Opis
Do tej pory w ramach naszego cyklu oglądaliśmy parodie konkretnych gatunków filmowych. Teraz jednak będzie coś z zupełnie innej beczki, bowiem film „Happy End" można śmiało określić jednym z najdziwniejszych w historii kinematografii, i to nie tylko czeskiej. Wyreżyserowana przez znanego z „Leminiadowego Joego" Oldřicha Lipskiego i napisana przez znanego z „Kto chce zabić Jessii?" Miloša Macourka komedia wydana w 1967 roku stanowi jedyny w swoim rodzaju eksperyment formalny, którego nie sposób wrzucić w ramy jakiegokolwiek gatunku. Wyobraźcie sobie, że bierzecie film o rzeźniku, którego ścięto za zamordowanie żony i jej kochanka, lecz puszczacie go od tyłu, przestawiacie dialogi na odwrót i całość opatrzacie narracją z offu przekonującą, że wszystko dzieje się chronologicznie: ścięcie to narodziny, więzienie to szkoła, walizka z rozczłonkowaną żoną to zaś zestaw do jej samodzielnego poskładania. Na tym dalszego opisu należy zaniechać, ponieważ psułby jedynie doświadczenie płynące z seansu. Główną rolę gra Vladimír Menšík, kojarzony m.in. z rolami barmana Trigger Whiskey Saloonu w „Lemoniadowym Joe" czy pana Kolbaby posyłającego wszystkich do Chuchli w „Kto chce zabić Jessii?". Przybądźcie więc tłumnie na egzekucję!
Do tej pory w ramach naszego cyklu oglądaliśmy parodie konkretnych gatunków filmowych. Teraz jednak będzie coś z zupełnie innej beczki, bowiem film „Happy End" można śmiało określić jednym z najdziwniejszych w historii kinematografii, i to nie tylko czeskiej. Wyreżyserowana przez znanego z „Leminiadowego Joego" Oldřicha Lipskiego i napisana przez znanego z „Kto chce zabić Jessii?" Miloša Macourka komedia wydana w 1967 roku stanowi jedyny w swoim rodzaju eksperyment formalny, którego nie sposób wrzucić w ramy jakiegokolwiek gatunku. Wyobraźcie sobie, że bierzecie film o rzeźniku, którego ścięto za zamordowanie żony i jej kochanka, lecz puszczacie go od tyłu, przestawiacie dialogi na odwrót i całość opatrzacie narracją z offu przekonującą, że wszystko dzieje się chronologicznie: ścięcie to narodziny, więzienie to szkoła, walizka z rozczłonkowaną żoną to zaś zestaw do jej samodzielnego poskładania. Na tym dalszego opisu należy zaniechać, ponieważ psułby jedynie doświadczenie płynące z se...