Warsztaty sceniczne "Walkabout" z Bruno Soriato

WALKABOUT. Warsztat zbiorowej kompozycji scenicznej. Przestrzeń sceny jest przestrzenią wyciętą z codzienności: w niej możliwe jest doświadczanie relacji poza schematami dyktowanymi przez okazje społeczne. Przestrzeń ta jest jak otwór w dół, łączący nas z siłami ziemi, a jednocześnie ścieżka, która umożliwia wyjście ku temu, co jest wyżej.". Poruszanie się w niej może być czasem podążaniem ku czemuś, powracaniem do siebie, ale też przychodzeniem skądś. Jest to ciągłe dostosowywanie skupienia, rytmu, który zmienia się, który przechodzi w oddech i staje się wspólny. Chodzenie, zatrzymywanie się, zmiana kierunku, śpiewanie, patrzenie, wznawianie, zmiana rytmu, każde działanie w przestrzeni sceny jest zalążkiem relacji: relacja z samym sobą, karmiona odkryciami, na które pozwalamy sobie w tym miejscu, przeplata się z relacją z drugim człowiekiem, relacją, która nigdy nie jest oczywista, a bywa niesamowita. Warsztaty koncentrują się na eksperymentowaniu podejścia do zbiorowej kompozycji scenicznej, która rozwija w oryginalny sposób - zakorzeniony w pracy z Lechem Raczakiem i Darią Anfelli, rozwijany przez całą osobistą karierę artystyczną -procedury improwizacji i kompozycji, aby zbudować oryginalne sekwencje sceniczne. Warsztaty przeznaczone są dla osób dorosłych i młodzieży od 15 roku życia. Odbywać się będą przez trzy dni: w piątek 14.11 od godziny 16:00 do 20:00, w sobotę 15.11 od 11:00 do 15:00 i w niedzielę od 11:00 do 16:00. Warsztaty są bezpłatne, jednak konieczne jest zgłoszenie się pod adresem mailowym: [email protected] Festiwal dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania. #poznanwspiera

WALKABOUT. Warsztat zbiorowej kompozycji scenicznej. Przestrzeń sceny jest przestrzenią wyciętą z codzienności: w niej możliwe jest doświadczanie relacji poza schematami dyktowanymi przez okazje społeczne. Przestrzeń ta jest jak otwór w dół, łączący nas z siłami ziemi, a jednocześnie ścieżka, która umożliwia wyjście ku temu, co jest wyżej.". Poruszanie się w niej może być czasem podążaniem ku czemuś, powracaniem do siebie, ale też przychodzeniem skądś. Jest to ciągłe dostosowywanie skupienia, rytmu, który zmienia się, który przechodzi w oddech i staje się wspólny. Chodzenie, zatrzymywanie się, zmiana kierunku, śpiewanie, patrzenie, wznawianie, zmiana rytmu, każde działanie w przestrzeni sceny jest zalążkiem relacji: relacja z samym sobą, karmiona odkryciami, na które pozwalamy sobie w tym miejscu, przeplata się z relacją z drugim człowiekiem, relacją, która nigdy nie jest oczywista, a bywa niesamowita. Warsztaty koncentrują się na eksperymentowaniu podejścia do zbiorowej kompozycji sc...