Nie ma już pięknych widoków? Fikcja, pamięć i krajobrazy możliwości - premiera "Czasu Literatury".

Co pozostaje, gdy rzeczywistość przestaje oferować gotowe opowieści? Jak literatura odzyskuje możliwość myślenia o świecie inaczej - poprzez pamięć, wyobraźnię, doświadczenie miejsca i pracę języka? Czy fikcja jest ucieczką od realności, czy raczej sposobem jej intensywniejszego przeżywania? Drugie spotkanie premierowe letniego numeru „Czasu Literatury" poświęcone będzie relacjom między doświadczeniem a wyobraźnią, pamięcią a narracją, krajobrazem a opowieścią. Punktem wyjścia staną się teksty Barbary Elmanowskiej i Barbary Woźniak, które na różne sposoby badają granice między tym, co przeżyte, a tym, co możliwe do opowiedzenia. W ich pisarstwie rzeczywistość nie jest stabilnym punktem odniesienia, lecz przestrzenią nieustannych przesunięć, powrotów i reinterpretacji. Porozmawiamy o literaturze jako praktyce uważności wobec świata i jego pęknięć, o krajobrazach zapamiętanych, utraconych i wyobrażonych, a także o tym, jak współczesna proza i poezja pracują z niepewnością, niedopowiedzeniem i doświadczeniem zmiany. Zastanowimy się również, czy w czasach kryzysów i przyspieszenia literatura nadal potrafi otwierać przestrzeń możliwości - pozwalać zobaczyć nie tylko to, co jest, ale także to, co mogłoby się zdarzyć. Uczestniczki dyskusji: pisarki Barbara Elmanowska i Barbara Woźniak oraz redaktorki "Czasu Literatury" Iwona Boruszkowska i Zofia Ulańska.

Co pozostaje, gdy rzeczywistość przestaje oferować gotowe opowieści? Jak literatura odzyskuje możliwość myślenia o świecie inaczej - poprzez pamięć, wyobraźnię, doświadczenie miejsca i pracę języka? Czy fikcja jest ucieczką od realności, czy raczej sposobem jej intensywniejszego przeżywania? Drugie spotkanie premierowe letniego numeru „Czasu Literatury" poświęcone będzie relacjom między doświadczeniem a wyobraźnią, pamięcią a narracją, krajobrazem a opowieścią. Punktem wyjścia staną się teksty Barbary Elmanowskiej i Barbary Woźniak, które na różne sposoby badają granice między tym, co przeżyte, a tym, co możliwe do opowiedzenia. W ich pisarstwie rzeczywistość nie jest stabilnym punktem odniesienia, lecz przestrzenią nieustannych przesunięć, powrotów i reinterpretacji. Porozmawiamy o literaturze jako praktyce uważności wobec świata i jego pęknięć, o krajobrazach zapamiętanych, utraconych i wyobrażonych, a także o tym, jak współczesna proza i poezja pracują z niepewnością, niedopowied...