Opis
„Kto następny?", czyli immersyjne przedstawienie muzyczno-performatywne, rozgrywane jak niepokojący teleturniej - bez publiczności do wygrania i bez reguł, które chronią uczestników. Trójka Graczy: JOKER, KRÓL i DAMA zaprasza Ofiarę do gry, która zaczyna się od cichego spojrzenia, a kończy na pytaniu o wartość ludzkiej duszy. Na scenie nie ma czwartej ściany - jest arena. Nie ma humoru - jest mechanizm. Nie ma prowadzącego - są łowcy. Spektakl budowany jest z piosenek, szeptów i monologów, które odsłaniają ukryte mechanizmy władzy, głodu bycia zauważonym i pragnienia przemiany. Ofiara śpiewa, a Gracze krążą wokół niej jak figury w rytuale - raz wodzą, raz karmią, raz duszą obecnością. Piosenki tworzą puls przedstawienia: od intymnych pieśni o ciele i oddychaniu, przez dekonstrukcję kobiecego głodu i pragnienia, aż po psychodeliczne „Ucz się śmierci" i finałową, tajemniczą „Myśliwą". To opowieść o tym, jak łatwo stać się trofeum, jak trudno odzyskać swój głos i jak długo można oddychać w miejscu, które nie daje powietrza. Ale to też historia o buncie cichym jak wdech, który rośnie i zaczyna przemieszczać powietrze w stronę widowni. To spektakl o przekraczaniu własnych lęków, o grach, w które wszyscy gramy, i o pytaniu, które powraca jak zimne światło: Kto będzie kolejny? Występują: Zuzanna Chrobak, Dominik Sikora, Filip Sikora, Aleksandra Skorupa, Dominika Koń Zielińska Reżyseria: Aleksandra Skorupa Muzyka: Dominik Sikora, Filip Sikora Kostiumy i charakteryzacja: Zuzanna Chrobak Spektakl powstaje w ramach projektu „Tożsamość w świecie oczekiwań", dofinansowanego stypendium artystycznym Miasta Łodzi. Patronat medialny: TVP3 Łódź i TVP Info
„Kto następny?", czyli immersyjne przedstawienie muzyczno-performatywne, rozgrywane jak niepokojący teleturniej - bez publiczności do wygrania i bez reguł, które chronią uczestników. Trójka Graczy: JOKER, KRÓL i DAMA zaprasza Ofiarę do gry, która zaczyna się od cichego spojrzenia, a kończy na pytaniu o wartość ludzkiej duszy. Na scenie nie ma czwartej ściany - jest arena. Nie ma humoru - jest mechanizm. Nie ma prowadzącego - są łowcy. Spektakl budowany jest z piosenek, szeptów i monologów, które odsłaniają ukryte mechanizmy władzy, głodu bycia zauważonym i pragnienia przemiany. Ofiara śpiewa, a Gracze krążą wokół niej jak figury w rytuale - raz wodzą, raz karmią, raz duszą obecnością. Piosenki tworzą puls przedstawienia: od intymnych pieśni o ciele i oddychaniu, przez dekonstrukcję kobiecego głodu i pragnienia, aż po psychodeliczne „Ucz się śmierci" i finałową, tajemniczą „Myśliwą". To opowieść o tym, jak łatwo stać się trofeum, jak trudno odzyskać swój głos i jak długo można oddych...