Opis
Zapraszamy na wernisaż wystawy fotografii Moniki Linieckiej "Mano a mano". Poniżej kilka słów od samej autorki na temat wystawy. Dłonie to potężny nośnik narracji, często zastępujący lub dopełniający ekspresję twarzy. Działają jak wizualny skrót myślowy, który bez użycia słów opowiada o wieku, doświadczeniu życiowym czy emocjach fotografowanej osoby. Splecione dłonie są metaforą bliskości i intymności, zaciśnięte pięści symbolizują bunt, gniew lub determinację. Faktura skóry - zmarszczki, blizny czy ślady pracy - opowiada autentyczną historię pojedynczego losu. W moim projekcie chcę pokazać dłonie jako figurę retoryczną, w izolacji od reszty ciała lub ciało przysłaniające. Interesuje mnie również dłoń nieożywiona - z plastiku czy drewna - porzucona, nieostra, samotna. Czy pokazanie jej w oderwaniu od anatomicznego kontekstu może sprawić, że „przemówi" jako symbol ogólnoludzki, czy pozostanie czysto abstrakcyjnym obiektem? Monika Liniecka (ur. w 1976 r.) spędziła dzieciństwo grając na skrzypcach. Potem, dorastając, zamieniła skrzypce na naukę pisma klinowego i tajemnych języków, o których prawie wszyscy zdążyli już zapomnieć. Teraz mieszka pod Warszawą z mężem, psem i dwiema kotkami. Uczy i tłumaczy z języka angielskiego; zapomniane języki zastąpiła fotograficznymi studiami nad kierunkiem, w którym zmierza nasz świat, a szczególnie jego dwunożni i dwuręczni mieszkańcy. Rosnące obawy o ich los to główny temat jej zdjęć. Wystawia od czasu do czasu, ostatnio w 2025 w Galerii Dobro w Olsztynie. Fotografuje bo czuje, że musi.
Zapraszamy na wernisaż wystawy fotografii Moniki Linieckiej "Mano a mano". Poniżej kilka słów od samej autorki na temat wystawy. Dłonie to potężny nośnik narracji, często zastępujący lub dopełniający ekspresję twarzy. Działają jak wizualny skrót myślowy, który bez użycia słów opowiada o wieku, doświadczeniu życiowym czy emocjach fotografowanej osoby. Splecione dłonie są metaforą bliskości i intymności, zaciśnięte pięści symbolizują bunt, gniew lub determinację. Faktura skóry - zmarszczki, blizny czy ślady pracy - opowiada autentyczną historię pojedynczego losu. W moim projekcie chcę pokazać dłonie jako figurę retoryczną, w izolacji od reszty ciała lub ciało przysłaniające. Interesuje mnie również dłoń nieożywiona - z plastiku czy drewna - porzucona, nieostra, samotna. Czy pokazanie jej w oderwaniu od anatomicznego kontekstu może sprawić, że „przemówi" jako symbol ogólnoludzki, czy pozostanie czysto abstrakcyjnym obiektem? Monika Liniecka (ur. w 1976 r.) spędziła dzieciństwo grając ...