Opis
Czy drzewo upadające w lesie wydaje dźwięk, jeśli nikt go nie słyszy? Akasza nie odpowiada. Pyta. Czy muzyka istnieje tylko wtedy, gdy ktoś jej słucha? To pytanie otwiera Akaszę. Akasza nie jest odpowiedzią, lecz przestrzenią, w której zapisuje się pierwszy płacz dziecka i ostatni przepływ krwi przez naczynia. Czy ruch istnieje, jeśli nikt nie jest świadkiem jego zanikania? Mujo przypomina, że wszystko jest nietrwałe. Yūgen mówi, że znikanie bywa najintensywniejszą formą obecności. Proces twórczy rodzi się właśnie tutaj. Artysta styka się z nadmiarem życia, bo próbuje być świadkiem tego, co znika, zanim zostanie zauważone. W tradycji japońskiej mówi się, że dzieło nigdy nie jest skończone, zostaje jedynie opuszczone. Smutek artysty bierze się stąd, że zanikanie zawsze wyprzedza formę, a część doświadczenia pozostaje niewyrażona. Akasza nie koi. Uznaje, że piękno istnieje dzięki swej ulotności. Jest próbą medytacji nad tym, co najbardziej nieuchwytne, a jednocześnie zapisane we wszechświecie. Ontologia muzyki i tańca. Akasa to interdyscyplinarny projekt łączący muzykę, taniec i wizualizacje. Spektakl składa się z prologu, czterech aktów oraz epilogu. Każda z części odpowiada na inne pytania związane z ontologią muzyki i tańca, procesem twórczym oraz tym, co dzieje się w życiu artysty po jego zakończeniu. Twórcy spektaklu: Scenariusz, reżyseria: Szeherezada Kondratowicz (CHER) Reżyseria muzyczna: Piotr Rydz Choreografia: Szeherezada Kondratowicz (CHER) Muzyka: Piotr Rydz (prolog, wiosna, lato, jesień) Radosław Gołębiak (medytacja), Marcin Skoczylas (mix utworów: Zbigniew Preisner, Arvo Pärt, Philip Glass, OST Soundtrack, Ikua Shim, Joe Hisaishi) Głos (joga nidra): Amanda Laura Kondratowicz Scenografia: Ewa Wytykowska, Adam Partyka Kostiumy: Jan Weltrowski-Knopik Maski: Jan Weltrowski-Knopik Oświetlenie: Kacper Krzyżosiak Promocja: foto, video: Marcin Skoczylas, Szymon Kavka, plakat: Gosia Bubnowicz Wizualizacje: Antoni Możdżeń Opieka artystyczna: prof. UAM dr hab. Magdalena Grenda Występują: Skrzypek (Oto): Piotr Rydz Tancerka (Mai): Szeherezada Kondratowicz (CHER) Mnisi: Mnich I: Zuzanna Nowak Mnich II: Wiku Kozieja Mnich III: Weronika Ledóchowska Mnich IV: Julia Gąsiorek Autor tekstu: Szeherezada Kondratowicz (CHER), inspirowany Aktem twórczym. Nowym sposobem bycia Ricka Rubina, filozofią buddyjską oraz baśniami japońskimi. 27 marca 2026 Międzynarodowy Dzień Teatru, godzina 19:00 Studio Sztuki Teatralno-Aktorskiej STA w Poznaniu, ul. Ratajczaka 18 PREMIERA ZAMKNIĘTA Osoby spóźnione NIE zostaną wpuszczone na widownię fot. w tle: Szymon Kavka
Czy drzewo upadające w lesie wydaje dźwięk, jeśli nikt go nie słyszy? Akasza nie odpowiada. Pyta. Czy muzyka istnieje tylko wtedy, gdy ktoś jej słucha? To pytanie otwiera Akaszę. Akasza nie jest odpowiedzią, lecz przestrzenią, w której zapisuje się pierwszy płacz dziecka i ostatni przepływ krwi przez naczynia. Czy ruch istnieje, jeśli nikt nie jest świadkiem jego zanikania? Mujo przypomina, że wszystko jest nietrwałe. Yūgen mówi, że znikanie bywa najintensywniejszą formą obecności. Proces twórczy rodzi się właśnie tutaj. Artysta styka się z nadmiarem życia, bo próbuje być świadkiem tego, co znika, zanim zostanie zauważone. W tradycji japońskiej mówi się, że dzieło nigdy nie jest skończone, zostaje jedynie opuszczone. Smutek artysty bierze się stąd, że zanikanie zawsze wyprzedza formę, a część doświadczenia pozostaje niewyrażona. Akasza nie koi. Uznaje, że piękno istnieje dzięki swej u...