ELIZABETH COSTELLO/ rezyseria: Aleksandra Bielewicz

Obsada spektaklu: Elizabeth Costello - Olga Adamska, Blanche - Katarzyna Bieschke-Wabich, John - Piotr Bumaj, Norma - Dorota Chrulska, Susan Moebius/Piosenkarka - Ola Gurdziel, Magdalena - Lidia Jeziorska, Emmanuel Egudu/Pan Phillips - Sławomir Kołakowski, Sedzia/Rybik - Jan Kwapisiewicz, Straznik Piotr - Marcin Sztendel Elizabeth jest jak Ziemia. Jest zmeczona. Bezradnosc wobec zła, nietrafione proby wzbudzenia empatii, zapasc wyobrazni u ludzi, sprawiaja, ze coraz trudniej jej z nimi zyc. Wiecznie apeluje o otwarcie serc, nie tylko na drugiego człowieka, ale na wszystkie inne byty. Tylko ze na romantyzm nie ma juz czasu. W ciagu najblizszych piecdziesieciu lat z Ziemi moze zniknac od jednej trzeciej, do połowy wszystkich gatunkow zwierzat i roslin. Globalne ocieplenie, ktorego skutki juz odczuwamy, jako hiperobiekt jest nienamacalne, trudne do uchwycenia, wiec na co dzien wolimy o nim nie myslec. Wyparcie to strategia przetrwania. Nasza bohaterka probuje uniknac obłedu dzieki pisaniu. Zapraszana na odczyty i wykłady podrozuje z miejsca na miejsce w stanie permanentnego jet lagu. Ciagle pytana o swoj literacki hit sprzed lat, probuje przekierowac rozmowy na bardziej palace sprawy, jednak brakuje jej słow, umysł bładzi i kwestionuje sam siebie. Zaczyna zauwazac w sobie starosc, wstydzi sie, jest samotna. Lodowce topnieja po cichu. W naszej adaptacji Elizabeth trafia na lotnisko, ktore rzadzi sie swoimi prawami, absurdalnymi regułami gry. To nie-miejsce, w ktorym bohaterka utkneła. Aby je opuscic, musi złozyc oswiadczenie, powiedziec, co czuje. Elizabeth, ktora sama walczy o „czucie" innych orientuje sie, ze nie jest w stanie odpowiedziec na to pytanie. Przez lata stworzyła dla siebie pancerz, ktory miał pomoc jej przezywac mniej, funkcjonowac w swiecie, takim, jaki jest. W srodku jest krucha. Chowa sie za fikcja i za teoria. Okazuje sie, ze w praktyce znalezienie odpowiedzi na proste pytania takie jak: „co czuje", „kim jestem", „w co wierze", jest cholernie trudne. Tak samo jak dotykanie innych, reagowanie, działanie. Pracujaca nad oswiadczeniem Elizabeth spotyka waznych dla siebie ludzi i raz jeszcze przezywa najsilniejsze uczucia, ktorych doswiadczyła w zyciu. Czy te spotkania pomoga jej przejsc przez „brame"? Czy składajac siebie na nowo, przekona innych, ze warto czuc? Połaczyc ciało z głowa, przypomniec sobie, ze dotyk jest tym co pozwala nam przezyc pełnie istnienia? Czy stac ja jeszcze na bunt? Czy Elizabeth moze nas skłonic do zredefiniowania pojecia człowieczenstwa, uznania wszystkich gatunkow za rowne, do wspołistnienia? Costello niczym antyczna bohaterka wieszczy koniec swoj i nasz. A moze to nowy poczatek? Sprobujmy wyjsc z tej antropocentrycznej depresji i wkroczmy w mrok nieznanego, pozaludzkiego, pełnego potencjału. Z desperacji moga zrodzic sie heroiczne moce. Najgorsza jest obojetnosc.

Obsada spektaklu: Elizabeth Costello - Olga Adamska, Blanche - Katarzyna Bieschke-Wabich, John - Piotr Bumaj, Norma - Dorota Chrulska, Susan Moebius/Piosenkarka - Ola Gurdziel, Magdalena - Lidia Jeziorska, Emmanuel Egudu/Pan Phillips - Sławomir Kołakowski, Sedzia/Rybik - Jan Kwapisiewicz, Straznik Piotr - Marcin Sztendel Elizabeth jest jak Ziemia. Jest zmeczona. Bezradnosc wobec zła, nietrafione proby wzbudzenia empatii, zapasc wyobrazni u ludzi, sprawiaja, ze coraz trudniej jej z nimi zyc. Wiecznie apeluje o otwarcie serc, nie tylko na drugiego człowieka, ale na wszystkie inne byty. Tylko ze na romantyzm nie ma juz czasu. W ciagu najblizszych piecdziesieciu lat z Ziemi moze zniknac od jednej trzeciej, do połowy wszystkich gatunkow zwierzat i roslin. Globalne ocieplenie, ktorego skutki juz odczuwamy, jako hiperobiekt jest nienamacalne, trudne do uchwycenia, wiec na co dzien wolimy o nim nie myslec. Wyparcie to strategia przetrwania. Nasza bohaterka probuje uniknac obłedu dzieki pisani...