Opis
W marcu w przestrzeni wystawy pojawiła się przestrzeń odpowiadająca na potrzeby osób neuroróżnorodnych. Przestrzeń miała charakter prototypowy - wraz z końcem wystawy pokoik zniknie z TRAFO. Odbodźcowalnię powstałą w ramach Migotliwości Synaps traktuję jednak jako początek! Zapraszam wszystkie osoby do podzielenia się swoimi wrażeniami z obcowania z przestrzenią. Co działało świetnie, a czego w niej brakowało? Jak wpływa na nas obecność przestrzeni odbodźcowującej i jak bardzo jest potrzebna? Na podstawie naszych doświadczeń zamarzymy dalej. Zbierzemy cenne myśli i uwagi, które pomogą w tworzeniu kolejnej Odbodźcowalni, tym razem w przestrzeni miasta. Zapraszam wszystkie osoby zainteresowane. Wcześniejsza obecność na wystawie nie jest konieczna, wystarczy spędzić tam chwilę przed rozpoczęciem warsztatów. O projekcie Cℎcę potraktować miasto jak duże mieszkanie, w którym wszyscy jesteśmy osobami współlokatorskimi. W tym mieszkaniu brakuje salonu i brakuje ogrodu*. Cℎciałabym zainicjować marzenie o miejscu, w którym można być nie konsumując, nie produkując i nie osiągając. Miejsce od wszystkicℎ i dla wszystkicℎ. Które powinno na mapie być tak samo ważne jak Urząd Miasta. Projekt polegał na stworzeniu nowego, do tej pory brakującego punktu na mapie miasta**: Odbodźcowalni, oraz towarzyszącej jej Flagi Neuromarzeń. Przestrzeń jest odpowiedzią na potrzeby osób neuroróżnorodnych*** i przebodźcowanych. Wytchnieniem dla synaps i rzadkim zasobem miejskim, jakim jest ograniczenie bodźców. Flaga Neuromarzeń ma ustanowić tę przestrzeń jako ważną oraz reprezentować wspólnotę osób neuroróżnorodnych. Praca ma charakter partycypacyjny. Każdy został zaproszony do przesyłania Neuromarzeń oraz udziału w projektowych grupach roboczych: z Wymyślania Neuroflagi oraz projektowania wymarzonej przestrzeni odbodźcowującej. Oba spotkania projektowe zakończyły się wspólnym wypracowaniem werdyktu określającego kluczowe cechy obiektów końcowych. Podczas procesu wymyślania Flagi Neuromarzeń szukaxxśmy odpowiedzi na pytania: Czym jest dla mnie moja neuroróżnorodność? Jakie piękne cechy ma moja neuroróżnorodność? Jakie kolory, kształty i faktury miałyby te cechy? Wspólne wymyślanie odbodźcowalni zaczęxxśmy od wyobrażania sobie mapy Szczecina i identyfikowaniu czynników przebodźcowujących. Wspólnie szukaxxśmy kierunków, kolorów faktur i właściwości, które koją synapsy. W części dyskusyjnej aplikowaxxśmy intuicje, kierunki i potrzeby, również te przesłane w formie Neuromarzeń, do przestrzeni wyznaczonej w sali TRAFO. Pracując nad Odbodźcowalnię staram się przedefiniować pojęcie luksusu. Projekt ma być twierdzącą odpowiedzią na pytania: Czy pojęcie luksusu może funkcjonować bez podtrzymywania klasizmu? Czy można myśleć o takim luksusie, który byłby luksusem dla wszystkich? Czymś wspaniałym, wygodnym, milusim, wymarzonym? Który byłoby czymś, co łączy, a nie czymś, co dzieli? Odbodźcowalnia i Flaga Neuromarzeń są też odpowiedzią na to, że my, Osoby z m.in. ADHD nie wpisujemy się w neoliberalne standardy pracy. Aby zaniżanie średniej produktywności było czymś więcej niż frustracją dla nas jako jednostek, potrzebne jest nam umacnianie wspólnotowości i troski. Projekt zakłada, że wspólnoty potrzebują zmaterializowania idei, które je łączą. Chciałabym, żeby wspólnie wymarzona przestrzeń była jednocześnie "statuą" wzmacniającą naszą tożsamość. Tym samym statuą marzeń o miłej codzienności, luksusie dla wszystkich, dobrym miejskim współlokatorstwie. * "Brakujące miejsca" opisuje ustanowiony przez Raya Oldenburga termin tℎird places - miejsca tworzenia się wspólnot. Większość z nicℎ związane są jednak z koniecznością konsumpcji lub aktywnycℎ interakcji. Odbodźcowalnia ma tworzyć wspólnotę poprzez kojenie synaps. Oldenburg, Ray (2023). Tℎe great good place: cafes, coffee sℎops, bookstores, bars, ℎair salons, and otℎer ℎangouts at tℎe ℎeart of a community (2nd ed.) **Roboczo nazywam ten punkt na mapie "instytucją" - miejscem dobra publicznego o określonycℎ celacℎ i zasadacℎ. Odbodźcowalnia miałaby być miejscem ważnym jak biblioteka, szkoła, ale też kawiarnia, park, apteka. ***W rozumieniu neuroróżnorodności przyjmuję terminologię wskazaną w opisie open calla. Jako osoba z ADHD kładę nacisk na tą właśnie atypowość, ale zaproszone były wszystkie osoby identyfikujące się jako neuroróżnorodne. Zin Kwitnięcie w chaosie powstał w trakcie procesu tworzenia Odbodźcowalni i Flagi Neuromarzeń jako zapis procesu partycypacyjnego. Projekt i skład: Anna Bielawska i Katarzyna Gabriela Nowak. Flaga Neuromarzeń wykonana jest we współpracy z Dobro Hada-Jasikowską. Realizacja Flagi Neuromarzeń: Dobro Hada-Jasikowska Realizacja konstrukcyjna Odbodźcowalni: Robert Konopski Realizacja konstrukcyjna Twierdzy Kocykowej i szafki: Marian Gogut Konsultacje konstrukcyjne i wykonanie projektów: Karolina Grygier Wsparcie techniczne: Tosia Pilinow, Dobrawa Kozłowska Konsultacja warsztatów partycypacyjnego projektowania przestrzeni: Marcin Chruściński Dziergane osłonki na butelki: Zofia Wojtkowiak Wsparcie: Karolina Breguła, Karolina Grygier, Dobro Hada-Jasikowska, Tosia Pilinow, Marta Walaszek, Kot, Weronika Zalewska, Daniela Weiss. Osoby biorące udział w warsztatach: Antek, Kinga Krasnodębska, Olga Gazińska, Karolina Grygier, Amelia Pelc-Gonera, Andrzej Olszak, Jasmina Metwaly, Kot, Mateusz Papjewski
W marcu w przestrzeni wystawy pojawiła się przestrzeń odpowiadająca na potrzeby osób neuroróżnorodnych. Przestrzeń miała charakter prototypowy - wraz z końcem wystawy pokoik zniknie z TRAFO. Odbodźcowalnię powstałą w ramach Migotliwości Synaps traktuję jednak jako początek! Zapraszam wszystkie osoby do podzielenia się swoimi wrażeniami z obcowania z przestrzenią. Co działało świetnie, a czego w niej brakowało? Jak wpływa na nas obecność przestrzeni odbodźcowującej i jak bardzo jest potrzebna? Na podstawie naszych doświadczeń zamarzymy dalej. Zbierzemy cenne myśli i uwagi, które pomogą w tworzeniu kolejnej Odbodźcowalni, tym razem w przestrzeni miasta. Zapraszam wszystkie osoby zainteresowane. Wcześniejsza obecność na wystawie nie jest konieczna, wystarczy spędzić tam chwilę przed rozpoczęciem warsztatów. O projekcie Cℎcę potraktować miasto jak duże mieszkanie, w którym wszyscy jesteśmy osobami współlokatorskimi. W tym mieszkaniu brakuje salonu i brakuje ogrodu*. Cℎciałab...