Opis
My Photo Exhibition MuFo 27.02.2026 „Podążając za światłem" (fr. À la poursuite de la lumière; gr. Αναζητώντας το φως) Ta wystawa jest zapisem oddychania - rozumianego nie jako metafora, lecz jako realny, cielesny proces. Oddech staje się ruchem pomiędzy światłem a materią, pomiędzy obecnością a zanikiem, pomiędzy tym, co widzialne, a tym, co jedynie przeczuwalne. Fotografia nie pełni tu funkcji reprezentacji; staje się śladem - zapisem czasu, kontaktu i dotyku. „Podążając za światłem" to retrospektywna wystawa Anny Ajtner, prowadząca przez wieloletnią drogę fotograficzną i artystyczną ukształtowaną przez bliskość, obecność i nieustanną przemianę. Jej początek wyznaczają intymne, performatywne portrety córki - obrazy zakorzenione w relacji, opiece i wspólnym doświadczeniu - które stopniowo otwierają się ku innym ciałom, krajobrazom oraz formom przejściowym pomiędzy fotografią analogową, cyfrową i obrazem ruchomym. Centralnym motywem wystawy jest światło - nie jako forma estetyczna, lecz jako nośnik pamięci i doświadczenia. Portrety cielesne, wykonywane na analogowych błonach fotograficznych, noszą na sobie ślady procesu: paprochy, rysy, odciski palców, przesunięcia ostrości. Elementy te nie są defektem, lecz integralną częścią obrazu. Fotografia ujawnia tu swoją materialność i cielesność - kruchość oraz podatność na czas. Wraz z rozwojem wystawy portret stopniowo otwiera się ku krajobrazowi, który staje się przestrzenią oddechu. Horyzonty i miejsca przejścia nie stanowią neutralnego tła - są przedłużeniem stanów wewnętrznych, obszarem, w którym obraz oddycha, rozszerza się i zwalnia. Zmianie tej towarzyszy przechodzenie pomiędzy technikami: analogowość i cyfrowość współistnieją, przenikają się i pozostają w dialogu - poprzez kolaż, multiplikację i wielokrotną ekspozycję - bez hierarchii. Lightboxy z abstrakcyjnymi obrazami światła na wodzie oraz solnych powierzchniach Grecji wprowadzają wizualny puls wystawy - rytm wdechu i wydechu, napięcia i rozluźnienia. Są obrazami granicznymi, w których światło organizuje rytm oddechu całej ekspozycji. Kolorowe portrety córki, obecność prac uczniów oraz gościnny udział Marty Jankowskiej nie tworzą odrębnych rozdziałów, lecz rezonują w obrębie jednej struktury. Poszerzają narrację o wymiar relacyjny, edukacyjny i międzypokoleniowy, podkreślając fotografię jako pole współobecności, transmisji i uczenia się. Wystawa nie posiada narracji linearnej. Jest organizmem, który oddycha. Nie jest archiwum, lecz drogą - zaproszeniem do uważnego bycia, do przechodzenia pomiędzy bliskością a dystansem, bezruchem a ruchem, materią a światłem. Podążanie za światłem nie oznacza tu celu, lecz ciągły akt obecności i patrzenia. Zwieńczeniem wystawy są dwie najnowsze realizacje z cyklu „Malarstwo światła", stanowiące ostatni etap tej wieloletniej podróży. Prace te przesuwają praktykę artystyczną Anny Ajtner poza fotografię rozumianą jako zapis lub reprezentację, w stronę obrazu jako zdarzenia i procesu. Światło nie rejestruje tu rzeczywistości, lecz działa bezpośrednio na materię obrazu - staje się jego sprawcą i współautorem jednocześnie. W „Malarstwie światła/ światłoczułym" artystka tworzy jedynie pole początkowe: powierzchnię pokrytą chemią światłoczułą - cyjanotypową /mieszaną - oraz warunki ekspozycji. Dalej obraz rozwija się autonomicznie, pod wpływem światła, czasu i reakcji chemicznych. Proces ten pozostaje częściowo nieprzewidywalny, a jego rezultat staje się dla artystki formą odkrycia, a nie realizacją z góry założonego celu. Czas funkcjonuje tu jako medium aktywne: obraz trwa, zmienia się, starzeje. Możliwość zatrzymania procesu poprzez impregnację lub zabezpieczenie wybranego momentu nie oznacza domknięcia, lecz świadome wskazanie etapu w nieustannym przepływie przemian. W niektórych pracach pojawia się ledwie zarysowana postać ludzka - ponownie postać córki artystki - ślad obecności, który nie organizuje narracji, lecz funkcjonuje jako punkt odniesienia dla procesów zachodzących w materii obrazu. Te realizacje można odczytać jako naturalną konsekwencję wcześniejszych poszukiwań: od intymnego portretu, przez cielesność i krajobraz, aż po obraz, który niemal całkowicie oddaje sprawczość światłu i czasowi. „Malarstwo światła" nie zamyka wystawy, lecz ją rozszczelnia - pozostawiając widza w przestrzeni uważnej obserwacji, w której obraz nadal oddycha, zmienia się i pozostaje w ruchu. ,,Światłoczułe obrazy pozostawiam w przestrzeni, pozwalając im powoli zapisywać światło wnętrza, w którym się znajdują. Czas ekspozycji nie jest precyzyjnie domknięty - obraz rejestruje trwanie, zmienność dnia, obecność i nieobecność. Powstaje zapis światła miejsca, a nie jego przedstawienie. Obraz nie jest naświetlany jednorazowo, lecz „zamieszkuje" przestrzeń, absorbując jej rytm, intensywność i zmienność światła. Proces ten traktuję jako zapis czasu i obecności miejsca. Równolegle prowadzę dokumentację fotograficzną i opisową kolejnych etapów tego zapisu, traktując go jako integralną część pracy." „Podążając za światłem" jest zaproszeniem do kontemplacji - do zatrzymania się, spojrzenia i refleksji nad relacją obrazu, czasu i światła - zarówno w wymiarze osobistym, jak i uniwersalnym. Wystawa dofinansowana ze stypendium Miasta Bydgoszcz. Muzeum Fotografii w Bydgoszczy ul. Karpacka 52 85-164 Bydgoszcz Otwarcie wystawy: 27 lutego 2026, godz. 18:00. www.ajtner.com https://muzeumfoto.byd.pl/id,1/witamy https://www.facebook.com/share/v/1BptiQCxor/?mibextid=wwXIfr
My Photo Exhibition MuFo 27.02.2026 „Podążając za światłem" (fr. À la poursuite de la lumière; gr. Αναζητώντας το φως) Ta wystawa jest zapisem oddychania - rozumianego nie jako metafora, lecz jako realny, cielesny proces. Oddech staje się ruchem pomiędzy światłem a materią, pomiędzy obecnością a zanikiem, pomiędzy tym, co widzialne, a tym, co jedynie przeczuwalne. Fotografia nie pełni tu funkcji reprezentacji; staje się śladem - zapisem czasu, kontaktu i dotyku. „Podążając za światłem" to retrospektywna wystawa Anny Ajtner, prowadząca przez wieloletnią drogę fotograficzną i artystyczną ukształtowaną przez bliskość, obecność i nieustanną przemianę. Jej początek wyznaczają intymne, performatywne portrety córki - obrazy zakorzenione w relacji, opiece i wspólnym doświadczeniu - które stopniowo otwierają się ku innym ciałom, krajobrazom oraz formom przejściowym pomiędzy fotografią analogową, cyfrową i obrazem ruchomym. Centralnym motywem wystawy jest światło - nie jako forma estetyczna, le...