Opis
74 km do pokoju, (x) km do frontu 𓈒𓏸.°• Olena Morokhovska 𓈒𓏸.°• 15 V 2026, godz. 18:00 𓏸 W Y 𓏸 Projekt opiera się na napięciu między widzialnym a niewidzialnym, gdzie bliskość wojny pozostaje odczuwalna mimo fizycznego dystansu. Bada on, w jaki sposób doświadczenie traumy przenika do codziennej przestrzeni i zmienia sposób postrzegania krajobrazu, nawet tam, gdzie nie ma bezpośrednich śladów przemocy. Powstał jako próba uchwycenia różnic między doświadczeniem miasta znajdującego się na głębokim zapleczu a miasta funkcjonującego w warunkach pokoju. Jednocześnie różnice te okazują się niestabilne: znane środowisko przestaje być neutralne i zaczyna być odczytywane przez pryzmat wewnętrznego napięcia. "Odległość bywa czymś więcej niż tylko liczbą. W kontekście wojny nabiera znaczenia symbolicznego - wyznacza granicę między bezpieczeństwem a zagrożeniem, między snem a bezsennością, między życiem „normalnym" a życiem zawieszonym." Dorota Sak, kuratorka projektu w ramach programu Gaude Polonia. 𓏸 Bliżej pokoju… Twórczość Oleny Morokhovskiej wpisuje się w nurt współczesnej sztuki wizualnej, która podejmuje dialog z doświadczeniem jednostki w kontekście przemian społecznych i politycznych Europy Wschodniej. Artystka operuje różnorodnymi mediami, tworząc prace o charakterze interdyscyplinarnym, w których obraz, materia i przestrzeń stają się nośnikami refleksji nad kondycją człowieka. Olena Morokhovska przebywa w Polsce, w Łodzi na półrocznym stypendium Gaude Polonia. W trakcie pobytu realizuje projekt zatytułowany „74 km do pokoju, (x) km do frontu". Odległość bywa czymś więcej niż tylko liczbą. W kontekście wojny nabiera znaczenia symbolicznego - wyznacza granicę między bezpieczeństwem a zagrożeniem, między snem a bezsennością, między życiem „normalnym" a życiem zawieszonym. Pobyt w Polsce to doświadczenie szczególne. Z jednej strony daje bezpieczeństwo - brak alarmów, stabilność, dostęp do pracy i edukacji. Z drugiej jednak, rodzi poczucie zawieszenia. Osoby, które opuściły Ukrainę, często żyją w stanie ciągłego napięcia emocjonalnego: fizycznie przebywają w Polsce, ale myślami są w domu, blisko frontu, tam gdzie pozostali bliscy. „74 km do pokoju" nie oznacza końca wojny, lecz jedynie zmianę jej formy - z bezpośredniego zagrożenia na psychologiczne obciążenie. Bezpieczeństwo nie jest stanem absolutnym. Może być tymczasowe i kruche, a nasze poczucie stabilności łatwo się zmienia pod wpływem wewnętrznych przeżyć. Projekt mówi o tym, jak działa trauma. Nie zostaje w jednym miejscu ani czasie, tylko „przenika" codzienność. Nawet zwykła przestrzeń - miasto, krajobraz - przestaje być neutralna. Zaczyna być interpretowana przez filtr lęku, napięcia, niepewności. To znaczy, że zmienia się nie tyle sama rzeczywistość, co sposób jej odbierania. Twórczość Oleny Morokhovskiej od strony formalnej cechuje się oszczędnością środków wyrazu oraz dużą dbałością o detal. Artystka posługuje się subtelną symboliką, wykorzystując codzienne materiały i obiekty, które w nowym kontekście nabierają znaczeń metaforycznych. Nie bez znaczenia jest także wymiar emocjonalny jej prac. Morokhovska buduje atmosferę skupienia i refleksji, skłaniając odbiorcę do konfrontacji z własnymi doświadczeniami. Prace artystki stanowią refleksję nad wpływem wojny na stan psychiczny człowieka, który wraz z nim przekracza granice miejsc i przenika do codziennego życia - nawet tam, gdzie pozornie nic się nie dzieje. Oznacza to, że wojna nie musi być obecna dosłownie (ruiny, przemoc), żeby wpływać na doświadczenie, odczuwanie, na sposób patrzenia na świat. Twórczość Oleny Morokhovskiej stanowi istotny i wyrazisty głos w obszarze współczesnej sztuki wizualnej. Łącząc wątki osobiste z uniwersalnymi, artystka tworzy prace, które nie tylko dokumentują rzeczywistość, ale przede wszystkim prowokują do namysłu nad tym kim jesteśmy. Dorota Sak Projekt został zrealizowany w ramach programu stypendialnego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego RP - Gaude Polonia.
74 km do pokoju, (x) km do frontu 𓈒𓏸.°• Olena Morokhovska 𓈒𓏸.°• 15 V 2026, godz. 18:00 𓏸 W Y 𓏸 Projekt opiera się na napięciu między widzialnym a niewidzialnym, gdzie bliskość wojny pozostaje odczuwalna mimo fizycznego dystansu. Bada on, w jaki sposób doświadczenie traumy przenika do codziennej przestrzeni i zmienia sposób postrzegania krajobrazu, nawet tam, gdzie nie ma bezpośrednich śladów przemocy. Powstał jako próba uchwycenia różnic między doświadczeniem miasta znajdującego się na głębokim zapleczu a miasta funkcjonującego w warunkach pokoju. Jednocześnie różnice te okazują się niestabilne: znane środowisko przestaje być neutralne i zaczyna być odczytywane przez pryzmat wewnętrznego napięcia. "Odległość bywa czymś więcej niż tylko liczbą. W kontekście wojny nabiera znaczenia symbolicznego - wyznacza granicę między bezpieczeństwem a zagrożeniem, między snem a bezsennością, między życiem „normalnym" a życiem zawieszonym." Dorota Sak, kuratorka projektu w ramach progr...