Joanna Kulmowa Jaka jestem

Joanna Kulmowa w jednym ze swoich strumiańskich listów do Wisławy Szymborskiej pisała: „Więc tak, jestem za czepianiem się wszystkiego, co żywe, radosne, jestem za chłonięciem świata wszystkimi zmysłami, dopóki te zmysły raczą nam jeszcze służyć; jestem za ucieczką w sztukę, w poezję, we wszystko, co oczyszcza z brudu, smutku (który jest brudem duszy), zniechęcenia". Joanna Kulmowa urodziła się 25 marca 1928 roku w Łodzi. Tak pisała o niej Kinga Iwasiów: Była aktorką, reżyserką, realizatorką widowisk, twórczynią piszącą dla telewizji, teatru, kabaretu, autorką librett, poetką, autorką literatury dla dzieci czytanej przez dorosłych, prozaiczką, autobiografistką, tłumaczką, wychowawczynią młodzieży, ale nie zapomnijmy także o mniej sformalizowanych rolach współtworzących obraz artystki - mawia się o niej, że wskrzesiła teatr misteryjny na Pomorzu Zachodnim; była kobietą myślącą opozycyjnie, zaangażowaną w polityczne przebudzenie lat osiemdziesiątych, lecz i wcześniej dającą wzór cnót obywatelskich; kultywowała w Strumianach (gdzie mieszkała z mężem w latach 1961-1996) rodzaj lokalnego „domu otwartego", wyprzedzając aktualne dyskusje o doniosłości kulturotwórczej prowincji. Alicja Mazan-Mazurkiewicz tak pisze o łódzkich latach życia Kulmowej: To czas bezpiecznego dzieciństwa w zamożnej rodzinie fabrykanckiej. Lata wojny natomiast naznaczyło tragiczne piętno żydowskiego pochodzenia - wcześniej przez małą Joasię rzadko odczuwanego, ze względu na w pełni spolonizowaną rodzinę. Z tego też powodu rodzina w roku 1939 wybrała ukrywanie się „po aryjskiej stronie"; w Warszawie, a później w Milanówku. Po wojnie Joanna i jej matka wróciły do Łodzi. Jednak „to nie był powrót radosny, nie oddano nam przedwojennego mieszkania rodziców na Sienkiewicza, tego mieszkania, które było tak piękne, że w jego prawdziwość nigdy nie wierzyłam" - jak pisze Kulmowa w "Ciułaniu siebie". W Łodzi miały miejsce pierwsze etapy wtajemniczenia w sztukę teatralną, determinująca późniejsze życie twórcze: studia aktorskie, praca w Teatrze Powszechnym w roli aktorki oraz asystentki reżyserki (Jadwigi Chojnackiej). Tu także Joanna poznała przyszłego męża Jana Kulmę. Joanna Kulmowa zmarła 17 czerwca 2018 roku w Warszawie. Razem z gościnną kawiarnią Miriam zapraszam na spotkanie z poezją tej wszechstronnej, twórczej, niepokornej i wybitnej Autorki. Włodzimierz Galicki

Joanna Kulmowa w jednym ze swoich strumiańskich listów do Wisławy Szymborskiej pisała: „Więc tak, jestem za czepianiem się wszystkiego, co żywe, radosne, jestem za chłonięciem świata wszystkimi zmysłami, dopóki te zmysły raczą nam jeszcze służyć; jestem za ucieczką w sztukę, w poezję, we wszystko, co oczyszcza z brudu, smutku (który jest brudem duszy), zniechęcenia". Joanna Kulmowa urodziła się 25 marca 1928 roku w Łodzi. Tak pisała o niej Kinga Iwasiów: Była aktorką, reżyserką, realizatorką widowisk, twórczynią piszącą dla telewizji, teatru, kabaretu, autorką librett, poetką, autorką literatury dla dzieci czytanej przez dorosłych, prozaiczką, autobiografistką, tłumaczką, wychowawczynią młodzieży, ale nie zapomnijmy także o mniej sformalizowanych rolach współtworzących obraz artystki - mawia się o niej, że wskrzesiła teatr misteryjny na Pomorzu Zachodnim; była kobietą myślącą opozycyjnie, zaangażowaną w polityczne przebudzenie lat osiemdziesiątych, lecz i wcześniej dającą wzór cnót...