"Tragedyjo Hamleta, ksiyncia Dynymarku" | 30. Festiwal Szekspirowski | Złoty Yorick | Teatr Śląski

„Niy je to cojś, czym sie mōmy jakoś ekstra asić, tym barzij ale niy musi nŏs być gańba - gŏdŏ Robert Talarczyk, dyrechtōr Tyjatru Ślōnskigo, kery doł pōmysł wystawiyniŏ Shakespeare'a po ślōnski i reżyseruje przedstawiynie. - To niy je manifest ani krzik rozpaczy: to ôbowiōnzek, kery społniōmy zglyndym ziymie, na keryj my wyrośli" - przidŏwŏ. Durch jeszcze słychać echa prezydynckiego weta pod gezecym ô uznaniu ślōnskij gŏdki za jynzyk regijōnalny. Tōż przedstawiynie powstŏwŏ w czasie, w kerym legislacyjnŏ niyistość strzaskuje sie z prŏwdziwōm potrzebom budowaniŏ ślōnskij kultury - na Ślōnsku i po ślōnsku, bez kōmpleksōw i niypotrzebnych pytań. „Tragedyjo Hamleta, ksiyncia Dynymarku" rodzi się wtynczŏs, kej ôpowiyść o włodzy, zymście, ôbłyndzie i wierności mŏ przileżytność wybrzmieć jeszcze dōnośnij, jak kejbōndź przedtym. Co się urodzi ze strzaśniynciŏ się „starego Ślōnska" z nowym? „Nie jest to ani powód do szczególnej dumy, ani tym bardziej do wstydu - mówi Robert Talarczyk, dyrektor Teatru Śląskiego, pomysłodawca wystawienia Shakespeare'a po śląsku i reżyser spektaklu. - To nie manifest ani krzyk rozpaczy: to obowiązek, który spełniamy wobec ziemi, na której wyrośliśmy" - dodaje. Wciąż słychać echa kolejnego prezydenckiego weta pod ustawą o uznaniu śląskiego za język regionalny. Spektakl powstaje więc w czasie, w którym niepewność legislacyjna zderza się z autentyczną potrzebą budowania współczesnej kultury śląskiej - na Śląsku i po śląsku, bez kompleksów i zbędnych pytań. „Tragedyjo Hamleta, ksiyncia Dynymarku" rodzi się w czasie, w którym opowieść o władzy, zemście, szaleństwie i lojalności ma szansę wybrzmieć jeszcze donośniej niż dotychczas. Co narodzi się ze zderzenia „starego Śląska" z nowym? Czy da się zrobić „Hamleta" jednocześnie łącząc grungowy sznyt, śląską lokalność, poezję i klasykę, jaką jest Szekspir? Zrobić to po śląsku, ale nie przaśnie, nie topornie, ale właśnie głęboko, filozoficznie, ale też tak, aby zachować w tym uniwersalizm przekazu dla każdego. Tak, aby była w tym i prawda, i lekkość, i odrobina uśmiechu (ale absolutnie wyrafinowanego). Tak, da się. Magdalena Nowacka-Goik, Dziennik Zachodni Twórcy / Twórczynie Reżyseria: Robert Talarczyk Scenografia: Marcel Sławiński, Katarzyna Sobańska Kostiumy: Marcel Sławiński, Katarzyna Sobańska Tytuł oryginalnego tekstu wraz z autorem przekładu: Hamlet, autor przekładu: Mirosław Syniawa Dramaturgia: Ewa Mikuła Muzyka: Jerzy Mączyński Autor tekstu: William Szekspir Współpraca scenograficzna: Dagmara Walkowicz-Goleśny Reżyseria światła: Katarzyna Łuszczyk Wideo: Natan Berkowicz, Antoni Grałek, Dominik Nalepka Choreografia: Ewelina Adamska-Porczyk Operator kamery: Bartłomiej Sowa Konsultacje językowe: Rafał Szyma, Mirosław Syniawa Asystent reżysera: Zbigniew Wróbel Inspicjent: Dagmara Habryka-Białas Sufler: Karolina Wieczorek Kierownictwo produkcji: Małgorzata Długowska-Błach Techniczny kierownik produkcji: Maciej Rokita Asystentka produkcji: Dorota Damec-Hanulak Asystentka kostiumografa: Wioletta Powązka Projektant graficzny: Filip Studniarek Zdjęcia: Przemysław Jendroska Obsada Hamlet: Paweł Kempa Ofelijo: Ewelina Adamska-Porczyk Klaudiusz: Marcin Gaweł Gertruda: Barbara Lubos-Rokita Horacjo: Dariusz Chojnacki Poloniusz: Grażyna Bułka Laertes: Piotr Bułka Duch: Robert Talarczyk, Mirosław Książek Fortynbras: Krzysztof Głuchowski Rosencrantz: Jan Jakubik Guildenstern: Aleksandra Przybył Piyrszy Kopidōł: Ryszard Koziołek Drugi Kopidōł: Tadeusz Sławek Reynaldo: Jakub Fret Marcellus: Antoni Gryzik Bernardo: Zbigniew Wróbel Francisco, Szauszpilerka: Alina Chechelska Voltemand, Szauszpilerka: Natalia Jesionowska Cornelius, Szauszpilerka: Aleksandra Fielek Szauszpilerka: Ewa Leśniak Szauszpilerka: Kateryna Vasiukova Szauszpilerka: Aleksandra Bernatek Ksiōndz: Marcin Szaforz Ozryk: Wiesław Kupczak Informacje dodatkowe czas trwania: 180 minut (z przerwą) wiek odbiorców: b.o trigger warnings (ostrzeżenia): W spektaklu wykorzystywane są głośne efekty dźwiękowe (muzyka basowa), dym teatralny oraz dynamiczne zmiany oświetlenia. uwagi: Spektakl grany w całości w języku śląskim (ślōnskij gŏdce). Dla widzów spoza regionu dostępny z napisami w języku polskim oraz angielskim. Premiera spektaklu odbyła się 15 maja 2026 roku.

„Niy je to cojś, czym sie mōmy jakoś ekstra asić, tym barzij ale niy musi nŏs być gańba - gŏdŏ Robert Talarczyk, dyrechtōr Tyjatru Ślōnskigo, kery doł pōmysł wystawiyniŏ Shakespeare'a po ślōnski i reżyseruje przedstawiynie. - To niy je manifest ani krzik rozpaczy: to ôbowiōnzek, kery społniōmy zglyndym ziymie, na keryj my wyrośli" - przidŏwŏ. Durch jeszcze słychać echa prezydynckiego weta pod gezecym ô uznaniu ślōnskij gŏdki za jynzyk regijōnalny. Tōż przedstawiynie powstŏwŏ w czasie, w kerym legislacyjnŏ niyistość strzaskuje sie z prŏwdziwōm potrzebom budowaniŏ ślōnskij kultury - na Ślōnsku i po ślōnsku, bez kōmpleksōw i niypotrzebnych pytań. „Tragedyjo Hamleta, ksiyncia Dynymarku" rodzi się wtynczŏs, kej ôpowiyść o włodzy, zymście, ôbłyndzie i wierności mŏ przileżytność wybrzmieć jeszcze dōnośnij, jak kejbōndź przedtym. Co się urodzi ze strzaśniynciŏ się „starego Ślōnska" z nowym? „Nie jest to ani powód do szczególnej dumy, ani tym bardziej do wstydu - mówi Robert Talarczyk, dyrekto...