Cicho, dziecko śpi | Open Eyes Art Festival 2025

ENG Below Instalacja jest próbą uchwycenia napięcia pomiędzy opieką a kontrolą, czułością a nadzorem, cielesnością a sygnałem. W centrum znajduje się przestrzeń przypominająca pokój dziecka - miejsce potencjalnej intymności i bezpieczeństwa - jednak nasycona jest obecnością systemów rejestrujących, analizujących, reagujących. Ciało staje się źródłem danych. Twarz - mapą do interpretacji. Gest - impulsem do obliczeń. Maszyny nie patrzą, lecz wyciągają wnioski. Nie pytają, ale wiedzą. Widz zostaje poddany spojrzeniu, które nie zna empatii, tylko wzorce i statystyki: troska, niepokój, brak sygnału. Roboty obecne w przestrzeni nie służą kontaktowi. Są jak milczący świadkowie, figury nowej opieki - obojętnej, bezdotykowej, postludzkiej. Ich reakcje są nielogiczne, a jednak głęboko osadzone w emocjonalnej matrycy systemu. Smutek może odpowiadać na szczęście, odwrócenie na wyciągnięcie ręki. Instalacja bada przestrzeń, w której opiekuńczość traci swoją cielesność, a troska staje się funkcją przetwarzania informacji. Widz nie wie, czy jest tym, który sprawdza, czy tym, który jest sprawdzany. Czy opiekuje się, czy jest obiektem opieki? Czy jeszcze odczuwa, czy już jedynie przesyła? To nie jest pokój dziecka. To model współczesnego świata - świata, który czuwa, nie śpi, rejestruje. W którym obecność nie wymaga ciała, a miłość może mieć postać alertu. „Brak ruchu wykryty przez 3 minuty." „Dziecko w stanie niepokoju." Cicho. Dziecko śpi. System działa Wernisaż: 06.11.25 18:00 ul. Kopernika 21 Czas trwania wystawy 06-19.11.25 Twórcy: Monika Bielenis, Aneta Sieniawska, Mateusz Świderski, Paulina Zguda, Bipin Indurkhya, Antonio Galiza Cerdeira Gonzales Wystawa organizowana jest w ramach Open Eyes Art Festival 2025. Projekt współrealizowany w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego - Program „Młoda Polska". Dofinansowane ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Dofinansowano w ramach Stypendium Twórczego Miasta Krakowa. The installation is an attempt to capture the tension between care and control, tenderness and surveillance, corporeality and signal. At its center lies a space resembling a child's room - a place of potential intimacy and safety - yet saturated with systems that record, analyze, and react. The body becomes a source of data. The face - a map to be interpreted. A gesture - a trigger for computation. Machines do not look, they draw conclusions. They do not ask, but they know. The viewer is subjected to a gaze that knows no empathy, only patterns and statistics: care, anxiety, no signal. The robots present in the space do not serve interaction. They are silent witnesses, figures of a new kind of care - indifferent, contactless, posthuman. Their reactions are illogical, and yet deeply rooted in the system's emotional matrix. Sadness may respond to joy, withdrawal to an outstretched hand. The installation explores a space in which caregiving loses its physicality, and care becomes a function of data processing. The viewer no longer knows whether they are the one checking, or the one being checked. Whether they are offering care, or are the object of it. Whether they still feel, or only transmit. This is not a child's room. It is a model of the contemporary world - a world that watches, never sleeps, records. A world where presence no longer requires a body, and love can take the form of an alert. "No movement detected for 3 minutes." "Child in a state of distress." Shhh. The child is sleeping. The system is running. Opening: November 6, 2025, 6:00 PM, Kopernika 21 Exhibition dates: November 6-19, 2025 Artists: Monika Bielenis, Aneta Sieniawska, Mateusz Świderski, Paulina Zguda, Bipin Indurkhya, Antonio Galiza Cerdeira Gonzales The exhibition is organized as part of Open Eyes Art Festival 2025. The project is co-produced within the framework of the "Young Poaland" scholarship program of the Minister of Culture and National Heritage. Financed by the Ministry of Culture and National Heritage of Poland. Financed by Creative Scholarship of City of Cracow

ENG Below Instalacja jest próbą uchwycenia napięcia pomiędzy opieką a kontrolą, czułością a nadzorem, cielesnością a sygnałem. W centrum znajduje się przestrzeń przypominająca pokój dziecka - miejsce potencjalnej intymności i bezpieczeństwa - jednak nasycona jest obecnością systemów rejestrujących, analizujących, reagujących. Ciało staje się źródłem danych. Twarz - mapą do interpretacji. Gest - impulsem do obliczeń. Maszyny nie patrzą, lecz wyciągają wnioski. Nie pytają, ale wiedzą. Widz zostaje poddany spojrzeniu, które nie zna empatii, tylko wzorce i statystyki: troska, niepokój, brak sygnału. Roboty obecne w przestrzeni nie służą kontaktowi. Są jak milczący świadkowie, figury nowej opieki - obojętnej, bezdotykowej, postludzkiej. Ich reakcje są nielogiczne, a jednak głęboko osadzone w emocjonalnej matrycy systemu. Smutek może odpowiadać na szczęście, odwrócenie na wyciągnięcie ręki. Instalacja bada przestrzeń, w której opiekuńczość traci swoją cielesność, a troska staje się funkcją ...