu „kontraktów", w których uczeń obiecuje poprawę, nie sprawdził się. Wie to każdy sfrustrowany nauczyciel, wpisujący w poczuciu bezradności i bezsensu kolejną uwagę do dziennika. Przejście od modelu opartego na posłuszeństwie do modelu opartego na odpowiedzialności, od karania do szukania strategii umożliwiających zmianę zachowania wymaga dobrych relacji i współpracy. Aby dorosły mógł towarzyszyć dziecku w rozwoju na zasadach opartych na wzajemnym szacunku, potrzebuje zarówno wiedzy o etapach rozwojowych dziecka i wynikając...