Emil Bucki. KLINCZ | CLINCH

// for English please scroll down ↓// ⚫ „Emil Bucki. KLINCZ" Wernisaż: 22.04.2026, godz. 18:00 Czas trwania: 22.04-28.05.2026 ▪️ Kurator: Arkadiusz Półtorak ▪️ Koordynatorka: Agnieszka Sachar ▪️ Identyfikacja wizualna: Rafał Sosin Dłoń, która ostrzegająco wskazuje, czy może dłoń, która oskarża? Uścisk braterstwa, próba użyczenia komuś podparcia czy wzajemny chwyt dwóch walczących osób? W malarstwie Emila Buckiego roi się od podobnie niejednoznacznych gestów. Ich wizerunki niejednokrotnie nawiązują do kultury wizualnej Związku Radzieckiego, a zwłaszcza tamtejszych materiałów propagandowych czy podręczników do gimnastyki sportowej. Bucki nie czerpie z nich jednak po to, by utrwalać przeszłość dla potomnych lub powracać do niej w nostalgiczny sposób. Przywołując obrazy z przeszłości, komentuje rzeczywistość społeczną w postkomunistycznych Polsce i Ukrainie - dwóch państwach, z którymi łączą go więzy rodzinne i życiowe doświadczenia. W kulturze obu artysta dostrzega wyraźne napięcie pomiędzy afektami, które organizują wrażliwość i samoświadomość znacznej części mieszkańców - poufałością i dumą z jednej strony, a podejrzliwością i wstydem z drugiej. Napięcie to znamionuje jednak obecnie mentalność nie tylko tych społeczności, które zamieszkują kraje Europy Środkowej i Wschodniej. Tytuł wystawy - Klincz - odnosi się do zapaśniczego chwytu, w którym złączone są dwie postaci na jednym z obrazów Buckiego. Potoczne konotacje słowa pozostają jednak istotne. Stanowi ono figurę ambiwalentnego doświadczenia, w którym współzależność z innymi ludźmi jawi się jednocześnie jako wyższa konieczność - jako sposób na przetrwanie w kryzysowych warunkach - oraz źródło niesłabnącego lęku czy niepokoju. *** ⚫ "Emil Bucki. CLINCH" Opening: 22 April 2026, 6 pm Duration: 22 April - 28 May 2026 ▪️ Curator: Arkadiusz Półtorak ▪️ Coordinator: Agnieszka Sachar ▪️ Visual identity: Rafał Sosin A hand that points in warning, or perhaps an accusing hand? A brotherly embrace, an attempt to offer support, or the mutual grasp of two fighting figures? Emil Bucki's paintings are rife with similarly ambiguous gestures. Their depictions often allude to the visual culture of the Soviet Union, particularly its propaganda and gymnastics textbooks. However, Bucki does not draw on them to preserve the past for posterity or to revisit it nostalgically. By reappropriating images from the past, he comments on the social reality in post-communist Poland and Ukraine - two countries with which he is linked through family ties and life experiences. In the culture of both, the artist perceives a clear tension between the affects that organise the sensitivity and self-awareness of a significant portion of its inhabitants - familiarity and pride on the one hand, and suspicion and shame on the other. This tension, however, currently characterises not only the mentality of communities inhabiting Central and Eastern Europe. The exhibition title - Clinch - refers to the wrestling hold in which two figures are joined in one of Bucki's paintings. However, the colloquial connotations of the word remain significant as well. It represents an ambivalent experience in which interdependence with other people appears simultaneously as a higher necessity - as a means of survival in crisis conditions - and a source of unrelenting fear and anxiety. 🔴 Wystawa jest częścią Nagrody Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki za najlepszy dyplom Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. | The exhibition is organised as part of the Bunkier Sztuki Contemporary Art Award for the best graduation project from the Jan Matejko Academy of Fine Arts in Krakow.

// for English please scroll down ↓// ⚫ „Emil Bucki. KLINCZ" Wernisaż: 22.04.2026, godz. 18:00 Czas trwania: 22.04-28.05.2026 ▪️ Kurator: Arkadiusz Półtorak ▪️ Koordynatorka: Agnieszka Sachar ▪️ Identyfikacja wizualna: Rafał Sosin Dłoń, która ostrzegająco wskazuje, czy może dłoń, która oskarża? Uścisk braterstwa, próba użyczenia komuś podparcia czy wzajemny chwyt dwóch walczących osób? W malarstwie Emila Buckiego roi się od podobnie niejednoznacznych gestów. Ich wizerunki niejednokrotnie nawiązują do kultury wizualnej Związku Radzieckiego, a zwłaszcza tamtejszych materiałów propagandowych czy podręczników do gimnastyki sportowej. Bucki nie czerpie z nich jednak po to, by utrwalać przeszłość dla potomnych lub powracać do niej w nostalgiczny sposób. Przywołując obrazy z przeszłości, komentuje rzeczywistość społeczną w postkomunistycznych Polsce i Ukrainie - dwóch państwach, z którymi łączą go więzy rodzinne i życiowe doświadczenia. W kulturze obu artysta dostrzega wyraźne napięcie p...