Opis
PL ENG [below] Huk maszyn łodzkich zakładow włokienniczych, spracowane ciała obsługujacych je osob (głownie kobiet), niewyobrazalny wysiłek fizyczny wykonywany mozolnie dzien po dniu. To nieodzowna czesc historii przemysłowej Łodzi, ktorej charakter i tozsamosc przez połtora wieku kształtowane były przez te branze. Nowa era to czas przemysłu opartego na wiedzy. Łodz przez ostatnie kilkadziesiat lat przeszła transformacje - wiele zakładow zostało zlikwidowanych, a te, ktore pozostały zmieniły procesy technologiczne. Tworcy i tworczynie spektaklu „Brakarki" wracaja jednak do tradycji ciezkiej, fizycznej pracy, do ciał eksploatowanych w zakładach włokienniczych. Jednoczesnie szukaja powiazan z pozornie zupełnie inna materia − tancem. „W pracy nad spektaklem zderzylismy mozliwosci ruchowe tancerek z historia łodzkich włokniarek. Wspolnie zastanawialismy sie, jakie sa podobienstwa pracy w tak roznych dziedzinach. Tytułowe brakarki to pracownice kontroli technicznej w zakładzie produkcyjnym oceniajace jakosc gotowych wyrobow, szukajace brakow. Ze wspomnien brakarek pracujacych w łodzkich zakładach włokienniczych wyłania sie obraz wymagajacej fizycznie pracy. Obrobka ton materiału, skrupulatna kontrola kazdego centymetra tkaniny i głowne zadanie − eliminacja błedow (brakow). Zadalismy wiec sobie pytanie − czym byłby brak w tancu? Czy nienormatywne ciało moze byc czescia przemysłu kreatywnego? Czy osoby artystyczne z niepełnosprawnosciami to „bład" czy nowa jakosc? Proponujemy nowe spojrzenie. Swoja uwage skupiamy tam, gdzie zmeczony materiał sciera sie, rozciaga w niespodziewany sposob, przyjmuje nieprzewidziany kształt i tworzy cos unikalnego. Praca finalnie, niezaleznie czy w przemysle czy w tancu, tworzy wspolnote. Rozmywaja sie indywidualnosci, choc to na nich opiera sie ten niekonczacy sie proces. A po kazdej pracy, jest czas na odpoczynek i wspolna chwile tanca przy dzwieku orkiestry mandolinistow" - czytamy w opisie przygotowanym przez tworcow i tworczynie spektaklu. „Brakarki" to piekny plastycznie spektakl z muzyka na zywo. Koncepcja, ktora przyswiecała osobom go tworzacym jest bardzo bliska tematom, na ktorych staramy sie skupiac w zamkowym programie teatralnym. Nienormatywnosc na scenie jako nowa jakosc − na rownych prawach. Jednak na tym nie koniec powiazan. Opowiesc o osobach pracujacych w upadłym juz dzisiaj przemysle włokienniczym to takze fragment historii Poznania. Poznanskie Zakłady Przemysłu Odziezowego Modena - kiedys znał je kazdy i kazda − były jednym z najwazniejszych zakładow w stolicy Wielkopolski o znaczeniu ogolnokrajowym. Dzis to historia z nutka nostalgii. „O swicie do zakładu ulicami głosnego miasta idzie grupa kobiet. Ida mocnym krokiem, ale w ruchu widac juz zmeczenie, dobrneły do piatku. Zaraz zacznie sie kolejny dzien pracy, jeden z wielu podobnych: na wejsciu zmienia ubrania na robocze, zepna rozpuszczone włosy, wymienia na powitanie kilka słow i wejda na sale. Pozniej jedna z nich poprowadzi rozgrzewke. Ostygłe ciała zaczna powoli wchodzic w znany rytm − rusza kosci i miesnie, napnie sie skora, strzela budzone ze snu stawy. Przed nimi kolejne 8 godzin ciezkiej pracy nad choreografia, zawod tancerki to kawał pracy" - Filip Pawlak, dramaturg spektaklu. „Brakarki" Centralne Muzeum Włokiennictwa w Łodzi 18.11.2025; g. 19 Centrum Kultury Zamek Sala Wielka bilety: 40 zł (n), 30 zł (u, OzN), 31 zł (OzN z asysta) wiek: 10+ Rezyseria: Jacek Owczarek Asystent rezysera: Kacper Klimczak Choreografia: Krzysztof Skolimowski Dramaturgia: Filip Pawlak Taniec: Adrianna Mrowiec, Justyna Olczak, Milena Starzec, Ulyana Zaruba Muzyka: Patryk Zakrocki Kostiumy: Anna Adamiak Scenografia: Radosław Pacholczyk Produkcja: Magdalena Gonera Grafika (premiera): Filip Appel Tłumaczenie PJM: Karina Aksenczuk W spektaklu wykorzystano fragmenty rozmowy przeprowadzonej w ramach projektu „Opowiesci z miasta włokniarek" Łodzkiego Stowarzyszenia Inicjatyw Miejskich „Topografie". To historie o niełatwej pracy pracownikow i pracowniczek przemysłu włokienniczego - osob bedacych swiadkami swietnosci i upadku tej branzy, ktora kształtowała charakter i tozsamosc Łodzi przez połtora wieku. Rozmowe przeprowadziła Joanna Kocemba-Zebrowska Rozmowczynie: Danuta Narojczuk, Jadwiga Stysinska https://www.miastograf.pl/ Spektakl prezentowany w Centrum Kultury ZAMEK w Poznaniu w ramach projektu „Polskie Crip Perfo" dofinansowanego ze srodkow Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzacych z Funduszu Promocji Kultury - panstwowego funduszu celowego. Partnerem wydarzenia jest Centralne Muzeum Włokiennictwa w Łodzi - pomysłodawca i producent spektaklu „Brakarki". Spektakl powstał w CMW w ramach projekt dofinansowanego z programu Panstwowego Funduszu Rehabilitacji Osob Niepełnosprawnych „Kultura wrazliwa". ______________________ DOSTEPNOSC: - Spektakl łaczy taniec i tekst; - Tresci tłumaczone na zywo na polski jezyk migowy; - Spektakl prezentowany bez audiodeskrypcji; - Sugerowany wiek: 10+ lat; - Czas trwania: ok. 50 minut; - Bilety: 40 zł (n), 30 zł (u, OzN), 31 zł (OzN z asysta) Osobie z niepełnosprawnoscia przysługuje bilet ulgowy. Bilet ten bedzie weryfikowany w oparciu o oswiadczenie o niepełnosprawnosci. Osoba z niepełnosprawnoscia wymagajaca asysty moze zakupic bilet ulgowy w cenie o 1 zł wyzszej niz podana w cenniku. W ramach tego biletu ma ona zagwarantowany wstep razem z osoba asystujaca. Bilet ten bedzie weryfikowany w oparciu o oswiadczenie o niepełnosprawnosci. - Widzowie i widzki siedza na krzesłach ustawionych w oddzielonym w ramach sceny polu gry (max. 100 osob). Miejsca sa nienumerowane. Osobom poruszajacym sie na wozkach zapewniamy miejsca w pierwszym rzedzie; - Widownia amfiteatralna usytuowana jest przed scena. Dystans od pola gry do pierwszego rzedu widowni wynosi ok. 1 metr; - Osoby o alternatywnej motoryce i/lub majace problemy z poruszaniem sie, beda mogły wejsc na sale przed spektaklem w pierwszej kolejnosci. - Jak sie tu dostac? Głowne wejscie do Centrum Kultury ZAMEK jest od strony ulicy Swiety Marcin. Znajduje sie tu podjazd (rampa) oraz podnosnik. Osobom z niepełnosprawnoscia wzroku mozemy zapewnic asyste w poruszaniu sie w przestrzeni CK ZAMEK oraz w dotarciu do budynku z najblizszego otoczenia. Jesli potrzebujesz wsparcia w tym zakresie, napisz do Anny Pawłowskiej: [email protected]; - Wiecej informacji w zakładce „Dostepnosc" na naszej stronie: https://ckzamek.pl/podstrony/170-dostepnosc/ PROSTO MOWIAC, CZYLI ZAPOWIEDZ W JEZYKU PROSTYM: Zapraszamy na taneczny spektakl, ktory nazywa sie „Brakarki". Słowo to oznacza osoby, ktore kiedys pracowały w duzych fabrykach produkujacych tkaniny, czyli materiały do szycia na przykład ubran. Brakarki zajmowały sie sprawdzaniem, czy materiał jest dobrze zrobiony, czy nie ma błedow. To była ciezka praca. Wymagała siły, wytrzymałosci i skupienia. Na scenie zobaczymy cztery tancerki. Jedna z nich jezdzi na wozku, druga nie ma reki. Ciała tancerek sa piekne i tez ciezko pracuja na scenie. Oprocz tancerek wystepuje tez jeden artysta, ktory gra muzyke. W trakcie spektaklu usłyszymy rowniez opowiesci kobiet, ktore kiedys pracowały w zakładach włokienniczych, czyli w fabrykach produkujacych materiały. Spektakl bedzie tłumaczony na polski jezyk migowy. --- ENG The roar of machines in the textile factories of Łodz, the fatigued bodies of the people-women in the main-who operated them, the unimaginable physical effort, performed laboriously day after day. This was part and parcel of the industrial history of Łodz, whose character and identity have been shaped by that textile manufacturing for 150 years. The new era is a time of knowledge-based industry. Łodz has undergone a transformation over the recent decades: many factories have closed down, while those that remain have altered their technological processes. Even so, the creators of Defect Testers revisit the tradition of hard, physical toil, return to bodies exploited in textile factories. At the same time, they seek connection with a seemingly completely different domain, namely dance. This is how the authors describe their show: "When working on the performance, we juxtaposed the dancers' physical abilities with the history of the textile workers in Łodz. Together, we reflected on the similarities between work in such different fields. The eponymous defect testers are technical control workers in a production plant who assess the quality of finished products, looking for flaws. The recollections of the defect testers from Łodz's textile factories paint a picture of physically demanding work. They would process tonnes of material, meticulously checking every centimetre of fabric to find and eliminate flaws (defects). So we asked ourselves: what would a defect be in dance? Can a non-normative body be part of the creative industry? Are artists with disabilities a 'flaw' or a new quality? We come forward with a new perspective. Our attention focuses on where fatigued material gets worn down, stretches in unexpected ways, takes on unpredictable shapes, only to yield something unique. Ultimately, whether in industry or dance, work creates a community. Individualities become blurred, even though they are the mainstay of this never-ending process. And, whenever work ends, there is time to rest and dance together to the sound of a mandolin orchestra." Defect Testers is a visually beautiful performance with live music. The concept behind it has much in common with the themes we try to focus on in Zamek's theatre programme. Non-normativity on stage as a new quality-on equal terms. Still, there are more shared elements. After all, Poznan has its own story of those who worked in the now defunct textile industry. The Modena Clothing Industry Plant in Poznan-once known to everyone-was one of the major facilities in the capital of Greater Poland, while its products sold nationwide. Modena is now history, but heavily tinged with nostalgia. The dramaturge, Filip Pawlak, puts it as follows: "At dawn, a group of women walk the noisy city streets on their way to the factory. Despite the robust stride, their movements already show signs of weariness; they have made it to Friday. Another working day is about to begin, just as it did thousand times before: at the entrance, they change into their work clothes, tie up their loose hair, exchange a few words of greeting and enter the hall. Later, one of them will run a warm-up. Their cold bodies will slowly begin to slide into the familiar rhythm: their bones and muscles start moving, their skin tenses up, their joints crack, awakened from slumber. Another eight hours of hard work ahead to hone the choreography. Being a dancer is a lot of work." Direction: Jacek Owczarek Assistant director: Kacper Klimczak Choreography: Krzysztof Skolimowski Dramaturgy: Filip Pawlak Dance: Adrianna Mrowiec, Justyna Olczak, Milena Starzec, Ulyana Zaruba Music: Patryk Zakrocki Costumes: Anna Adamiak Set design: Radosław Pacholczyk Production: Magdalena Gonera Graphics (premiere): Filip Appel Sign language interpretation: Karina Aksenczuk The performance presented at ZAMEK Culture Centre in Poznan as part of the "Polish Crip Perfo" project, co-financed by the Minister of Culture and National Heritage from the Cultural Promotion Fund - a state-funded special-purpose fund. The event is partnered by the Centralne Muzeum Włokiennictwa in Łodz, the originator and producer of the performance "Brakarki." The performance was created at the Museum as part of a project co-financed by the "Kultura Wrazliwa" program of the State Fund for the Rehabilitation of Disabled Persons (Panstwowego Funduszu Rehabilitacji Osob Niepełnosprawnych). ACCESSIBILITY: - A performance combining dance and texts - Content translated live into Polish sign language; - Suggested age: 10 + - Duration: approx. 50 minutes; - Tickets: 40 zł (n), 30 zł (r), 31 zł (two-person ticket for a disabled person with an assistant) A person with a disability requiring assistance may purchase a reduced-price ticket at a price 1 PLN higher than listed one. This ticket grants them guaranteed admission with a companion. This ticket will be verified based on a declaration of disability. - The audience sits on chairs arranged in a separate area of the stage (max. 100 people). (max. 100 seats). Seats not numbered; - People with alternative motor skills and/or mobility problems will be able to enter the hall before the performance in the first place. - Louder music appears in some scenes of the performance. - In some scenes of the performance, the hall is dimly lit. - Variable lighting appears in some scenes of the performance. - How to get here? The main entrance to ZAMEK Culture Centre is from Swiety Marcin Street. There is a ramp and a lift. We can provide assistance to visually impaired visitors in navigating ZAMEK and reaching the building from the immediate vicinity. If you need this kind of assistance, please contact Anna Pawłowska: [email protected] - More information can be found in the 'Accessibility' tab on our website: https://ckzamek.pl/podstrony/170-dostepnosc/ SIMPLE/PLAIN LANGUAGE: We invite you to a dance performance called "Brakarki." This word refers to people who once worked in large factories producing fabrics, i.e., materials used for sewing clothes, for example. Brakarki (sorters) checked the quality of the fabrics and made sure they have no defects. It was hard work, requiring strength, endurance, and focus. We will see four dancers on stage. One uses a wheelchair, the other is missing an arm. The dancers' bodies are beautiful and they also work hard on stage. In addition to the dancers, there is also an artist playing music. During the performance, we will also hear stories from women who once worked in textile factories, i.e., in factories producing materials. The performance will be interpreted into Polish sign language.
PL ENG [below] Huk maszyn łodzkich zakładow włokienniczych, spracowane ciała obsługujacych je osob (głownie kobiet), niewyobrazalny wysiłek fizyczny wykonywany mozolnie dzien po dniu. To nieodzowna czesc historii przemysłowej Łodzi, ktorej charakter i tozsamosc przez połtora wieku kształtowane były przez te branze. Nowa era to czas przemysłu opartego na wiedzy. Łodz przez ostatnie kilkadziesiat lat przeszła transformacje - wiele zakładow zostało zlikwidowanych, a te, ktore pozostały zmieniły procesy technologiczne. Tworcy i tworczynie spektaklu „Brakarki" wracaja jednak do tradycji ciezkiej, fizycznej pracy, do ciał eksploatowanych w zakładach włokienniczych. Jednoczesnie szukaja powiazan z pozornie zupełnie inna materia − tancem. „W pracy nad spektaklem zderzylismy mozliwosci ruchowe tancerek z historia łodzkich włokniarek. Wspolnie zastanawialismy sie, jakie sa podobienstwa pracy w tak roznych dziedzinach. Tytułowe brakarki to pracownice kontroli technicznej w zakładzie produkcyjnym...