Opis
Nie wymyślę dla ciebie nic - wystawa Magdy Moskwy w ramach Festiwalu Obrazu 2026 Kurator: Paweł Dyczkowski Galeria Nowa Scena UAP Al. Marcinkowskiego 28, Poznań Czas trwania wystawy: 29 kwietnia - 10 maja 2026 Wernisaż: 29 kwietnia, 18:00 Godziny otwarcia galerii: codziennie w godzinach 9:00-21:00 Oprowadzanie kuratorskie w ramach Festiwalu Obrazu: 8 maja, 18:00 Wstęp wolny. Choć wystawa ma charakter retrospektywny i powraca do wczesnego etapu twórczości artystki, nie stanowi bynajmniej memoriału wieńczącego ten okres. Ukazuje natomiast moment narodzin uważności i osobistego medium, w którym ciało i portret stają się narzędziami myśli nad tożsamością, jej pęknięciami i ciągłością. Tak radykalne spojrzenie wstecz wymaga odwagi i szczególnej opieki wobec własnego „ja". Nie należy jednak postrzegać tego aktu jako rozliczenia z przeszłością, a nieco dalej, w ramach przyzwolenia, by ciało i obraz mogły kontynuować swoją wędrówkę, oswajając wciąż ukryte wewnątrz nich zaklęcia. „Nie wymyślę dla ciebie nic" przywołuje czasoprzestrzeń ograniczonej odpowiedzialności - momentu twórczej wolności, kształtowanej przez młodzieńczą skłonność do przekraczania granic obarczoną ryzykiem. Artystka nie składa tu deklaracji ani nie próbuje jednoznacznie zdefiniować samej siebie. Zamiast tego pojawia się opowieść o procesie formowania się specyficznych wizji - rozwijających się w opozycji do oczekiwania jednoznacznej narracji o tożsamości artystki. (Paweł Dyczkowski) O Festiwalu Obrazu: https://www.instagram.com/festiwalobrazu/
Nie wymyślę dla ciebie nic - wystawa Magdy Moskwy w ramach Festiwalu Obrazu 2026 Kurator: Paweł Dyczkowski Galeria Nowa Scena UAP Al. Marcinkowskiego 28, Poznań Czas trwania wystawy: 29 kwietnia - 10 maja 2026 Wernisaż: 29 kwietnia, 18:00 Godziny otwarcia galerii: codziennie w godzinach 9:00-21:00 Oprowadzanie kuratorskie w ramach Festiwalu Obrazu: 8 maja, 18:00 Wstęp wolny. Choć wystawa ma charakter retrospektywny i powraca do wczesnego etapu twórczości artystki, nie stanowi bynajmniej memoriału wieńczącego ten okres. Ukazuje natomiast moment narodzin uważności i osobistego medium, w którym ciało i portret stają się narzędziami myśli nad tożsamością, jej pęknięciami i ciągłością. Tak radykalne spojrzenie wstecz wymaga odwagi i szczególnej opieki wobec własnego „ja". Nie należy jednak postrzegać tego aktu jako rozliczenia z przeszłością, a nieco dalej, w ramach przyzwolenia, by ciało i obraz mogły kontynuować swoją wędrówkę, oswajając wciąż ukryte wewnątrz nich zaklęcia. „Nie ...