Opis
Gdańskie Centrum Sztuki Współczesnej | ul. Strajku Dokerów 5 | Nowy Port | wstęp bezpłatny ▪️22.05.2026 -10.01.2027 Gdzie leży wspólny grunt? Do kogo należy park? Kiedy zieleń staje się miękka? Co przesłania mgła? Czy naturę można zaprojektować? Nawierzchnia to płaszczyzna spotkania. Po niej się poruszamy i na niej przystajemy, żeby nawiązać relację z miejscem lub osobą. Czasem jest to bruk, kiedy indziej podmokła gleba lub zamarznięty kanał. Nawierzchnia wpływa na nasze zachowanie i na to, czy grunt może stać się wspólny. Jak wobec tego projektować przestrzenie publiczne? Jak myśleć o nich dziś, kiedy kontekstem są przyrodnicze i wspólnotowe niedobory? Czym jest, a czym może stać się współczesny miejski park? W rysunkach architektonicznych nawierzchnia jest abstrakcyjną płaszczyzną. Kiedy plany przechodzą do realizacji, nawierzchnia multiplikuje się, nabiera odczuwalnej masy, pokrywa się fakturami i tworzy miejsca. Architektura pęcznieje, zyskuje piętra. Roślinność rozgałęzia się i wspina, nie zawsze zgodnie z planem. Powstają kolejne nawierzchnie: dla stóp ludzkich, owadzich, zwierzęcych. Ulice, place i parki, sadzawki. W tych przestrzeniach dzieje się codzienne życie. W białym wnętrzu nowoporckiej łaźni spróbujmy pomyśleć o miejsko-przyrodniczych potencjałach. Może nawet je przetestujmy? Wystawa Poza nawierzchnią stanie się miejscem, w którym wydarzają się małe-wielkie sprawy. Za pomocą gestów artystycznych I sensorycznych przywoła wrażenia krajobrazowe. Nakreśli obraz tego, co składa się na życie wspólnoty. Pobudzi do refleksji nad możliwościami projektowania przyrody w warunkach miejskich. Sięgnie też dalej, proponując miejsca spotkań i zabawy wokół budynku dawnej łaźni. Całość potraktujcie jako nawierzchnię do spędzania czasu: przysiadania, rozglądania się, odpoczynku lub pracy. Wewnątrz i na zewnątrz. --- ▪️Kuratorki: Natalia Budnik, Aneta Lehmann ▪️Osoby uczestniczące: Michalina Bigaj, Aleksandra Cacha, Centrala (Małgorzata Kuciewicz, Simone De Iacobis), Piotr Jurek, Mateusz Salwa, SLA (Stig L. Andersson, Kristoffer Holm Pedersen, Cecilie Overgaard Rasmussen), Marta Urbańska ▪️Identyfikacja wizualna: Marta Urbańska ▪️Koordynacja i produkcja: Dominika Jastrzębska, Beata Filipowicz, Daniel Burdalski, Piotr Grdeń, Zbigniew Wymysłowski ▪️Współpraca producencka: Wojciech Ruminski ▪️Dostępność: Anna Manthey ▪️Komunikacja i promocja: Julia Salińska, Sara Rokicka ▪️Edukacja: Katarzyna Dobrońska, Izabela Wieczorek ( ▪️Architektura wnętrza budynku: Jacek Dominiczak ▪️Księgowość: Grażyna Konieczna, Dorota Sadowska ▪️Odwiedzających wita: Marta Jaśkowska ▪️Bezpieczna przestrzeń dzięki: Jerzy Arsoba, Piotr Woźniak _ ▪️Patronat honorowy: Narodowy Instytut Architektury i Urbanistyki ▪️Partnerzy: Gdański Zarząd Zieleni, Dekoma, Flora Bolszewo, 7 dla ogrodu ▪️Patronaty medialne: Architektura-Murator, Mint Magazine, NN6T, Magazyn SZUM, HUS Magazine, Radio Gdańsk, Sztuka Krajobrazu, Radio MORS, trójmiasto.pl
Gdańskie Centrum Sztuki Współczesnej | ul. Strajku Dokerów 5 | Nowy Port | wstęp bezpłatny ▪️22.05.2026 -10.01.2027 Gdzie leży wspólny grunt? Do kogo należy park? Kiedy zieleń staje się miękka? Co przesłania mgła? Czy naturę można zaprojektować? Nawierzchnia to płaszczyzna spotkania. Po niej się poruszamy i na niej przystajemy, żeby nawiązać relację z miejscem lub osobą. Czasem jest to bruk, kiedy indziej podmokła gleba lub zamarznięty kanał. Nawierzchnia wpływa na nasze zachowanie i na to, czy grunt może stać się wspólny. Jak wobec tego projektować przestrzenie publiczne? Jak myśleć o nich dziś, kiedy kontekstem są przyrodnicze i wspólnotowe niedobory? Czym jest, a czym może stać się współczesny miejski park? W rysunkach architektonicznych nawierzchnia jest abstrakcyjną płaszczyzną. Kiedy plany przechodzą do realizacji, nawierzchnia multiplikuje się, nabiera odczuwalnej masy, pokrywa się fakturami i tworzy miejsca. Architektura pęcznieje, zyskuje piętra. Roślinność rozgałę...