Opis
Zima przychodzi zwykle zbyt szybko. Choć przewidywalna w swoim cyklu, często nas zaskakuje a my nie czujemy się na nią gotowi. Okres zahamowania procesów wegetacyjnych i tymczasowej „śmierci" biologicznego życia dookoła bywa trudny. Właśnie wtedy pojawia się tęsknota: za zielenią, za kiełkowaniem, za obietnicą nowego początku. To czas, który sprzyja refleksji nad relacją człowieka ze środowiskiem. Gdy ziemia i woda zamarza, my także mimowolnie zwalniamy. Wybrałyśmy ten moment, by przyjrzeć się temu, co skrywa się pod powierzchnią, i spojrzeć na naszą relację z glebą oraz życiem, które z niej kiełkuje. By sprawdzić, czy stać nas na tyle troski i uważności, aby je podtrzymać, nawet wbrew porze roku. By obserwować, jak nieoczywiste przestrzenie potrafią zarastać na nowo. By zachwycić się siłą i wolą przetrwania, która pojawia się tam, gdzie dawno uznałyśmy, że jej nie będzie: w artefaktach przetworzonych przez nasze dłonie, przez systemy kulturowe czy praktyki agrarne tak wiele razy, że stały się miejscem pozornie jałowym. Chcemy pokazać Wam, że wciąż nie są. Mamy nadzieję, że zdumieją Was tak samo jak nas - i że spotkanie z delikatnymi listkami w środku zimy da Wam odrobinę nadziei. Biogramy Aleksandra Pulińska ukończyła studia na Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi, a także odbyła studia międzywydziałowe w Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi w Stambule. Obecnie jest doktorantką Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, gdzie realizuje projekt „postartefaktów" - obiektów zaprojektowanych przez artystkę, lecz przekształcanych przez inne organizmy, jako nowa forma fuzji kultury i natury. W swojej twórczości łączy różnorodne media - m.in. instalację site-specific, video, papier, szkło - a kursem jej praktyki jest refleksja nad relacjami kultura-natura, odpowiedzialnością człowieka oraz granicą twórczości. Dominika Kulczyńska - artystka interdyscyplinarna i projektantka ceramiki. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu oraz Szkoły Fotografii AFA. Obecnie doktorantka ASP we Wrocławiu, gdzie realizuje projekt badawczo-artystyczny na styku sztuki, geologii i biotechnologii. Współtwórczyni spółdzielni projektowej Zakwas Studio, działającej w obszarze zrównoważonego rzemiosła. W swojej praktyce bada relacje między człowiekiem, materią i środowiskiem, szczególnie interesując się procesami przemiany i współistnienia. Tworzy rzeźby, instalacje i obiekty z dzikich glin oraz odpadów kopalnianych, traktując je jako żywą materię, zdolną do dialogu z innymi formami życia.
Zima przychodzi zwykle zbyt szybko. Choć przewidywalna w swoim cyklu, często nas zaskakuje a my nie czujemy się na nią gotowi. Okres zahamowania procesów wegetacyjnych i tymczasowej „śmierci" biologicznego życia dookoła bywa trudny. Właśnie wtedy pojawia się tęsknota: za zielenią, za kiełkowaniem, za obietnicą nowego początku. To czas, który sprzyja refleksji nad relacją człowieka ze środowiskiem. Gdy ziemia i woda zamarza, my także mimowolnie zwalniamy. Wybrałyśmy ten moment, by przyjrzeć się temu, co skrywa się pod powierzchnią, i spojrzeć na naszą relację z glebą oraz życiem, które z niej kiełkuje. By sprawdzić, czy stać nas na tyle troski i uważności, aby je podtrzymać, nawet wbrew porze roku. By obserwować, jak nieoczywiste przestrzenie potrafią zarastać na nowo. By zachwycić się siłą i wolą przetrwania, która pojawia się tam, gdzie dawno uznałyśmy, że jej nie będzie: w artefaktach przetworzonych przez nasze dłonie, przez systemy kulturowe czy praktyki agrarne tak wiele razy, że...