Opis
miejsce: scena Fabryki Sztuki | ul. Tymienieckiego 3, Łódź WSTĘP WOLNY Canes of Karabakh powstał w 2025 roku. Brzmienie zespołu definiuje duduk - ormiański instrument dęty o ponad tysiącletniej historii. Jego ekspresja to szum wiatru i ciepło morelowego drewna, to piękna i zarazem dramatyczna melodia Bliskiego Wschodu. Snute przez duduk opowieści wzmacnia flugelhorn i elektronika, tworząc wielowarstwowy, sugestywny palimpsest. Nazwa Canes of Karabakh odsyła do Górskiego Karabach. To stąd pochodzą trzciny, z których wyrabia się najlepiej brzmiące stroiki do duduka. Obecnie, w wyniku zajęcia tych terenów przez Azerów, Ormianie nie mają do nich dostępu. Canes of Karabakh to hołd dla rozrywanej przez politykę krainy oraz instrumentu, który - niczym trzcina na wietrze - nie łamie się pod naporem historii. Canes of Karabakh frapująco wpisuje się w nurt współczesnej sceny posttradycyjnej. Doceniło to jury ubiegłorocznego konkursu Nowa Tradycja, które uhonorowało zespół II nagrodą. W styczniu 2026 zespół opublikował album nakładem wydawnictwa Rozdroża. Canes of Karabakh tworzą Stanisław Matys (duduk), Olgierd Dokalski (flugelhorn, elektronika) i Paweł Bartnik (elektronika), na co dzień muzycy zespołu kIRk. "Pierwsza płyta roku!" Jakub Knera / Nowe Idzie od Morza ".. jest ona tak niesamowicie piękna, że będę do niej wracał regularnie zapewne przez okrągły rok." Piotr Wójcik / Anxious Magazine BC: http://canesofkarabakh.bandcamp.com/ --- Koncert w ramach cyklu #przepraszamy, że w czwartek. Cykl realizowany jako część zadania pn. Fabryka Lokalnie. Zadanie współfinansowane ze środków Miasta Łodzi. --- fot. Marta Zając-Krysiak
miejsce: scena Fabryki Sztuki | ul. Tymienieckiego 3, Łódź WSTĘP WOLNY Canes of Karabakh powstał w 2025 roku. Brzmienie zespołu definiuje duduk - ormiański instrument dęty o ponad tysiącletniej historii. Jego ekspresja to szum wiatru i ciepło morelowego drewna, to piękna i zarazem dramatyczna melodia Bliskiego Wschodu. Snute przez duduk opowieści wzmacnia flugelhorn i elektronika, tworząc wielowarstwowy, sugestywny palimpsest. Nazwa Canes of Karabakh odsyła do Górskiego Karabach. To stąd pochodzą trzciny, z których wyrabia się najlepiej brzmiące stroiki do duduka. Obecnie, w wyniku zajęcia tych terenów przez Azerów, Ormianie nie mają do nich dostępu. Canes of Karabakh to hołd dla rozrywanej przez politykę krainy oraz instrumentu, który - niczym trzcina na wietrze - nie łamie się pod naporem historii. Canes of Karabakh frapująco wpisuje się w nurt współczesnej sceny posttradycyjnej. Doceniło to jury ubiegłorocznego konkursu Nowa Tradycja, które uhonorowało zespół II nagrodą. W styczn...