Opis
Dominika Wiak: MISSPIECE |Kantor. Terapia widzeń - program performatywny 📅 27.01.2026, g. 18:30 🎟️ Bilety: 50/30 zł „MISSPIECE" to osobisty proces szukania własnego głosu i własnego miejsca w świecie zdefiniowanych ról społecznych, binarnych podziałów, tworzonych przez mężczyzn masterpieces. Próba rozszczelnienia kanonu i odnajdywania w nim herstorii. Odkrywanie emancypacyjnego potencjału w muzyce house - przestrzeni manifestacji kobiecego głosu oraz w ciele - będącym w ciągłym ruchu, tworzącym i przetwarzającym. Na scenie, oprócz performerki, widzimy ludzkich rozmiarów rzeźbę obleczoną w czarny strecz. Milcząca, nieruchoma, do końca spektaklu nieodsłonięta figura jest tu symbolem arcydzieła - tyleż przytłaczającego, co już trochę zakurzonego i zapomnianego. W kontekście pokazu w Cricotece, spektakl stawia pytanie o status twórczości Kantora - czy jego dzieła też są już dzisiaj tylko muzealnymi eksponatami? choreografia, wykonanie: Dominika Wiak dramaturgia: Marcin Miętus muzyka: Rafał Ryterski, Aleksander Wnuk (live) reżyseria światła: Klaudyna Schubert realizacja światła: Miłosz Wójcik rzeźba: Dominika Wiak (koncept), Jasna Iwan (wykonanie) zdjęcia promocyjne: Klaudyna Schubert grafika: Zofia Karpowicz produkcja: Krakowskie Centrum Choreograficzne - Nowohuckie Centrum Kultury, Fundusz Popierania Twórczości ZAiKS współpraca: Living Space Theatre premiera: 29.05.2022 czas trwania : 40 min Wydarzenie w ramach programu performatywngo do wystawy „Kantor. Terapia widzeń". Sfinansowanie przez Unię Europejską NextGenerationEU.
Dominika Wiak: MISSPIECE |Kantor. Terapia widzeń - program performatywny 📅 27.01.2026, g. 18:30 🎟️ Bilety: 50/30 zł „MISSPIECE" to osobisty proces szukania własnego głosu i własnego miejsca w świecie zdefiniowanych ról społecznych, binarnych podziałów, tworzonych przez mężczyzn masterpieces. Próba rozszczelnienia kanonu i odnajdywania w nim herstorii. Odkrywanie emancypacyjnego potencjału w muzyce house - przestrzeni manifestacji kobiecego głosu oraz w ciele - będącym w ciągłym ruchu, tworzącym i przetwarzającym. Na scenie, oprócz performerki, widzimy ludzkich rozmiarów rzeźbę obleczoną w czarny strecz. Milcząca, nieruchoma, do końca spektaklu nieodsłonięta figura jest tu symbolem arcydzieła - tyleż przytłaczającego, co już trochę zakurzonego i zapomnianego. W kontekście pokazu w Cricotece, spektakl stawia pytanie o status twórczości Kantora - czy jego dzieła też są już dzisiaj tylko muzealnymi eksponatami? choreografia, wykonanie: Dominika Wiak dramaturgia: Marcin Miętus muzyk...