Cały Szekspir w niecałą godzinę | LIMONiada Szekspirowska | theory stand-up Henryka Mazurkiewicza

🟣 Błyskotliwa i nieco zuchwała próba ogarnięcia całego Williama Shakespeare'a w niecałą godzinę, gdzie stand-up przenika się z wykładem, a śmiech idzie w parze z myśleniem. Bez nabożnego dystansu i szkolnej nudy. Opowiedzieć całego Szekspira w niecałą godzinę to pomysł zuchwały, karkołomny i właśnie dlatego kuszący. Zwłaszcza w autorskiej formule theory stand-upu. Co to właściwie znaczy? Wyobraźcie sobie, że stand-up i wykład akademicki mają dziecko. Powinno więc być zabawnie, ale nie aż tak, żebyście nie nadążali z myśleniem i notowaniem. Zwykły komik kończy żart pointą, a ja mogę zakończyć go przypisem i bibliografią. Mogę też bezwstydnie podkradać, co tylko zechcę, i nazywać to „cytatem". To zresztą bardzo szekspirowskie: Bard sam chętnie pożyczał cudze fabuły. Jak pisał Jan Kott w Szekspirowskich nieporozumieniach, „Szekspir buduje swoje sztuki z wielkich przeciwieństw, po wybuchach poezji następują grube i sprośne żarty, wzniosłość i płaskość miesza się co chwilę [...]. Ale świat, który ukazuje w brutalnych i gwałtownych przeciwieństwach, jest zawsze nasycony ludzką prawdą". I właśnie takiej „całości" będziemy tu szukać: nie martwej sumy faktów, lecz żywego, pełnego napięć świata. Bo stawka tego wieczoru nie polega tylko na tym, by „streścić" Szekspira, ale by sprawdzić, co w nim wciąż działa, porusza, śmieszy i prowokuje. Zajrzymy więc do szkoły, w której się uczył, i do The Globe, gdzie pracował. Spróbujemy raz jeszcze rozwiązać kwestię szekspirowską, czyli ustalić, kto „naprawdę" napisał 39 sztuk i 154 sonety. Postaramy się też nie zarazić dżumą na ulicach Londynu podczas kolejnej epidemii. Po drodze sprawdzimy, co wspólnego z Szekspirem mają Król Lew, The Beatles i George Lucas. Będzie więc kanon, ale będą też herezje, biograficzne luki i legendy. Jak trafnie zauważył prof. Jerzy Limon: „Wiedza o jego życiu mieści się na dwóch stronach maszynopisu. Reszta to domysły, które badacze ubrali w setki tomów". I może właśnie dlatego wciąż tak łatwo dać się wciągnąć w ten wir interpretacji, sporów i zachwytów. Nieprzypadkowo przywołałem słowa założyciela Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego. Ten theory stand-up zaczął się i nabrał kształtu dzięki stypendium jego imienia, przyznanemu mi w czerwcu 2025 roku w ramach programu Fundacji Theatrum Gedanense i Polskiego Towarzystwa Szekspirowskiego. To wsparcie dało temu projektowi bardzo konkretny impuls do dalszej pracy i pomogło zamienić szalony pomysł w żywe wydarzenie sceniczne. Przygotowałem to wydarzenie zarówno dla tych, którzy mają Szekspira od lat dobrze oswojonego, jak i dla tych, którzy kojarzą go głównie z nazwiska. Dla miłośników teatru, literatury i błyskotliwych skrótów myślowych, ale też dla wszystkich, którzy po prostu mają ochotę na interaktywne spotkanie z klasyką bez nabożnego dystansu. Nie trzeba przychodzić z przygotowaniem ani z głową pełną cytatów - wystarczy ciekawość i gotowość do wspólnej zabawy. To wieczór dla tych, którzy lubią słuchać, śmiać się, myśleć i czasem dać się porwać tokowi skojarzeń, pytań i małych eksperymentów. Dla widzów od 12 do 112 lat. Koncepcja i realizacja: Henryk Mazurkiewicz Stand-up teoretyczny został zrealizowany w ramach programu stypendialnego im. Profesora Jerzego Limona. 📆 TERMIN: 23.05.2026 (sobota), godz. 18.00 🎭 GDZIE: Teatr w Oknie Długa 50/51, Gdańsk 🎟️ BILETY: 35 zł Zakup możliwy na miejscu lub na stronie Biletyna.pl Link do zakupu biletów: https://bilety.io/6ZoMv

🟣 Błyskotliwa i nieco zuchwała próba ogarnięcia całego Williama Shakespeare'a w niecałą godzinę, gdzie stand-up przenika się z wykładem, a śmiech idzie w parze z myśleniem. Bez nabożnego dystansu i szkolnej nudy. Opowiedzieć całego Szekspira w niecałą godzinę to pomysł zuchwały, karkołomny i właśnie dlatego kuszący. Zwłaszcza w autorskiej formule theory stand-upu. Co to właściwie znaczy? Wyobraźcie sobie, że stand-up i wykład akademicki mają dziecko. Powinno więc być zabawnie, ale nie aż tak, żebyście nie nadążali z myśleniem i notowaniem. Zwykły komik kończy żart pointą, a ja mogę zakończyć go przypisem i bibliografią. Mogę też bezwstydnie podkradać, co tylko zechcę, i nazywać to „cytatem". To zresztą bardzo szekspirowskie: Bard sam chętnie pożyczał cudze fabuły. Jak pisał Jan Kott w Szekspirowskich nieporozumieniach, „Szekspir buduje swoje sztuki z wielkich przeciwieństw, po wybuchach poezji następują grube i sprośne żarty, wzniosłość i płaskość miesza się co chwilę [...]. Ale świ...